Peter Dedecker

Een Belgische firewall in de strijd tegen phishingfraude

Peter Dedecker — Wed, 08 May 2013 17:45:09 +0000

Vorig jaar konden handige fraudeurs maar liefst 3 miljoen euro buit maken bij gebruikers van internetbankieren. Tijdens de eerste drie maanden van dit jaar was dat maar liefst 1,27 miljoen euro, een sterke toename dus. Een mogelijke oplossing ligt volgens mij in de inschakeling van de omstreden "Big Belgian Firewall".

De “Big Belgian Firewall” is een koosnaampje voor het systeem dat sinds 2009 gebruikt wordt door de Belgische autoriteiten om de toegang tot bepaalde sites te blokkeren. Hiermee worden de grote internetproviders (zoals Belgacom en Telenet) gevraagd in hun DNS-servers bepaalde domeinnamen te blokkeren en te laten doorverwijzen naar een pagina van de FCCU. Onder meer de website www.stopkinderporno.com en aanverwanten worden op dit moment op deze manier geblokkeerd, net als thepiratebay.org en websites van niet-geregistreerde online gokdiensten.

Met deze techniek dient bijzonder voorzichtig omgesprongen te worden. De stap naar censuur zoals bij de The Great Chinese Firewall is immers niet zo groot. Bovendien is de blokkering uiterst makkelijk te omzeilen: simpelweg het instellen van 8.8.8.8 als DNS-server of andere op het internet uitvoerig beschreven aanpassingen maken het mogelijk om, voor wie dat echt wil, de websites in kwestie te bezoeken. Het effect van dergelijke blokkering is dus gering voor de ervaren internaut. Gelukkig maar, misschien, gezien de link met censuur.

Maar waar de Big Belgian Firewall wel haar nut zou kunnen bewijzen, is in de strijd tegen de massale PC Banking fraude waarbij achteloze gebruikers via phishing mails, die zogezegd van hun bank afkomstig zijn, gevraagd worden om “in te loggen” op hun PC Banking Service en een “activatie” moeten bevestigen, maar in werkelijkheid op een uitstekend nagemaakte webpagina van de fraudeur belanden en allerlei transacties uitvoeren zoals overschrijvingen aan de fraudeur. Dit is momenteel een massale plaag voor de Belgische banken. Snelle adequate blokkering van de betrokken (valse) domeinnamen door bijvoorbeeld de FCCU zou op z'n minst de achteloze gebruiker kunnen beschermen.

Daarvoor dient er natuurlijk over gewaakt te worden dat niet eender wat geblokkeerd wordt, en dat operatoren beschermd zijn tegen schadeclaims van derden bij een onterechte blokkering op vraag van bepaalde overheidsinstanties. Transparantie inzake welke domeinen er geblokkeerd zijn, bijvoorbeeld door het publiekelijk oplijsten van de geblokkeerde websites, is dan ook een absolute noodzaak, net als een omzichtig omspringen met dit instrument om te vermijden dat vele mensen alsnog de blokkering omzeilen (bvb om illegale content te downloaden) en zo niet langer met deze techniek beschermd zijn tegen dergelijke vorm van phishing. De internetvrijheden moeten ten allen tijde gegarandeerd blijven.

Ik heb dit voorstel dan ook voorgelegd aan minister Vande Lanotte in de Kamer en verwacht eerstdaags een antwoord.

Stappen vooruit richting groepsvorderingen

Peter Dedecker — Fri, 26 Apr 2013 14:48:11 +0000

In de VS kent men al lang het begrip ‘class action’: een systeem waardoor gedupeerden hun krachten kunnen bundelen om samen naar de rechter te stappen. Het is er al geruime tijd ingeburgerd, soms zelfs tot overdreven proporties. Hier kennen we een dergelijke regeling nog niet hoewel dergelijke zaken zeker niet ondenkbaar zijn. Verzekeringsinstellingen die een fout maken, producenten van een goed verkocht product met een schadelijn element,... treffen dikwijls een grote groep benadeelden met een gemeenschappelijk belang maar waarbij voor elk slachtoffer afzonderlijk de drempel en de kostprijs om individueel te procederen te hoog ligt. Als het bedrijf zelf niet spontaan met iets over de brug komt, wordt de consument aan z'n lot overgelaten. Consumentenorganisaties zijn hier terecht al lang vragende partij voor.

Vandaag zien we ook al massazaken, zoals de zaak-Fortis met duizenden individuele burgerlijke partijen, terwijl Deminor en Geert Lenssens coöperanten verzamelen om een procedure op te starten in de zaak-ARCO. Massaprocessen waar ons justitie-apparaat niet goed mee overweg kan.

