Peter Dedecker

De kop is eraf!

Peter Dedecker — Sun, 03 Jun 2012 17:59:31 +0000

De kop is eraf. Nu we gisteren onze lijst en ons programma uitgebreid aan de pers hebben voorgesteld, is de eindsprint van onze campagne voor de Gentse gemeenteraadsverkiezingen ook helemaal begonnen. De echte campagne, die was natuurlijk al zes jaar geleden begonnen.

Er werd reikhalzend uitgekeken naar ons programma, en het resultaat mag er zeker wezen: 109 pagina's degelijk onderbouwde analyses, kritieken en natuurlijk onze constructieve voorstellen. Er is ook een beknoptere vierledige versie (onze vierklaver), en voor wie helemaal geen tijd heeft, is er een versie die op niet meer dan één A4'tje past. Een uitgebreid en kwalitatief werkstuk, het resultaat van lang en hard teamwork.

Waar ik zo mogelijk nog trotser op ben, is onze lijst. Het is een lijst met mensen die de waarden uitstralen waar wij voor staan, maar ook een lijst die de diversiteit van onze stad weerspiegelt. Heel veel respect van mijn kant voor deze mensen die dit engagement en deze verantwoordelijkheid opnemen.

Let the games begin!

Belastingdruk hoger dan ooit

Peter Dedecker — Thu, 24 May 2012 21:22:34 +0000

Hier rechts ziet u (een stuk van) de voorpagina van De Tijd van vanmorgen, met de titel en baseline van dit artikel. Samen met de analyse van The Washington Post, die stelt dat slechts 30% van de inspanningen geleverd werden door besparingen en 70% door lastenverhogingen, is dit een treffende evaluatie van de aanwezigheid van de liberale partijen in deze federale regering Di Rupo. Als nog iemand zich afvraagt waarom we destijds "neen" zeiden op de nota Di Rupo, bij deze.

Rerum Novarum onder het Dexia-gesternte

Peter Dedecker — Wed, 16 May 2012 16:41:58 +0000

Allereerst, op deze Rerum Novarum, aan alle vrijwilligers die elke dag onder de vlag van een of andere ACW-vereniging onbaatzuchtig het beste van zichzelf geven voor hun medemensen: bedankt. Zoals de christelijke wortels, ook voor wie niet gelooft, een fundament vormen voor onze maatschappij van waarden en normen, zijn ons sociaal systeem en voorzieningen (onderwijs, gezondheidszorg,...) voor een groot stuk te danken aan de beweging die hieruit voortsproot. We moeten erkennen dat de christelijke arbeidersbeweging onze beschaving positief getekend heeft.

Het doet dan ook pijn te moeten vaststellen de top van deze beweging sterk vervreemd geraakt is van de basis. Daar waar "onbaatzuchtig engagement" het leitmotiv is voor de basis, werd de top steeds meer gekenmerkt door een vorm van graaicultuur. Katrien Partyka probeert in een open brief (DS 14-5-2012) te verdedigen dat de uit het casinokapitalisme afkomstige middelen werden ingezet voor sociale doelen.

Dat kan best zijn, maar staat in schril contrast met de vele pogingen om de eigen verantwoordelijkheid jegens onze maatschappij en haar belastingbetalers die voor het Dexia-drama opdraaien te ontlopen. Men beseft dat ook nog niet. Men vindt het maar normaal dat wanneer de overheid 4 miljard euro op tafel legt om Belfius uit het Dexia-hefboomfonds te redden, het ACW nog altijd recht heeft op een deel van de winst, als die ooit gemaakt zou worden. Patrick Develtere verdedigt dat door te stellen dat hij met het ACW via die winstbewijzen zou willen "indalen" in de bank, om toe te zien dat Belfius een ethische bank wordt. Men laat de belastingbetaler opdraaien voor de kosten, gaat lopen met een stuk van de winsten, en wil dan nog eens met het opgestoken vingertje een moraal gaan prediken die ACW/ARCO zelf ontbeerde aan het roer van Dexia. Schaamteloos. De commentaar van Steven Vanackere dat de arbeidersbeweging zich in de toekomst beter niet meer bezighoudt met de financiële sector, maar vooral zijn waarschuwing voor "een rechts Vlaanderen na de staatshervorming" is in deze dan ook bijzonder misplaatst. Met een door aanhoudende graaicultuur en onverantwoordelijkheid gekenmerkte ACW-top als vrienden heeft de arbeidersbeweging geen vijanden meer nodig.

Neen, ik denk niet dat we nood hebben aan dergelijke uitleg. We hoeven niet uitgelegd te krijgen hoe het ACW een "ethische bank" zou besturen, of aan welke goede doelen de casinowinsten uit Dexia besteed werden. Waar we wel nood aan hebben, is een mea culpa.

Een mea culpa aan de belastingbetaler die mag opdraaien voor de gevolgen van het mede door de ACW-top gevoerde beleid bij Dexia. Een mea culpa voor de beslissing om de "financial products" portefeuille niet te verkopen en zo de doodsteek te geven aan Dexia en de huidige en komende generatie met een schuld van jewelste op te zadelen.

Een mea culpa aan de vele lidverenigingen en spaarders voor het misleiden, voor het wijsmaken dat een ARCO-aandeel een veilig spaarproduct is. Een mea culpa voor de aanzet om de hieruit voortvloeiende opbrengsten (dividenden) om te zetten in nieuwe aandelen van de coöperatieve Arco die zelf door overvloedige afhankelijkheid van de financiële sector een waar risicoproduct werd.

Een mea culpa aan de coöperanten, om hen wijs te maken dat zij in elk geval konden rekenen op het beschermingsfonds van de overheid, ook al was dit nog lang niet afgetoetst met Europa en werd er nooit een bijdrage betaald tot op de ontbinding.

Een mea culpa aan de coöperanten, om hen bij monde van ACW-boegbeeld Jean-Luc Dehaene wijs te maken dat de bank zeker niet zou gesplitst worden, dat ze zeker niet moesten uittreden uit de coöperatieve, terwijl direct na het verlopen van de deadline voor uittreding bekendgemaakt werd dat de groep alsnog gesplitst wordt en men daar al meer dan twee weken aan aan het werken is.

Een mea culpa voor het jarenlange teren op de winsten uit Dexia die men verkreeg voor het aanbrengen van deze brave spaarders en coöperanten, en voor het doorschuiven van de factuur voor schadeloosstelling van diezelfde coöperanten aan de belastingbetaler. Teren op de winsten, maar niet willen opdraaien voor de verliezen, men zou het niet verwachten van een sociale organisatie.

Een echt, gemeend mea culpa, is de enige manier om nu donderdag de vele militanten en vrijwilligers, maar ook de gehele bevolking, nog recht in de ogen te kunnen kijken vanop het spreekgestoelte. Zoniet zal de hele organisatie, met haar duizenden positief geëngageerde vrijwilligers, voor altijd de smet meedragen van de doofpot waarmee haar leiders hun fouten en graaicultuur trachtten toe te dekken. Dat verdienen deze mensen niet. Zij verdienen op deze dag, hun feestdag, enkel grenzenloos respect en een dankjewel voor hun inzet. Het weze hen gegund.

Openbaar vervoer in Gent: meer dan enkel besparen!

Peter Dedecker — Thu, 10 May 2012 18:21:47 +0000

Vanavond zullen heel wat Gentenaars protesteren tegen "de besparingen" bij De Lijn, in het bijzonder tegen de afschaffing van de nachtbussen. Tegelijk zien we dat De Lijn een aantal bussen van en naar Zelzate schrapt die gebruikt worden voor werknemers van Arcelor-Mittal, toch ook geen klein bedrijf. Een mens zou voor minder gaan betogen. Het initiatief wordt echter genomen door het collectief "Gentenaars tegen besparingen" dat zich eerder aan de (extreem-)linkse zijde bevindt waar het altijd makkelijker is andermans geld uit te geven zonder verder te kijken. Want zijn het wel "de besparingen" die aan de oorzaak liggen van de schrapping van het aanbod? Er is meer dan dat volgens mij. Het is eerder een kwestie van visie en dogma's.

Allereerst mag het wel duidelijk zijn dat Openbaar Vervoer dient om mensen te verplaatsen zo milieuvriendelijk en efficiënt mogelijk, kwestie van files te drukken. Hierin zit de maatschappelijke winst en hierin investeren we als maatschappij en pak geld. Mensen naar werk en school brengen, moet hier de prioriteit zijn, waarbij ook verplaatsingen in de vrije tijd steeds belangrijker worden en Gent na 22u zeker niet uitgestorven is.

Paardenkleppenmentaliteit

Maar om aan die behoeften te voldoen, moet men het hele plaatje durven bekijken en niet krampachtig vasthouden aan allerlei dogma's. Er zijn alternatieven voor het nachtnet, zoals collectieve taxi's, waar ik al eerder over schreef. Onlangs deed V-tax zelf een voorstel op basis van 3 minibusjes met een dienst om de 15-20 minuten. Sterk, en een stuk kwalitatiever dan nu! Wellicht ook een stuk goedkoper dan de vele kanjers van bussen die nu 's nachts door de straten denderen. Echter, vooral de reactie van De Lijn sprak boekdelen in deze: "niet met onze bussen? Geen sprake van!" Qua arrogantie en paardenkleppenmentaliteit kan dat tellen!

Uiteraard is er een kostenplaatje. Maar met de huidige kostendekkingsgraad van De Lijn, zijnde 13%, is de keuze tussen een verhoging van de inkomsten voor meer kwaliteit, of gewoon geen vervoer, snel gemaakt. Kosten die trouwens ook gedrukt kunnen worden, zoals men in Antwerpen doet, met sponsoring van Duvel-Moortgat. Maar dan moet het stadsbestuur ook open staan voor commerciële initiatieven, wat in het geval van de witte leenfietsen niet het geval was: daar heeft de dogmatische anti-reclame houding van onze socialistische vrienden het project (betaald door reclame) geblokkeerd.

Snelle en betaalbare realisaties

Maar niet alleen 's nachts kan het beter, ook overdag heeft Gent nood aan snelle en betaalbare realisaties inzake openbaar vervoer. Hier is de rode obsessie voor vertramming een ware hinderpaal. Een tram is een prachtig, handig en comfortabel ding met de grootste capaciteit, maar de aanleg van een tramlijn kost handenvol geld aan wegenwerken, plannen en vergunningen. Geen wonder dat er nauwelijks spoor bij kwam in Gent het voorbije decennium. Tegelijk werd het milieuvriendelijkste alternatief, de trolley, vervangen door dieselbussen. Dit terwijl in het buitenland net massaal geïnvesteerd wordt in trolleys. Deze houden immers het midden tussen een lage investeringskost (geen wegenwerken voor tramsporen, enkel de bovenleiding), milieuvriendelijk gezien de elektrische aandrijving, iets mindere capaciteit dan een tram, maar wel een grotere flexibiliteit: een omleiding bij calamiteiten is mogelijk. Bovendien beschikken de moderne toestellen over batterijen, waardoor er geen extra bovenleidingen in het historisch centrum nodig zijn. Sneller en goedkoper te realiseren dan trams, maar ja...

De Haven, onze economische motor

Waar echter de nood aan meer en beter openbaar vervoer het grootst is, is in de Haven. Met haar 72.000 werknemers is onze economische motor zowat het slechtst bediende gebied van Oost-Vlaanderen. En dat terwijl de eerste prioriteit toch zou moeten zijn om mensen naar school en werk te brengen... Nochtans mogelijkheden zat hier: voor het gebruik van Spoorlijn 204, waarover ik al eerder heel wat schreef, verwijzen de drie NMBS-bedrijven steeds naar elkaar. Paraplupolitiek ten top. Met Max Mobiel onderneemt de stad nog een goede poging om het gat van de reguliere openbaar vervoersbedrijven dicht te rijden, maar toch...

Maar ook hier zijn er alternatieve mogelijkheden als we niet kunnen rekenen op de NMBS. De grootste troef van de Haven is niet voor niets het water. Een pendelschip kan vanuit Dampoort voor een vlotte filevrije verbinding met de haven zorgen, en heeft bovendien het voordeel dat beide oevers van het kanaal bediend kunnen worden. Daarnaast zou ook een halte ter hoogte van Meulestede en bijkomende win-win zijn: het "eiland" wordt beter ontsloten, maar de grote hoeveelheid laaggeschoolde werklozen kunnen op die manier vlotter toegeleid worden naar de vele openstaande vacatures in de Haven alwaar "laaggeschoolde" steeds meer een knelpuntberoep aan het worden is. Ook voor de werknemers van de technologiebedrijven in de gerestaureerde monumentale havenloodsen en verderop de bewoners van de kanaaldorpen zou dergelijke verbinding een kwalitatieve verbetering inhouden.

Niet alleen water, maar ook waterstof

Gent beschikt trouwens over een extra troef hiervoor. De Gentse onderzoeksstichting TransEnergy beschikt immers over 2 snelle testvaartuigen aangedreven op de milieuvriendelijke brandstof waterstof. Meer nog: deze schepen zullen deze zomer ingezet worden in Londen om tijdens de Olympische Spelen over de Thames te pendelen. Qua uithangbord kan dat tellen. Vaartechnisch verloopt alles daar momenteel naar wens, alleen zal het te duur zijn doordat men de waterstof moet aanvoeren vanuit Rotterdam. Laat waterstof nu net in Gent vrij goedkoop beschikbaar zijn gezien de aanwezigheid van een pijpleiding van Air Liquide in de haven... Dergelijk voorstel werd eerder al gedaan voor een verbinding met Terneuzen. Door het interregionaal karakter kon men zelfs rekenen op Europese subsidies. Alleen werd eind augustus 2009 allesgeblazen wegens een verschil in visie waarbij zowel de stad Gent als de provincie voluit de kaart van (het nog steeds vervuilende) biodiesel trekken. (HLN, 3-10-2009, p39) Biodiesel is inderdaad een uiterst waardevolle toekomstindustrie in Gent met een milieuvoordeel, maar dit mag andere mogelijkheden niet uitsluiten.

Kortom, mogelijkheden en opportuniteiten genoeg in Gent om tegen een beperkte investeringskost op korte termijn voor een kwalitatieve verbetering te zorgen. Op voorwaarde dat er enkele taboes sneuvelen weliswaar, te beginnen met het gratisverhaal.

Dexia: de spons erover?

Peter Dedecker — Thu, 10 May 2012 07:35:48 +0000

Opinie gisteren gepubliceerd in De Morgen

De algemene vergaderingen van Dexia en Belfius stemmen vandaag [gisteren dus] over het verlenen van kwijting aan de bestuurders. Bestuurders die een niet te onderschatten rol gespeeld hebben in de ondergang van de groep. Toch heeft de regering nog niet beslist wat ze hierin zal doen, is er geen eensgezindheid hierover, en zijn er partijen die zomaar de spons willen vegen over het wanbeheer door sommigen.

Het is een jaarlijks agendapunt op de algemene vergadering van elke onderneming: het verlenen van kwijting aan de bestuurders. Hiermee wordt het fiat gegeven voor de beslissingen en het beleid van deze bestuurders en doen aandeelhouders afstand van de mogelijkheid verhaal aan te tekenen of juridische stappen te ondernemen tegen deze bestuurders. Op 9 mei vinden de algemene vergaderingen plaats van Dexia Holding en Belfius, het vroegere Dexia Bank België, dat nu een staatsbank is maar tot oktober 2011 deel uitmaakte van die Dexia Holding.

Kwijting verlenen aan de bestuurders zou in deze niet te verantwoorden zijn. Uit het rapport van de Dexiacommissie blijkt immers de verpletterende verantwoordelijkheid van de bestuurders in de ondergang van de groep, in het bijzonder de vertegenwoordigers van ARCO en de Gemeentelijke Holding. Hun niet te stillen honger naar dividenden bracht de groep in gevaar, en het veto tegen het verkopen van een portefeuille gevaarlijke producten, tegen de waarschuwingen van het ratingbureau in, gaf finaal de doodsteek aan Dexia. De gevolgen zullen we als burger en belastingbetaler nog een generatie lang mogen dragen.

De Belgische staat is, via de FPIM, minderheidsaandeelhouder van Dexia, en vandaag de enige aandeelhouder van Belfius. De impact van een beslissing van de regering in deze valt dus niet te onderschatten. Bovendien zijn de overheden gezamenlijk meerderheidsaandeelhouder van Ethias, dat op zijn beurt ook aandeelhouder is van Dexia en zich dient uit te spreken over die kwijting.

Donderdag moest premier Di Rupo op onze vraag in het parlement antwoorden dat "de regering het nog niet weet en eerstdaags een beslissing zal nemen". Het feit alleen al dat men dit nu nog niet weet, dat dit nog moet beslist worden, moet onderhandeld worden, zegt al genoeg. Dit is een teken dat er hierover geen eensgezindheid is in de regering, dat er partijen zijn die toch kwijting overwegen. In het bijzonder CD&V wil hierin de eigen ARCO-zuil beschermen, nadat de partij eerder al van de andere meerderheidspartijen verkregen heeft geen hoorzittingen te houden over de winstbewijzen die het ACW nog steeds bezit in het ondertussen genationaliseerde Belfius. De schaamte en schande voorbij!

Laatste strohalm

Het verlenen van kwijting neemt tevens de laatste strohalm van de benadeelde ARCO-coöperanten weg. Voor N-VA is het niet de belastingbetaler die moet opdraaien voor het vergoeden van de opgelopen schade wegens wanbestuur van deze aandeelhouders van de financiële poot van het ACW, maar is dat het ACW zelf: zij beschikken daar volgens voorzitter Develtere over voldoende middelen voor. Nu ook Europa ons hierin volgt en de garantieregeling vanuit de staatskas afkeurt, is het niet verlenen van kwijting de enige manier voor de coöperanten om hun bestuurders ter verantwoording te roepen in de hoop nog iets van hun zuurverdiende centen terug te zien. Via ARCO zelf kan het al niet meer, gezien de vereffening.

Deze meerderheid van christendemocraten, socialisten en liberalen heeft het parlement reeds verhinderd om via een onderzoekscommissie verantwoordelijken aan te duiden. In dat geval is de enige andere optie een procedure langs rechterlijke weg. Die begint bij het niet verlenen van kwijting aan de bestuurders.

Kwijting verlenen aan, en zomaar de spons vegen over het wanbestuur van hen die mee verantwoordelijk zijn voor dit financiële Fukushima waarvan de gevolgen nog een generatie lang voelbaar kunnen zijn, zou meer dan één brug te ver zijn. De belastingbetaler pikt dit niet, de ARCO-coöperant pikt dit niet.