Aangezien dit thema al geruime tijd aansleept, heb ik minister Vande Lanotte hierover nog bevraagd in de opvolgingscommissie "financiële crisis". Goed te horen dat de minister een pragmatische aanpak hanteert in deze en eind mei met dit dossier naar de Ministerraad zal trekken. Ik ben benieuwd naar de concrete uitwerking en zal dit verder opvolgen.

Koester de Watersportbaan

Peter Dedecker — Fri, 19 Apr 2013 10:03:13 +0000

Vorig weekend werd in Gent, op de Watersportbaan, de 36e Voorjaarsregatta georganiseerd onder een stralende lentezon en in een gezellige sfeer. Ik mocht op deze topwedstrijd met internationale uitstraling en teams uit Nederland, Duitsland, VK en zelfs Gibraltar, een beker schenken en enkele medailles uitreiken aan de atleten. Dat we in Gent over de infrastructuren beschikken om zoiets mogelijk te maken, is iets om trots op te zijn. Al dreigt dat in de toekomst wel problematisch te worden.

De Watersportbaan zelf is immers aan onderhoud toe, zowel langs de kades, die er niet meteen aantrekkelijk bij liggen, als in het water: op sommige plaatsen is het water volgens de roeiers zeer ondiep geworden. Niet ideaal voor zo’n wedstrijd. Maar ook de aankomsttoren heeft al betere tijden gekend, maakt nu een zeer verloederde indruk en voldoet lang niet meer aan de veiligheidsnormen.

Ik hoop dan ook dat hier snel iets aan gebeurt. We hebben in ons land nauwelijks dergelijke infrastructuren voor trainingen en wedstrijden zonder (ander) scheepvaartverkeer: op de uitstekende baan in Hazewinkel na is Gent ronduit uniek. Gent moet de Watersportbaan dan ook opnieuw beginnen koesteren, niet alleen wegens de uitstekende (maar helaas onderbroken) Finse looppiste errond. Enkel met veel liefde en de nodige investeringen kan de watersportbaan het decor blijven van dergelijke internationale bijeenkomsten en kampioenschappen. De topprestaties van o.m. olympisch atleet Tim Maeyens en vice-Europees kampioene Annick De Decker die hier werden neergezet moeten ook in de toekomst mogelijk blijven en ons land en onze stad internationale uitstraling (blijven) geven, ook met de komende generaties die hier opgeleid kunnen worden. Een sportstad als Gent is dit simpelweg aan zichzelf verplicht.

Misleiding

Peter Dedecker — Sun, 14 Apr 2013 22:52:10 +0000

"Misleiding." Zo noemt vicepremier Alexander De Croo (Open VLD) de verkoop van Arco-aandelen als "risicoloos" aan "argeloze mensen" in het jongste nummer (april) van Beste Belegger, het maandblad van de Vlaamse Federatie van Beleggers. "Intussen blijft de vraag wie er in de Arco-zaak voor de aangerichte schade moet opdraaien. Is dat de belastingbetaler?" Het zijn de woorden van Alexander De Croo, vicepremier voor de partij van Karel De Gucht, die eerder al liet optekenen dat de Arco-waarborgen tot stand kwamen onder chantage. Ik zal nog zwijgen over de collega's-vicepremier en geestesgenoot Didier Reynders en Johan Vande Lanotte. Misleiding is dan nog vrij zacht uitgedrukt. Daarvoor hoef je maar de analyse van Deminor te lezen. Maar er is meer.

Kijk bijvoorbeeld eens naar de jaarrekening 1998 van BACOB. In het verslag van de Raad van Bestuur aan de Algemene Vergadering (pagina 63 in de PDF, nr 39 rechtsboven) heeft men het over het feit dat 8,7 miljard Arcopar-kapitaal opgehaald werd bij cliënten-coöperatieve aandeelhouders. "Deze vorm van kapitaal was voor een groot aantal cliënten een geschikte en alternatieve vorm om in risico-kapitaal te stappen [...]."

Kortom, BACOB, dat dan nog een 100% ACW-bank is met quasi-uitsluitend ACW'ers in de Raden van Bestuur van BACOB en moederholding Arcofin, verkoopt producten als "risicoloos" die men zelf "risicokapitaal" noemt, waarvan men weet dat het om risicokapitaal gaat. Er was op dat moment zelfs nog geen sprake van een staatswaarborg, waardoor je het ook niet anders kan noemen dan risicokapitaal. Maar toch verkoopt men dat als risicoloos. Leg dat dan naast artikel 388 van het wetboek van vennootschappen: "als schuldig aan oplichting worden beschouwd [...], zij die, hetzij inschrijvingen of stortingen, hetzij aankopen van aandelen, obligaties of andere effecten uitlokken [...] door het bekendmaken van enig ander gegeven waarvan zij weten dat het onjuist is." Op oplichting staan serieuze boetes en gevangenisstraffen. Uiteraard heb ik deze informatie reeds overgemaakt aan de bevoegde instanties.