Opinie ingestuurd samen met Jan Jambon en gisteren gepubliceerd in De Morgen en op de N-VA website. Ondertussen is de Algemene Vergadering achter de rug. Onder impuls van Philippe Muyters heeft het Vlaams Toekomstfonds namens de Vlaamse Regering tegen de kwijting gestemd, waardoor de andere Belgische overheden zich dienden te onthouden. De kwijting is goedgekeurd gezien de voor-stemmen van de Franse aandeelhouders.

Criminalisering van het GGO-debat

Peter Dedecker — Thu, 10 May 2012 06:54:33 +0000

Dinsdag begon het proces tegen het Field Liberation Movement, de actievoerders die vorig jaar in Wetteren een wetenschappelijk experiment met genetisch gewijzigde aardappelen deels vernietigden. De actievoerders, met ex-KUL-wetenschapster Barbara Van Dijck als spreekbuis, doen in de pers hun beklag over het feit dat door "de criminalisering van hun actie" het debat over GGO's in de kiem gesmoord wordt. Zij vinden steun in een open brief in De Morgen (9 mei 2012, p21) van een honderdtal ondertekenaars.

Dit is zowaar een omkering van de feiten. Als het debat over de GGO's in deze al gesmoord wordt en zich verlegt naar de criminele feiten gepleegd door de actievoerders, dan ligt de oorzaak hiervan niet bij de vervolgende wetenschappelijke instellingen en agenten, maar bij de actievoerders zelf. Het is door hun keuze voor vernieling (men rooide hier niet zomaar een plantje) en weerspannigheid, door hun keuze voor de aanval op en het verwonden van politieagenten, dat zij vandaag voor de rechter staan en het debat hierover gevoerd wordt in plaats van over de maatschappelijke voor- en nadelen van GGO's. Democratische actie moet ten allen tijde kunnen, het debat moet aangezwengeld worden, maar dan op een vreedzame manier. Men haalt geen gelijk door andermans eigendom te vernielen. De eigen overtuiging van een beperkte groep betreffende de schadelijkheid van een installatie vergoelijkt in geen geval eenzijdige vernietiging van een democratisch goedgekeurd wetenschappelijk experiment of pogingen daartoe.

[Ondertussen hielden de actievoerders gisteren een "vreedzame wandeling" door het Wetenschapspark in Zwijnaarde. Mijn vraag over de veiligheid in deze aan minister Milquet is gisteren helaas niet meer behandeld geraakt.]

De Regge op haar best: na overleg iets beloven, en dan doodleuk iets anders doen

Peter Dedecker — Mon, 07 May 2012 13:43:01 +0000

Voldoende ruimte voor inspraak is een essentieel element van goed bestuur. Samen debatteren over lokale projecten en/of problemen scherpt de burgerzin aan, en geeft vorm aan de gemeenschap. Inspraak was zowat één van de hoofdthema's en verzuchtingen op het Kopstukkendebat afgelopen donderdag in de Blandijn, en alle verkiezingsprogramma's maken er een belangrijk punt van. Maar het zijn uiteraard de verkozen politici die de (moeilijke) knopen moeten doorhakken, en zich hiervoor niet mogen wegsteken achter adviseurs of ambtenaren. En hoezeer de inspraak van de burgers absoluut gewenst is, de verkozen politici mogen vooral geen valse verwachtingen creëren. Helaas levert het Gentse stadsbestuur, bij monde van schepen Martine De Regge, daar vandaag het zoveelste voorbeeld van: een (afgesproken en gecommuniceerd) fietspad langs het speelbos van scoutsgroep Ten Berg in Sint-Amandsberg wordt ineens een fietspad dwars door dat speelbos, waardoor dat eigenlijk onbruikbaar wordt.

Dat er een fietspad zou komen langs de zgn. Groene Banaan (de groenzone langs de sporenbundel van het rangeerstation net ten noorden van de Dampoort), was al langer door het stadsbestuur beloofd. Het zou de Dampoort met Oostakker verbinden, en dat is een goede zaak. De plannen zijn ook besproken met de buurtbewoners en met de scouts die dit speelbos al 40 jaar huren; eerst van de NMBS, en sinds 2006 van de nieuwe eigenaar, de Stad Gent. Een ‘druk’ speelbos trouwens: het plaatselijke scoutslokaal is vrijwel elk weekend verhuurd, wat op zich al wijst op de nood aan dergelijke faciliteiten.

Maar helaas: het stadsbestuur kon blijkbaar niet alle benodigde gronden opkopen van de NMBS, en kiest dan maar voor een alternatief fietspad: zigzag in twee trappen van de hoge berm naar beneden, en dus een flink stuk wegvretend uit dat speelbos…. Geheel en al tegen de afspraken in. De werkzaamheden zijn al begonnen, zonder verwittiging, zonder gesprek vooraf over de gewijzigde plannen.

Het is een mooi voorbeeld van socialistische arrogantie, nu dus in combinatie met groen stilzwijgen…
[Blijkbaar heeft Groen dit wel degelijk ter sprake bracht in de commissie Openbare Werken, al komt men daar wel niet meteen mee naar buiten, bvb op de website, ook niet nadat de raad van Groen door de schepen in de wind geslagen werd, nvdr]

En dat is nu weer het verschil. Naast inspraak op basis van een open en eerlijke voorstelling van zaken moet er voor ons ook zoiets zijn als uitspraak: wat na de adviesronde is beslist, moet ook uitgevoerd worden. In Gent loopt het op beide vlakken mis.

En dit is geen alleenstaand geval… Schepen De Regge is bezig aan een heus blunderparcours:

het Drongenplein, waar bewoners konden kiezen tussen het voorstel van het stadsbestuur of helemaal niets
de fietsstraat in de Visserij, waar een eerder engagement teruggedraaid werd na protest van enkellingen
de klokkenstoel aan de Stadshal op het Braunplein die er op de maquette helemaal anders uitziet, en waarbij schepen De Regge zelf uit de lucht viel van verbazing toen bleek dat die toch een stuk groter, massiever, lomper, en vooral veel dichter tegen de Sint-Niklaaskerk aangebouwd bleek te zijn
het debacle over welke klok er in deze laatste komt: men laat eerst de Beiaardkring een klok maken die dan blijkbaar niet in de toren van het Belfort mag hangen wegens te zwaar, waarna men beslist die klokkenstoel te bouwen zonder overleg met de Beiaardkring die het dan weer niet ziet zitten dat haar nieuwe klok in die klokkenstoel komt te hangen. Van een klokkenspel gesproken!

De Gentenaar serieus nemen, dat doe je op een andere manier.

Waarom beleggers geen paria's zijn

Peter Dedecker — Sat, 21 Apr 2012 19:57:38 +0000

Zelf kan ik me niet tot de actieve beleggers rekenen. Dat is bewust zo, gezien dat met een functie als parlementslid nogal moeilijk ligt. Niettemin was ik vandaag aanwezig op de Happening van de Vlaamse Federatie van Beleggers en Beleggingsclubs. Omdat het een uitgelezen kans is om CEO's en managers vol passie te horen spreken over hun bedrijf tegen mensen die in hen hun vertrouwen stellen. Maar ook, en vooral, omdat ik geloof in particulier aandeelhouderschap en de kansen die dit biedt voor de lokale verankering van onze ondernemingen, en voor werknemersparticipatie. Kansen die helaas gehypothekeerd worden door deze Franstalige belastingregering die nauwelijks het onderscheid kent tussen aandeelhouders en speculanten, waarbij de belegger voor deze regering een "sitting duck" is, zoals De Tijd het mooi uitdrukte in dit handige overzicht.

Voor mezelf ligt het een beetje moeilijk om me te engageren in aandelen. Als ik een rekening open bij een bank, mag ik immers het PPP-formulier invullen: het formulier voor Politiek Prominente Personen. Grote bankverrichtingen en beursverrichtingen van PPP'ers doen bij beurswaakhond FSMA een knipperlicht afgaan, kwestie van handel met voorkennis of sturing van beslissingen in functie van eigen belangen te vermijden. Geheel terecht natuurlijk, al worden sommige zaken naar mijn mening wel iets te snel met de mantel der liefde bedekt. Dat schept een aantal belemmeringen natuurlijk. Zo zal ik bijvoorbeeld geen noemenswaardig aantal aandelen Telenet kopen. Niet omdat ik niet geloof in dit Euronext-goudhaantje of de bedrijfsvisie, in tegendeel, maar om nog maar te vermijden dat de indruk zou kunnen ontstaan van belangenvermenging met mijn functie als lid van de Kamercommissie Infrastructuur waar beslist wordt over regels voor de telecomoperatoren. Uiteraard ben ik professioneel genoeg om de belangen van een bedrijf (waar ik in dat geval een heel kleine aandeelhouder van zou zijn) niet te laten opwegen tegen het algemeen belang. Uiteraard zou dit niets veranderen aan mijn algemene visie in een aantal telecomdossiers, laat staan dat ik als klein radertje in het grote systeem ook maar enig effect zou hebben op het kleine spaarpotje dat ik er zou in investeren. De regulator is gelukkig redelijk onafhankelijk. Maar vooral: ik zou niet willen dat die perceptie nog maar gecreëerd wordt, dat er over mij zaken zouden geschreven worden zoals over Johan Vande Lanotte. Perceptie kan immers meer doorwegen dan feiten, of het vertrouwen helemaal ondermijnen.

Maar toch is het een waar genoegen om aanwezig te zijn op een evenement als de VFB Happening. Uit interesse voor economie en onze bedrijven, nog altijd de motoren van onze welvaart. Om CEO's en managers vol passie te horen spreken over hun bedrijf en de waarde ervan voor maatschappij en aandeelhouder. Om beschouwingen te horen van mensen die dagdagelijks bezig zijn met het op de voet opvolgen van onze economie, de wereldeconomie, bepaalde sectoren of bedrijven. Om de individuele aandeelhouder en diens beslommeringen te horen, en de impact van de belastingmaatregelen van deze regering bij die mensen (veelal goede huisvaders en -moeders die hun spaarcentjes tegen de inflatie willen beschermen) beter te begrijpen.

Maar ook, en vooral, omdat ik geloof dat particulier aandeelhouderschap voor de maatschappij een goede zaak is en een aantal kansen biedt die te weinig onder de aandacht komen.

Ik denk bijvoorbeeld voor wat betreft de verankering van onze bedrijven. Aandeelhouders beslissen mee over de visie en leiding van een bedrijf. Een goede relatie en vertrouwensband tussen management en aandeelhouders is uitermate belangrijk. Een significante positie van Vlaamse particuliere aandeelhouders, hoe verspreid ook over tal van kleine participaties in gezinnen, versterkt de band tussen bedrijf en onze maatschappij, en kan een rem op delokalisaties zijn en het behoud van Vlaamse bedrijven in Vlaamse handen.

Maar waar nog een grote, tot nu toe veelal gemiste kans ligt, is in de werknemersparticipatie. In tegenstelling tot het beeld dat sommigen willen ophangen van N-VA, ben ik voorstander van sterke vakbonden. Sterke vakbonden die opkomen voor hun kernpubliek, de werknemers, en hier ook verantwoordelijkheid voor opnemen. Ik denk aan de voorbeelden in Duitsland en Scandinavië, waar vakbonden dikwijls in de Raad van Bestuur zetelen en zo ook meer oog hebben voor (de leefbaarheid van) het bedrijf op langere termijn. Een gezond bedrijf met goede toekomstperspectieven is ook in het belang van de werknemers. Ze hebben er ook dikwijls aandelen in het bedrijf en vervullen dan ook veel meer hun taak voor de werknemers dan onze vakbonden, die veel meer de belangen verdedigen van zij die niet (meer) willen werken, wiens belangrijkste band met hun leden het uitbetalen van de werkloosheidsvergoedingen is, die geen verantwoordelijkheid opnemen tegenover derden door het weigeren van de rechtspersoonlijkheid,... Particulier aandeelhouderschap door werknemers kan deze situatie verbeteren. Vele werknemers die individueel een marginale maar samen een significante participatie aanhouden, hun gewicht samen in de schaal leggen en hun belangen gezamenlijk laten verdedigen, al dan niet door een vakbond, kunnen een grotere invloed uitoefenen op het beleid. En omgekeerd zijn ze meer betrokken bij de toekomst van het bedrijf, die hen op twee vlakken raakt: als werknemer en als aandeelhouder. Je werkt niet alleen voor je loon, maar ook voor het bedrijf, dat een deel van jezelf is, en ook effectief voor een (heel klein) deel van jou is. Een grotere vereenzelviging van werknemer en bedrijf, met betere onderlinge relaties, een beter onderling begrip, en een betere kans op sociale vrede tot gevolg. Alleen al om die reden zouden zelfs overheidsbedrijven een deel van hun aandelen dienen open te stellen voor het personeel: dit leidt tot een betere drive naar goede resultaten, waar men dan ook zelf mee de vruchten van plukt.

Kortom, een bijzonder interessant event vandaag, en heel wat kansen die particulier aandeelhouderschap de maatschappij kunnen bieden. Kansen die we ten volle dienen te grijpen, en niet zoals de huidige regering Di Rupo vergooien door aandeelhouders als paria's te aanzien en een stabiele relatie op lange termijn te ondermijnen met bijkomende heffingen opgelegd aan deze ogenschijnlijk makkelijke prooi die echter wel eens de biezen zou kunnen nemen met zijn spaarcentjes.

Dexia: kroniek van een aangekondigde financiële ramp

Peter Dedecker — Fri, 30 Mar 2012 16:33:44 +0000

Na vijf maanden hard werken in de commissie Dexia, met zeker in het begin lange dagen tot kot in de nacht, werd woensdag eindelijk het rapport voorgesteld in het parlement. Het is een dieptepunt voor de geloofwaardigheid van de politiek en het parlement geworden, helaas. Tot een onderzoekscommissie mocht het nooit komen van de meerderheid, de Dexiapartijen. Zij kozen voor een bijzondere doofpotcommissie. Cruciale documenten van de CBFA, die de controle op de banken moest uitoefenen voor de eerste val van Dexia, mochten we niet inkijken, daarvoor waren de belangen van de partijen die de toezichthouder benoemden te groot. Ik schreef eerder al over deze frustrerende waanzin.

Samengevat zijn er enkele hoofdrolspelers die volgens mij hun verantwoordelijkheid niet zouden mogen ontlopen. Allereerst het management in de periode 2003-2008 dat te grote risico's nam met spaargeld. Daarnaast zeker de referentieaandeelhouders Gemeentelijke Holding en Arco, waarbij de eerste bevolkt werd door politici van de dexiapartijen, en de tweede de financiële poot is van het ACW dat nauwe banden heeft met CD&V. Zij gingen in 2006 reeds akkoord met de toename van de risico's, en brachten door hun niet-aflatende obsessie voor dividenden Dexia in 2011 een tweede keer ten val. Het ergste van al is dat Arco de factuur voor haar coöperanten nu kan doorschuiven naar de staatskas en dus de belastingbetaler, en ACW nog steeds winstbewijzen heeft van het Belgische onderdeel van Dexia, nu Belfius. Allemaal mooi geregeld door ACW'er Yves Leterme, die steevast weigerde verantwoording af te leggen in de Dexiacommissie maar wel met plezier de Thalys nam om de vrolijke Frans uit te hangen op Reyers Laat of om een match van Standard Luik mee te pikken. Degoutant. En last but not least is een onderzoek naar de toezichthouders, die het destijds zo ver hebben laten komen zonder in te grijpen, zeker een must.

Zij die de grootste financiële ramp uit de Belgische geschiedenis op hun geweten hebben, de belastingbetaler voor nog 70 jaar lang laten opdraaien voor de achtergelaten rommel en zo mede verantwoordelijk zijn voor de ratingverlaging van ons land, verdienen een gepaste straf. De spaarder/belastinbetaler pikt niet dat zij hier zomaar mee wegkomen, of, erger nog, ervoor beloond worden zoals Pierre Richard en het ACW!

Je kan mijn tussenkomst(en) in het parlement hieronder herbekijken en nalezen in het verslag (deel 1 & 2). Een kort fragment was ook te zien woensdag in de VRT-journaals van 13u en 19u en op Deredactie.be.

Didier Bellens en zijn verdiende loon

Peter Dedecker — Tue, 20 Mar 2012 15:49:41 +0000

Met Didier Bellens aan het hoofd van Belgacom weet je dat er af en toe wel een nieuw schandaaltje opduikt. Afgelopen weken was dat ook het geval, al hoefde Bellens hiervoor helemaal niets te doen. Alleen zijn loonbrief in ontvangst nemen was voldoende, maar het betrof dan ook een loonbrief van 2.6 miljoen euro.

In Peeters en Pichal op Radio 1 (vanaf 16:05) haalde ik aan dat CEO’s van grote bedrijven wel degelijk een zware verantwoordelijkheid hebben. Zeker niet iedereen is in de wieg gelegd om een dergelijke taak op zich te nemen. Tegenover die verantwoordelijkheid mag ook een degelijke verloning staan. Maar er zijn wel grenzen! De kloof tussen Didier Bellens en andere toplui en het middenkader van Belgacom is niet verdedigbaar. Bovendien ligt zijn loon een stuk hoger dat van andere toplui van Belgische grote bedrijven, bijna het dubbele van de Manager van het Jaar.

Didier Bellens is natuurlijk niet de enige schuldige in dit verhaal. Zijn loon wordt namelijk bepaald door de Raad van Bestuur. Het is des te hypocriet dat de socialistische partijen, met Dirk Van der Maelen op kop, zoveel misbaar maakten rond het hoge loon van Bellens. De Raad van Bestuur van Belgacom wordt namelijk, zoals in elk bedrijf, samengesteld door de vertegenwoordigers van de aandeelhouders: in dit geval is de Belgische Staat nog altijd voor 53% eigenaar, waardoor de RvB vol politiek benoemden zit die hun positie te danken hebben aan de klassieke partijen. De PS heeft als goede staatspartij Bellens in het zadel gezet en een mooi contract voorgeschoteld dat nog een stuk hoger lag dan de 2.6 miljoen waar we vandaag over spreken. In 2009 verzette de RvB zich tegen een nieuw contract voor Bellens, maar onder druk van de toenmalige regering mocht hij toch aanblijven, mits een iets bijgestelde, maar noch steeds riante verloning. Bovendien is het net door die socialisten dat er zelfs een compleet overbodig overheidsbedrijf gecreëerd werd: de NMBS Holding, met aan de top, jawel, een overbetaalde socialist en ex-cabinetard van Johan Vande Lanotte.