Laat ons de vraag van Alexander De Croo, namelijk wie er moet opdraaien voor de geleden schade, dus vooral niet meteen beantwoorden met "de belastingbetaler". Allereerst moet diegene opdraaien die de schade veroorzaakt heeft. Pas als diens middelen uitgeput zijn (en er zijn indicaties dat dat bij het ACW nog lang niet het geval is) kan de belastingbetaler over de brug komen. Maar dat de slachtoffers moeten geholpen worden, staat vast.

Een begin van oplossing zou alvast een parlementair onderzoek zijn naar de omstandigheden waarin Arco te werk ging en waarin haar belangrijkste investering, Dexia, ten onder ging. Maar dat mag dan weer niet van de huidige meerderheidspartijen, CD&V op kop, maar waarbij ook de partij van Alexander De Croo een bijzonder vreemde rol speelt. Ik hekelde een en ander in de laatste zitting voor het paasreces. Zie deze video hieronder.

Kiest Belgacom-aandeelhouder voor degelijk bestuur?

Peter Dedecker — Wed, 27 Mar 2013 09:58:33 +0000

Op woensdag 17 april gaat de Algemene Vergadering van Belgacom door. De aandeelhouders mogen er zich uitspreken over tal van punten, maar ook en vooral over de keuze of Belgacom zal kiezen voor deugdelijk bestuur of niet, met de aanstelling van een echte "onafhankelijk bestuurder".

Immers, op de agenda van de Algemene Vergadering 2013 zien onder punt 12, benoeming van een bestuurder, het voorstel om Carine Doutrelepont aan te stellen als bestuurder tot 2016. Carine Doutrelepont is geen onbekende voor wie Belgacom een beetje volgt. Ik schreef eerder deze blogpost over de rol als onafhankelijk bestuurder van deze PS-creatuur. Een onafhankelijk bestuurder die voor 47.000 extra advocatendiensten factureert aan Belgacom en onderhandelt namens de leveranciers van Belgacom en haar concurrenten: il faut le faire!

Volharding in de boosheid...

Wie dacht dat dit een zaak was uit het verleden, heeft het mis. Ook bij de recente beslissing van Belgacom om de Duitse zenders ARD en ZDF te schrappen uit het aanbod, was mevrouw Doutrelepont betrokken: haar kantoor vertegenwoordigde de zenders bij de onderhandelingen met het bedrijf waar zij zelf in de RvB zit...

Vorig jaar antwoordde Paul Magnette al dat hij geen probleem ziet, dat 47.000 euro voor deze socialist geen significant bedrag was. Ook enkele weken terug, toen ik hierover minister Labille interpelleerde, kwam een gelijkaardig antwoord.

...door de PS, met steun van Open VLD

Maar niet alleen de PS neemt hier haar verantwoordelijkheid. Op mijn motie, om bij Belgacom respect af te dwingen voor de Corporate Governance en bij de invulling van de Raad van Bestuur beroep te doen op een headhunter en aldus prioritair te mikken op competentie, diende uitgerekend Open VLD een tegenmotie in. Voor haar is respect voor Corporate Governance en deugdelijk bestuur bij Belgacom blijkbaar evenmin een must. Goed bezig...

De minderheidsaandeelhouders beslissen

Gelukkig is er nog één mogelijkheid om hier snel een einde aan te maken. Immers, bij de aanduiding van de onafhankelijk bestuurder (zie artikel 18§3 van de statuten en punt 16 van de agenda) heeft de hoofdaandeelhouder, de Belgische Staat, geen stemrecht. Het is dus de exclusieve verantwoordelijkheid van de overige, institutionele en particuliere aandeelhouders, om de benoeming van Carine Doutrelepont goed te keuren, of tegen te houden.

Ik kan alleen maar hopen dat zoveel mogelijk aandeelhouders zich tegen de benoeming van deze PS-horige verzetten, in het belang van de onderneming, in het belang van Belgacom, haar miljoenen klanten en duizenden personeelsleden, en de belastingbetaler.

In het oog van de storm

Peter Dedecker — Tue, 26 Mar 2013 17:27:49 +0000

Ik stond de afgelopen anderhalve maand in het oog van de storm. Na heel wat werk achter de schermen, deed ik op 14 februari een boekje open over de financiële handel en wandel van de ACW-top. Deze laatste deed net het tegenovergestelde van datgene waar haar achterban, het middenveld, voor pleit. Men zette bovendien een constructie op waarbij 800.000 Arco-coöperanten opgezadeld werden met de risico's van een hefboomfonds, terwijl de ACW-top de financiële vruchten plukte (en vandaag nog plukt) zonder ook maar enig risico te nemen. Onze analyse is nog steeds hier te vinden, en werd op het vlak van het bedriegen van de Arco-coöperanten recent nog bijgetreden door Deminor in hun analyse.