Wat in deze vooral stoort, is dat de verloning van een CEO gebaseerd zou moeten zijn op resultaten. Didier Bellens is in dit geval geen witte raaf, maar een rode raaf, de hand boven het hoofd gehouden door de PS en de vazallen van die partij. De resultaten van Bellens zijn niet van die aard om dergelijke verloning met riante bonus te verdedigen: Bellens heeft bewezen op bepaalde vlakken dermate onbekwaam te zijn om een publieke topfunctie te bekleden. Bellens en Belgacom zijn het afgelopen jaar niet opgevallen door uitzonderlijke economische prestaties, maar door een gekelderd imago en persoonlijke schandalen gaande van aandelenhandel met voorkennis over corruptie tot een falend HR-beleid en het bestellen van halfslachtige juridische adviezen om de eigen persoon in te dekken tegen een miljoenenkost voor het bedrijf. Ik schreef er al meerdere keren een stukje over.

Maar het ergste van al: na de laatste, schandalige hoorzitting, waren alle leden van de commissie, meerderheid en oppositie, verbouwereerd over de gang van zaken. PS'ster Karine Lalieux stelde dat Belgacom onder verhoogd toezicht moest geplaatst worden. Uiteraard dien ik dan een motie in die een audit beveelt door een externe partij. Je kan mijn verdediging ervan in het parlement hierboven opnieuw bekijken. Wat doet de meerderheid? Ze dient een “eenvoudig motie” in, een motie die stelt “we gaan over tot de orde van de dag”, met andere woorden: een motie “we trekken ons hier geen fluit van aan!”

In het geval van Bellens kan je dan alleen maar denken ‘There is no such thing as bad publicity’. En die publicity is blijkbaar 2.6 miljoen euro waard. Goed bezig, Di Rupo I.

Gent houdt vast aan prehistorisch stemmen

Peter Dedecker — Fri, 09 Mar 2012 16:50:03 +0000

Vandaag beliste het Gentse schepencollege om de verkiezingen in oktober op papier te laten verlopen. Hallucinant gewoonweg, dè digitale stad bij uitstek katapulteert zichzelf terug richting prehistorie. Nochtans had Geert Bourgeois (N-VA) budget voorzien om alle steden met meer dan 25.000 inwoners van nieuwe stemcomputers te voorzien.

Daar waar de voorbije jaren in heel wat steden en gemeenten elektronisch gestemd werd, bleef Gent steeds achterop hinken en kiezen voor het grote blad papier en het rode potlood. Nu de oude stemcomputers hun beste tijd gehad hebben maar de federale regering weigerde voluit in een nieuw systeem te investeren, besliste N-VA minister Geert Bourgeois om zelf in de buidel te tasten en alle steden met meer dan 25.000 inwoners van nieuwe stemcomputers te voorzien, net als de plaatsen waar al elektronisch gestemd werd. Op die manier zou 72,8% van de bevolking elektronisch kunnen stemmen. Dankzij elektronisch stemmen zijn er minder mensen nodig om de stemmen te tellen, blijven de stembureau's langer open, en is de uitslag sneller gekend.

Het is dan ook hallucinant dat het Gentse stadsbestuur, ondanks het opgebouwde imago van 'Gent, moderne digitale stad', stad van het IBBT en met Digipolis de grootste stedelijke IT-dienst in haar rangen, deze uitgestoken hand weigert en teruggrijpt naar potlood en papier.

Het Gentse schepencollege geeft aan te vrezen niet op tijd klaar te zijn met de voorbereidingen, hoewel er nog meer dan een half jaar tijd is en andere steden en gemeenten, die niet over dergelijke uitgebreide IT-dienst beschikken, hier wel in slagen. Op 27 oktober 2011, een jaar voor de verkiezingen, liep er reeds een proefproject, ook met de Stad Gent, gevolgd door demo's en opleidingen allerhande. Steeds meer steden en gemeenten, ondertussen al 45, waaronder ook nieuwkomers Aalst en Brugge, grepen deze kans aan om op de kar te springen. Maar Gent, de tweede grootste stad van Vlaanderen, niet dus.

De echte reden moet dus ergens anders gezocht worden. Wellicht had het schepencollege schrik dat de grootste stemmenkanonnen verstopt zouden zitten achter de naam van de partijen, die eerst op het scherm verschijnen. Bovendien is het rood-groene kiespubliek verhoudingsgewijs minder vertrouwd met de computer. Een puur opportunistische keuze van het college dus, waardoor weer een heleboel bomen mogen sneuvelen, en er vele mensen tot laat op de avond stemmen zullen moeten tellen.

Enkel in België: betalen voor rechtenvrije muziek

Peter Dedecker — Thu, 08 Mar 2012 16:51:36 +0000

Iedereen herinnert zich ongetwijfeld nog hoe Sabam in de Basta-reportage geld kwam innen voor het afspelen van muziek van onbestaande artiesten genre Ken Wood en Stof Zuiger. In een reactie liet Sabam toen weten dat de aangiftes systematisch gecontroleerd worden, en onterecht geïnde gelden teruggestort (zouden) worden.

Anders is het met SIMIM en Uradex/PlayRight, de beheersvennootschappen die de Billijke Vergoeding innen voor respectievelijk de producenten en de uitvoerend artiesten. Zij innen ook centen voor het afspelen van muziek van rechthebbenden die zij niet vertegenwoordigen, en claimen zowaar dat ze dat moeten doen. Erger nog: Johan Vande Lanotte geeft hen gelijk hierin, zoals ik gisteren mocht vaststellen.

Nochtans, het internet bevat een schat aan foto's, video's en muziek waarop het 'copyleft'-principe van toepassing is. Met een dergelijke licentie, waarvan de Creative Commons licentie de meest bekende is, is het toegestaan om de werken (gratis) te downloaden, af te spelen, te bewerken en te heruitgeven, al dan niet onder voorwaarden. Onder meer Wikipedia maakt hiervan gebruik.

Het zou dan ook absurd zijn dat mensen die uitsluitend (!) dergelijke muziek gebruiken in hun zaak, ook nog die billijke vergoeding zouden moeten betalen aan SIMIM en Uradex. En zo zijn er wel degelijk gebruikers. Oa Eskeep zou op dit principe gebaseerd zijn, net als het aanbod voor achtergrondmuziek van Jamendo en anderen. Uiteraard zijn deze "producenten" geen lid van SIMIM, en zullen ze er dus ook nooit één cent van ontvangen. Waar gaan die centen dan naartoe? Van Sabam zijn de betrokken auteurs ook geen lid, maar Sabam int dan ook geen bijdrage voor gebruik van deze muziek, en terecht.

Hetzelfde geldt voor uitgevers van achtergrond muziek. Horeca- en handelszaken die uitsluitend muziek afspelen van één bepaalde producent, bvb in de lobby van een hotel, en die daarvoor een vergoeding betalen, moeten alsnog betalen aan SIMIM. Als betaling aan SIMIM verplicht is, zoals de minister stelt, dan moeten deze handelaars al gek zijn om nog een tweede keer (rechtstreeks) te betalen aan de producent. De producent moet zich als het ware verplicht aansluiten bij SIMIM om enige vergoeding te krijgen, die dan natuurlijk maar een fractie is van waarop hij recht zou hebben. Een regeling die creativiteit en ondernemerschap doodt, als je 't mij vraagt. De minister verwijst hiervoor naar een 'dwanglicentie' die van toepassing is op de billijke vergoeding.

Hoog tijd dus om dit debat open te trekken en tot een regeling te komen die zowel voor auteurs als consumenten voordelig is en een alternatief biedt voor forfaitaire ondoorzichtige regelingen. Men moet het recht hebben om zichzelf te vertegenwoordigen en dat niet verplicht over te laten aan beheersvennootschappen, zonder de (administratieve) last voor de gebruiker te vergroten, laat staan die twee keer te laten betalen. Ik zal een wetsvoorstel uitwerken ter verduidelijking, kwestie van andere interpretaties onderuit te halen.

Gent rode lantaarn als fietsstad

Peter Dedecker — Thu, 01 Mar 2012 13:56:46 +0000

Kan het paars als Great Pretedenders nog beter typeren? Ondanks alle fietscampagnes en de slogan “Gent, wild van fietsen” scoort Gent bedroevend laag als het op tevredenheid over fietsvoorzieningen aankomt. Volgens de laatste cijfers uit de Stadsmonitor is amper 31,7% van de Gentenaren tevreden over de veiligheid van de fietspaden: dit is zomaar eventjes de slechtste score van de 13 Vlaamse centrumsteden. Ook qua veiligheid van de schoolomgeving is Gent de rode lantaarn. Voor wat betreft het aanbod aan fietspaden, steekt Gent nipt Aalst en Turnhout voorbij, maar blijft daarmee wel de derde laatste van alle centrumsteden.

Absoluut beschamende cijfers, als je 't mij vraagt. In een stedelijke omgeving is het zeker niet evident om overal fietspaden aan te leggen, maar blijkbaar kunnen 12 andere centrumsteden dat wél. Ook Antwerpen scoort een stuk beter dan de zelfverklaarde fietsstad Gent. Absolute koploper is Genk, met tevredenheidscijfers van respectievelijk 65,8%, 72,4% en 73% voor veiligheid, veiligheid in de schoolomgeving en aanbod. Gent komt niet eens in de buurt...

Het is duidelijk dat een nieuw beleid een absolute must is. Minder tijd, geld en energie in dure campagnes, en meer effectief werk maken van een kwaliteitsvol fietsnetwerk. Niet zoals in het fietsstraat-verhaal in de Visserij, waarbij men denkt dat een laagje rode verf voldoende is om het massale sluipverkeer tegen te gaan.

Een veilig en kwalitatief fietsnetwerk hoort volgens onze partij één van de topprioriteiten in het mobiliteitsbeleid te zijn. Alleen zo krijgen we mensen uit de auto, verkorten we de files en verbeteren we onze leefomgeving. De kansen die elektrische fietsen bieden voor wie minder sportief is, moeten ten volle worden benut.

Ik bedoel dan ècht benutten, en niet zoals het huidige stadsbestuur nu doet: niet met subsidies die veel geld kosten, en alleen maar diegenen overtuigen die toch reeds een pak centen voor een dure elektrische (bak)fiets over hebben. Dat kleine relatieve prijsverschil zal geen mensen over de streep trekken. Het enige alternatief, is een uitgebouwde kwalitatieve infrastructuur met voldoende oplaadpunten, veilige fietsparkings, (elektrische) leenfietsen, beschikbare fietsen in parkings aan de rand van de stad voor een vlotte overstap, maar vooral: voldoende veilige fietspaden. De cijfers van de stadsmonitor bevestigen alleen maar de noodzaak.

Samen met N-VA wil ik van een ander fietsbeleid een speerpunt maken van ons programma voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2012. Maar dat had u wel al verwacht zeker?

Vervang de nachtbussen door collectieve taxi's

Peter Dedecker — Tue, 28 Feb 2012 15:48:36 +0000

In haar besparingsvoorstellen stelt De Lijn voor om de avond- en nachtbussen in Gent te decimeren of te schrappen. Velen schreeuwen moord en brand, en ook het stadsbestuur gaat in het verzet. Het is natuurlijk allesbehalve een leuke aankondiging, maar toch heb ik enigszins begrip voor dit voorstel. Belangrijker is echter het voorzien in een goed en betaalbaar alternatief, en daar zijn wel degelijk mogelijkheden voor.

Dat besparingen bij De Lijn onvermijdelijk zijn, is zonneklaar. Met een kostendekkingsgraad van 13% overtreft onze openbaar vervoersmaatschappij haar buitenlandse collega's, helaas in negatieve zin. Enige aandacht voor return on investment is echter ook in dit overheidsbedrijf van belang: daar heeft de belastingbetaler, die de rest van de benodigde centen bijpast, recht op. Deze return dient er te zijn in toegenomen kwalitatieve mobiliteit (ook voor niet-busgebruikers hebben belang bij minder files), toegenomen verkeersveiligheid, milieuwinst en betrachting van sociale doelstellingen. Dat de avond- en nachtbussen dan in het vizier komen, lijkt me maar normaal. Ondergetekende neemt deze ook graag na een avondje stappen of een vergadering in het centrum, en moet dan steevast met maximum een handvol gelijkgezinden de rit delen en heeft zelfs regelmatig een kanjer van een bus voor zich alleen. Van milieuwinst kan je met die rijdende monsters niet spreken, laat staan van minder files. Het feit dat de nachtbussen gratis zijn, en de avondbussen aan normaal tarief (lees: quasi niemand betaalt de volle pot) maakt dat het rendement uitermate negatief is.

Niettemin is avondlijk en nachtelijk openbaar vervoer van groot belang: hoe kan je immers mensen aansporen niet met de eigen wagen naar een theatervoorstelling in het centrum te gaan, als je naderhand niet meer thuisgeraakt? De eigen wagen wordt ook best vermeden bij een avondje stappen met een glaasje meer.

Goedkopere alternatieven om deze doelstellingen te bewerkstelligen, zijn volgens mij echter zeer goed mogelijk. Een goed voorbeeld vinden we in Brussel, met het Collecto-systeem: een collectieve taxidienst die 7/7 beschikbaar is van 23u 's avonds tot 6u 's ochtends. Opstappen kan op het half uur en doe je na reservatie (zo'n 20 min op voorhand) aan een van de 200 collecto-haltes. Je wordt veilig naar je bestemming gebracht op een adres naar keuze in het Gewest. Kostprijs: 6 euro per persoon per rit, slechts 5 euro voor abonnees van het openbaar vervoer.

De prijs van nog geen twee Duvels dus, iets duurder dan de nachtbus, maar helemaal niet overdreven en een stuk comfortabeler. Comfort mag een prijs hebben, gratis bestaat niet. Het stadsbestuur moet in deze dan ook niet naar De Lijn kijken, maar zelf een overleg starten met de taxisector om na te gaan in hoeverre een vorm van Collecto-systeem ook in Gent mogelijk is en onder welke modaliteiten. Waar wachten we nog op?

Vacature: Belgacom-voorzitter (m/v) met visie, durf... en de juiste partijkaart

Peter Dedecker — Tue, 21 Feb 2012 16:41:52 +0000

Na de tweede redding van Dexia zou de regering een nieuwe wind laten waaien door de Belgische financiële wereld, en een nieuwe koers varen met de overheidsbedrijven. De Raad van Bestuur van België’s nieuwste aanwinst, Dexia Bank België, zou niet meer gevuld worden met politici die uit dank voor bewezen diensten regelmatig tegen een riante verloning van een heerlijke portie kreeft mogen genieten. Neen, er zou een onafhankelijke selectie gebeuren door een onafhankelijk headhuntingbureau. Mooie woorden van Yves Leterme van op het spreekgestoelte in het parlement.

Vandaag zit Leterme echter in Parijs, en zwaait de PS nog steeds de plak: de regering legde het 100.000 euro kostende advies van headhunter Egon Zehnder vrolijk naast zich neer omdat het de PS niet aanstond dat Guy Quaden niet als eerst gerangschikt werd. Meteen werd de hele carrousel op gang gebracht waarbij alle “postjes” op één hoop gegooid worden om te verdelen onder de partijen van deze regering. Some things never change.

Ook voor Belgacom geldt dit, en denkt CD&V eraan met Etienne Schouppe voor een nieuwe, jonge en frisse wind met kennis van zaken te kiezen bij Belgacom, althans volgens haar eigen referentiekader. De leeftijdsgrens van 70 jaar voor bestuursleden bij Belgacom zal men daarvoor wel even snel aanpassen.

De lichtzinnigheid waarmee CD&V, en bij uitbreiding de regering, hierin handelt, stoot tegen de borst. Want het kroonjuweel van de Belgische overheidsbedrijven, Belgacom, met haar miljoenen klanten en 16.000 personeelsleden een uitermate belangrijk bedrijf, verdient beter.

Belgacom verdient een Raad van Bestuur en een voorzitter van onberispelijke reputatie, met kennis van zaken in de telecomsector, maar vooral met durf. Durf om enfant terrible Didier Bellens onder controle te houden en niet alleen de financiële resultaten maar ook de reputatie van dit bedrijf te bewaken en toe te zien op de relaties tussen management en personeel om tot een optimale werksfeer te komen.

Als de regering het niet nodig vindt om in te grijpen wanneer de CEO van deze BEL20'er systematisch in opspraak komt met schandalen gaande van aandelenhandel met voorkennis over corruptie tot een falend HR-beleid en het bestellen van halfslachtige juridische adviezen om de eigen persoon in te dekken - tegen een miljoenenkost voor het bedrijf - dan moeten de Raad van Bestuur en haar voorzitter hun verantwoordelijkheid opnemen.

En dat mag gerust hard tegen hard gaan, niet alleen tegenover de CEO, maar ook tegenover de regering die Bellens zijn gang laat gaan. De voorzitter moet de eigen post ter discussie durven stellen wanneer CEO en regering volharden in de boosheid. De voorzitter moet, ondanks zijn/haar benoeming door de regering en de eigen partij, durven loskomen van die partij om de lange termijn perspectieven van het bedrijf te bewaken. Iets waarvoor niet alleen kennis van zaken en durf nodig zijn, maar vooral passie om het bedrijf te verdedigen voor alle aanvallen van buitenaf, en vooral van binnenuit.

Het is nog maar de vraag of dit kan samengaan met de politieke cultuur en deontologie heersende in de huidige regering.

Opinie voorbije vrijdag 17 februari gepubliceerd in Datanews.

Belgacom onder verhoogd toezicht? PS moet kleur bekennen.

Peter Dedecker — Tue, 14 Feb 2012 18:23:13 +0000

Na de schandelijke vertoning door Didier Bellens bij diens hoorzitting in de commissie Infrastructuur, de aanhoudende stroom malversaties bij Belgacom over de sponsoringactiviteiten en andere dubieuze zaken, interpelleerde ik vandaag bevoegd minister Magnette. Het antwoord was er echter één in dezelfde stijl als Bellens: verstoppertje spelen achter het strikt juridische, enig gevoel van deontologie ontberend.

Na de vorige hoorzitting waren alle leden van de commissie, meerderheid en oppositie, verbouwereerd over de gang van zaken. Cathérine Fonck (cdH) stelde dat "de regering zich ongerust moet maken over Belgacom". Karine Lalieux (PS) stelde dan weer dat Belgacom "onder verhoogd toezicht moet geplaatst worden".

Ik heb, tot besluit van mijn interpellatie, dan ook een motie ingediend om de vraag van Karine Lalieux in daden om te zetten. Ik ben benieuwd of diezelfde meerderheidspartijen, de PS en Karine Lalieux in het bijzonder, het menens zijn en dit voorstel zullen steunen bij de stemming in plenaire. Ik vrees ervoor... Aan consequentie en deugdelijk bestuur is deze meerderheid, gedomineerd door de PS, vooralsnog niet ten onder gegaan.

Watererfgoeddebat op de Belgian Boat Show

Peter Dedecker — Mon, 13 Feb 2012 15:55:22 +0000

Op de Belgian Boat Show in Flanders Expo kunt u, indien u er het voorbije weekend niet bij was, ook volgend weekend nog steeds terecht om te dromen van de prachtig uitgestalde jachten. Maar er is ook meer dan dat. Zo is ook Watererfgoed Vlaanderen aanwezig in hal 4 met een stand met een uitgebreid programma voor de erfgoedliefhebber. Zaterdag was ik echter van de partij voor de opening van de stand, en nam ik deel aan het Verkiezingsdebat Lokaal Watererfgoed.

Naar aanleiding van de lokale verkiezingen in oktober, lanceerde Watererfgoed Vlaanderen immers voor het eerst een lokaal watererfgoedmanifest met enkele prioriteiten voor het scheepvaart-, haven- en watererfgoedbeleid van de provincies en steden en gemeenten in de komende legislatuur. Het geheel werd voorgesteld op de opening van de stand, en begeleid met een debat. Naast ondergetekende namen ook Antoine Denert (Kruibeke), Christophe Peeters (Gent), Ludo Van Campenhout (Antwerpen), Karlijn Deene (kabinet Minister Bourgeois) en Patrick Viaene (voorzitter Steunpunt voor Industrieel en Wetenschappelijk Erfgoed) deel onder moderatie van Jean-Louis Vandevoorde van het transporttijdschrift De Lloyd.

Dergelijk initiatief is volgens mij zonder meer lovenswaardig doordat het dit thema nogmaals op de agenda plaatst. Ons erfgoed is immers bijzonder waardevol, en een degelijke waardering, conservering en vooral valorisatie kan heel wat opleveren voor onze maatschappij. Naast mogelijkheden voor toerisme (fietsen langs het middeleeuwse kanaal De Lieve, de horeca aan de Gras- en Korenlei, het Vasa-museum in Stockholm,...), het bieden van een nieuwe invulling (zoals de loodsen in de Voorhaven vandaag naast lofts ook een onderkomen bevatten voor enkele Gentse webbedrijven), het bieden van werkervaring voor laaggeschoolden bij de renovatie van historische schepen (zoals het project New Belgica), zijn er ook mogelijkheden om de bekendheid van en het draagvlak voor dé economische motor van Oost-Vlaanderen (en daarbuiten) te vergroten: de Gentse Haven. Met de aankoop van het Huis van de Vrije Schipper op de Graslei en het uitbouwen van een portaal van de Havengemeenschap in dit pand is (eindelijk!) een eerste stap gezet, maar er zijn zeker nog veel mogelijkheden. In de Gentse haven zijn er nog 6000 openstaande vacatures: rondvaarten, bvb met een historisch schip, kunnen werklozen hier naartoe leiden. Historische schepen zouden tevens een prachtige mogelijkheid bieden om rondvaarten voor het grote publiek te organiseren in onze haven: in Rotterdam is een havenrondvaart (weliswaar met een modern schip) een must-do voor elke toerist, waarom niet in Gent?

Belangrijk is echter dat de aandacht voor ons rijke (water)erfgoed ingang moet vinden in alle beleidsdomeinen. Zo is het hemeltergend dat het stadsbestuur voor de inplanting van een nieuwe complex sociale woningen in Meulestede koos voor het ontwerp dat het minst overeenstemming met historische havenkarakter vertoonde. Of iets directer gesteld: het spel vloekt compleet met de omgeving! Zo moet het niet natuurlijk. Er zijn betere mogelijkheden.

Ik vond het alleszins een bijzonder interessant debat en nababbel nadien. Toevallig vond het debat plaats twee dagen na de goedkeuring in plenaire vergadering van mijn wetsvoorstel voor de teboekstelling van (oa) deze schepen. Ik ben dan ook zeer blij mijn steentje bijgedragen te hebben en kijk uit naar meer van dat!

Op café bij de Jeugdraad

Peter Dedecker — Fri, 10 Feb 2012 01:53:28 +0000

De gemeenteraadsverkiezingen zijn nog zo'n 9 maanden van ons verwijderd, een volle dracht zoals we zeggen. Programma's worden nog afgewerkt, de lijsten worden gevuld, maar toch was het deze week al tijd voor het eerste "debat", op initiatief van de Gentse Jeugdraad.

Onder de titel "Politiek café: een rondje van alle partijen" nodigen zij beurtelings alle partijen vertegenwoordigd in de huidige gemeenteraad uit in hun café, jeugdhuis Den Kelder in de Kammerstraat. Dinsdag was het de beurt aan N-VA, met in het panel Karlijn Deene, Pieter Baert (Jong N-VA Gent) en mezelve.

De opkomst was niet bijster groot, maar in dit concept maakte dat de avond alleen maar interessanter. Gezien de afwezigheid van andere partijen was het geen strikt politiek debat, het was evenmin een lezing met vooral eenrichtingsverkeer, maar echt, zoals het hoort op café: dialoog. Woord en wederwoord, vraag en antwoord in beide richtingen. Bijzonder boeiend als je 't mij vraagt, en ook voor onszelf, politici, heel interessant om de verzuchtingen van "de jeugd", de verantwoordelijken in jongerenorganisaties en -bewegingen die zich dagdagelijks onbaatzuchtig engageren om onze jongeren een aangename tijd te bezorgen, maar ook de medewerkers aan het jeugdbeleid, beter te leren kennen.

Omgekeerd vermoed ik hetzelfde. De reacties waren immers bijzonder positief. Als N-VA beschikken we over slechts één gemeenteraadslid (sinds vorige week ook een tweede) en zijn we dus redelijk nieuw op het Gentse stedelijke niveau. Daar waren velen N-VA bestempelen als een one-issue-partij, ontstaan vanuit het Vlaams-nationale, is dat vandaag niet langer het geval: we hebben ons verhaal opgebouwd en uitgediept, een verhaal van verantwoordelijkheid, van rechten en plichten om tot een hechte samenleving te (kunnen) komen. Het kostbare weefsel als het ware, zoals de titel van het eerste boek van onze voorzitter luidt. Een ideologie die ook perfect toepasbaar is op stedelijk niveau: een organisch gegroeide samenleving met een sterk middenveld en tal van verenigingen die van onderuit vorm krijgen met een steuntje van de overheid.

Zeker jongerenorganisaties zijn in deze uitermate belangrijk voor ons gezien de samenhang die zij creeëren. Het is onze overtuiging dat een stadsbestuur dat wil investeren in het maatschappelijk weefsel, deze verenigingen zo goed mogelijk dient te faciliteren, onder meer met gebouwen, infrastructuur, voorzieningen en uitleenmateriaal, veel meer dan via tal van subsidiekanalen die steeds weer interfereren en een heleboel papierwerk vergen. En voor de twijfelaars: investeringen in jeugdbewegingen en jongerenorganisaties zijn ook economisch rendabel: de vaardigheden die jongeren er aanleren (organisatorisch, financieel, sociale vaardigheden,...) komen in onze maatschappij goed van pas, terwijl verenigingen met hun activiteiten de nodige zingeving creeëren die onze maatschappij behoedt van allerlei overlastfenomenen.

Het was voor ons dan ook een unieke kans om hier dieper op in te gaan met de aanwezigen, ons verhaal voor deze stad verder uit de doeken te doen en de reacties op te steken. En die reacties waren alvast bijzonder positief, mochten we ondervinden, zowel ter plaatse, als nadien in dit interview van voorzitter Thibalt Bonte op Urgent.fm. Meer van dat, zou ik zo zeggen! Proficiat aan de jeugdraad met dit uitstekende initiatief om elkaar beter te leren kennen en te focussen op waar het om draait: de inhoud.

Terug van nooit weggeweest: l'état PS

Peter Dedecker — Fri, 03 Feb 2012 14:45:02 +0000

Als er deze week iets overduidelijk was, dan is het wel dat l'état PS, de PS-staat, terug is van nooit weggeweest. Maar liefst tot vier keer toe drukte de PS haar wil door en liet ze de andere coalitiepartners zien wie hier de baas is. Van Dexia Bank België, over Didier Bellens tot het asieldossier en natuurlijk het belangrijkste van al: een begroting gebaseerd op vooral nieuwe lasten met als top of the bill een mogelijke btw-verhoging: elk dossier werd gedomineerd door de PS. De rest van de regering zat erbij en keek ernaar. PS - de rest: 4 - 0.

Dexia Bank België

Na de tweede redding van Dexia zou er een nieuwe wind waaien door de Belgische financiële wereld. De Raad van Bestuur van België's nieuwste aanwinst, Dexia Bank België, zou niet meer gevuld worden met politici die uit dank voor bewezen diensten regelmatig van een heerlijke portie kreeft mogen genieten. Neen, er zou een onafhankelijke selectie gebeuren door een onafhankelijk headhuntingbureau. Mooie woorden van Yves Leterme van op het spreekgestoelte in het parlement.

Echter, vandaag zit Leterme in Parijs en zwaait de PS nog steeds de plak: de regering legt het 100.000 euro kostende advies van headhunter Egon Zehnder vrolijk naast zich neer omdat het de PS niet aanstaat. De Raad van Bestuur zal nu bevolkt worden door 5 Vlamingen en 5 franstaligen in plaats van de normale 6-4 verhouding. Bovendien krijgen de franstaligen nog eens de voorzitter en krijgt de PS twee mannetjes, waaronder de door Egon Zehnder niet weerhouden Guy Quaden. De haute finance blijft veilig in franstalige handen zoals we ook gewoon waren bij Dexia.

Didier Bellens

Na de schandelijke vertoning dinsdagavond in de commissie Infrastructuur waar Didier Bellens (PS, CEO Belgacom) tekst en uitleg kwam geven (of dat vooral niet deed, zie De Tijd en De Standaard) krijgen we volgende reactie van de PS bij monde van minister Paul Magnette, nota bene aan Belga en niet in het parlement tijdens een debat: "Voor mij is er geen reden voor een interventie in deze zaak omdat het gaat om problemen van dagelijks bestuur die binnen het bedrijf moeten beheerd worden, de regering moet zich niet moeien met het dagelijkse beheer van het bedrijf." Schandaal na schandaal, een Raad van Bestuur die zich tegen zijn heraanstelling kantte, coalitiepartners die zich zorgen maken, maar de PS vindt dat best OK en haar wil is wet.

Ik heb alvast een verzoek tot interpellatie ingediend voor volgende week om Paul Magnette aan de tand te voelen over deze gang van zaken, over de gegevens waarop hij zijn uitspraak baseert terwijl hij afwezig was in de commissie en er nog geen debat geweest is met hem. Dit brengt Belgacom, vooralsnog een kroonjuweel van ons land, en bij uitbreiding dus ook ons land, ernstige schade toe. Ik ben benieuwd naar de reactie van de andere regeringspartijen die in de commissie en de pers bijzonder scherp waren, maar verder...

De opvangcrisis

Staatssecretaris Maggie De Block kreeg het hard te verduren in de plenaire voor het gebrek aan opvangplaatsen voor daklozen en asielzoekers. Nochtans kan je deze dame, die nog maar twee maanden op post zit, onmogelijk de schuld geven van het falende beleid op dat vlak. Het is immers het gevolg van het beleid dat de voorbije tien jaar gevoerd werd, onder druk van de PS. Massale regularisaties, gekoppeld aan tergend lange procedures en een gebrek aan uitwijzingsbeleid voor uitgeprocedeerden, lokken meer gelukzoekers dan ooit naar ons land die we natuurlijk onmogelijk kunnen opvangen. Het zou fout zijn Maggie De Block hier de schuld van te geven, al zat haar partij (VLD) natuurlijk mee aan het roer om de voorbije tien jaar dit PS-beleid uit te voeren. Het is dan ook bijzonder hypocriet dat Yvan Mayeur (PS) claimt dat de VLD de oorzaak is van deze opvangcrisis en het gebrek aan opvangplaatsen. Het aantal opvangplaatsen steeg echter van 16.062 in 2008 tot meer dan 24.000 vandaag terwijl er van structurele maatregelen (zoals bvb opgelijst in onze brochure migratie) nog steeds geen sprake is. Waarom niet? Omdat de PS dat niet wil. En de regeringspartners? Die staan erbij en kijken ernaar, sommigen al 10j of langer.

De begroting en mogelijke btw-verhoging

Dat de begroting die gisteren in de plenaire goedgekeurd werd, bol staat van de belastingverhogingen die vooral de Vlamingen treffen en uitblinkt in een gebrek aan besparingen, wisten we al. Dat we er voor opteren om spookrijder te spelen op de Europese snelweg, wisten we ook al. Dat de begroting reeds achterhaald is door een te optimistisch groeicijfer, wisten we ook al. Mogelijke oplossingen: verder besparen, of nog meer belasten. Niet verwonderingwekkend ziet de PS geen mogelijkheden voor verdere besparingen, maar lanceert ze bij monde van Philippe Moureaux meteen een alternatief: een btw-verhoging. Dat we nu al boven het EU-gemiddelde zitten en dergelijke belastingverhoging volgens specialisten een slordige 25.000 jobs kost, vergeten we even. Wat zegt de VLD? Bespreekbaar. De PS dicteert, Open VLD noteert...

De frustrerende waanzin van deze Dexiacommissie

Peter Dedecker — Fri, 27 Jan 2012 14:13:45 +0000

Europees Commissaris Neelie Kroes was in de vorige legislatuur bevoegd voor Mededinging en dus verantwoordelijk voor het dossier van de staatssteun aan Dexia en voor de goedkeuring ervan door de Europese Commissie. Dat ze nu weigert in de bijzondere Kamercommissie Dexia te getuigen, is een zoveelste blamage voor deze commissie en voor de parlementaire controlefunctie. En toch, toch kan ik haar beslissing begrijpen.

Immers, waarom zou zij deze commissie wel ernstig nemen als Belgische verantwoordelijken dat ook niet doen? Waarom zou zij een commissie aux sérieux nemen die vanuit alle kanten tegengewerkt wordt? Een overzicht.

Toegang krijgen tot documenten van de Belgische toezichthouders en Dexia Holding is een lijdensweg. Tot nu hebben enkel de experts van de commissie ze.
Belgische regeringsleden komen node getuigen: Didier Reynders heeft steevast agendaproblemen en wil enkel komen wanneer terzelfdertijd in de commissie Financiën de begroting besproken wordt en het merendeel van de leden daar verwacht wordt: afleiding! Voor een CEO als Mariani is het blijkbaar makkelijker om naar de commissie te komen dan voor minister Reynders, die toch ter beschikking moet staan van het parlement. De verantwoordelijke premier, Yves Leterme? Die stuurt al helemaal zijn kat.
Blijkbaar worden wij als commissieleden een paardengeheugen toegedicht: de documenten van de commissie zelf, inclusief de verslagen van de vergaderingen achter gesloten deuren en de presentaties van de experts: alles wordt afgeschermd. Wij, en wij alleen (niet onze medewerkers of technici) kunnen ze consulteren in een afgesloten ruimte, zonder kopieermogelijkheden, dictafoon of medewerker, zonder gsm of laptop. Voor een dergelijk technisch dossier allesbehalve een evidentie. Hoe kunnen wij tijdens de zitting de verklaringen van de spreker vergelijken met eerdere verslagen of documenten van de toezichthouders? Niet, dus...
Zo organiseert men willens nillens een zwartepietenspel: iedereen steekt de schuld op een ander of trekt in het beste geval gewoon de paraplu open. Er zijn dus dringend confrontaties nodig.
De vergaderingen zijn een ware uitputtingsslag. Toppunt was Jean-Paul Servais, hoofd van toenmalig toezichthouder CBFA (en van MR-signatuur) vorige week vrijdag. Uitstel van zijn hoorzitting, die pas kon aanvatten om 19u, werd door de commissievoorzitster (Marghem, MR) afgeblokt. Wat volgde was een ellenlange presentatie van 50 slides met een samenraapsel van basisinformatie (de structuur van Dexia: na 2,5 maand kent iedereen die ondertussen al), onleesbare ingescande brieven, informatie op een dermate misleidende manier gebracht zoals die ook aan de RvB van Dexia gebracht geweest kon zijn om te blijven volhouden dat men "goed bezig" was, en vooral heel warrige en ongestructureerde informatie. Om 23u dacht Servais te kunnen beginnen aan het volgende deel van zijn presentatie: nog 100 stuks. Efficiënt werk kan je dit niet noemen.
Soms neemt men ons ook voor kleine kinderen: nadat een commissielid citaten uit de bijzonder interessante en relevante getuigenis van Imfried Schwimann van het Directoraat-Generaal Mededinging in de pers lekte, werd het verslag weggenomen uit de parlementaire dataroom. Wij mogen het niet meer zien.

Waar wachten we op?

Kortom, we verdoen onze tijd, we raken gefrustreerd en we komen geen stap dichter bij de waarheid. De commissie is dus dringend aan herwaardering toe. Laten we haar nu eindelijk omvormen tot een echte parlementaire onderzoekscommissie. Daar zouden we Neelie Kroes, die immuniteit geniet, ook niet kunnen verplichten om te komen, maar het politieke gewicht zou wel dermate vergroten dat ze niet zou kunnen weigeren. Haar getuigenis zou ertoe doen, ook: wat Imfried Schwimann vertelde was dermate interessant en confronterend dat het verder onderzocht dient te worden.

De uiteindelijke politieke verantwoordelijkheid voor het dossier lag immers bij de Europese Commissie die niet noodzakelijk het advies van haar administratie volgde en hierover intern onderhandelde, met ook de Belgische, Franse en Luxemburgse Eurocommissarissen. Wat is daar gezegd? Neelie Kroes moet dat kunnen verhelderen.

En ten slotte: een onderzoekscommissie kan de getuigen onder ede verhoren. Tegengestelde getuigenissen bij een confrontatie uitklaren ook. Waarop wachten we dus nog? We zijn de burgers en de belastingbetalers die opdraaien voor deze tweede peperdure redding van Dexia, een onderzoekscommissie verschuldigd.

Column gepubliceerd in De Morgen.