De media-aandacht in dit verhaal overtrof natuurlijk alles wat ik tijdens mijn 2,5 jaar werk in de Kamer bereikte. Je kan stellen dat het jammer is dat dergelijk "negatief nieuws" (over bedrog en zo) de aandacht voor positieve initiatieven dermate overtreft, maar eigenlijk had ik niet echt te klagen de voorbije tijd. Zo was dit stuk reeds een eerste mooi wapenfeit, waarna er nog heel wat volgden op telecomvlak en in het Dexia-dossier. Ook mijn eigen goedgekeurd wetsvoorstel kwam onder de aandacht, zij het natuurlijk in veel mindere mate gezien het beperktere aantal rechtstreeks betrokkenen voor wie dit weliswaar een hele stap vooruit was.

Ik had wel verwacht dat het bekendmaken van ons onderzoekswerk voor heel wat heisa zou zorgen, maar dermate grote storm had ik nooit verwacht. Wij hadden elementen op vlak van fiscaliteit, vennootschapsrecht en op politiek vlak, zoals het feit dat de winstbewijzen bleven bestaan en, dankzij een uitzondering van de Europese Commissie, toelieten dat het ACW als enige miljoenen euro's bleef opstrijken uit een bank waarin elke aandeelhouder zijn centen kwijt is en waar de belastingbetaler miljarden voor betaalt.

Maar na onze bekendmaking volgde nog een hele stroom aan informatie die naar boven kwam. Journalisten begonnen te graven, oa Steven Samyn (De Morgen) en Johan Van Overtveldt (Trends), en spitten informatie naar boven: over het feit dat het ACW zelf een legale techniek (de notionele interestaftrek) gebruikt terwijl ze zelf elk bedrijf met de vinger wijst dat dit op een legale manier gebruikt, over het feit dat het ACW bovenop de afkoopsom van Belfius voor de winstbewijzen nog een bijkomende 1,5% opstrijkt, over hun belastingperikelen, over Arco dat zelf de KB's voor de waarborg schreef om de spaarpot van het ACV veilig te stellen,... Schoon was het niet, maar het was vooral een illustratie van een ACW-top die dermate vervreemd geworden is van haar basis, en het regelen van allerlei schimmige deals in achterkamertjes van verstrengelde politieke partijen.

Helemaal te gek werd het wanneer Karel De Gucht de onderhandelingen over de Arco-waarborg omschreef als chantage, terwijl Didier Reynders liet weten dat als hij een boekje open doet over de Arco-deals, de kranten papier tekort zouden komen. Zware woorden, ook vanweg Johan Vande Lanotte. Moet er nog zand zijn?

Maar ondanks dit alles, ondanks alle mist over hoe de Dexia-deal en aanverwante politieke deals tot stand kwamen, ondanks dermate frappante feiten, vinden de meerderheidspartijen een onderzoekscommissie naar het hele Dexia-debacle dat ons al miljarden kostte en de generaties na ons nog met miljarden aan waarborgen opzadelde, nog steeds niet nodig. Dat CD&V dit niet ziet zitten, is erg, maar was te verwachten. Dat de socialisten uit schrik voor Ethias (wiens redding volgens Didier Reynders de pasmunt was voor Arco) niet meedoen, zegt veel, is verwerpelijk, maar is verklaarbaar. Maar dat voor de liberalen een onderzoekscommissie goed is als dreigement maar nadien blijkbaar maar "voor te lachen" was, is er helemaal over.

Volgens Luk Van Biesen is een onderzoekscommissie niet nodig, "want je hebt in het parlement genoeg middelen om aan informatie te komen, zoals het opvragen van contracten, het stellen van vragen, en opdrachten geven aan het Rekenhof". Vreemd dat net Luk Van Biesen vervolgens tegen een hoorzitting met Didier Reynders en Karel De Gucht stemt. Vreemd dat net Luk Van Biesen, samen met de collega's van de meerderheid, het opvragen van contracten beperkt tot de recente contracten tussen ACW en Belfius, en niet wil beschikken over het oorspronkelijke contract tussen ACW en Dexia Bank België over de winstbewijzen. Nochtans is dit het contract waarvoor nu miljoenen betaald worden om het af te kopen, een waar wurgcontract en bron van alle kwaad dus. Luk's laatste voorstel om het Rekenhof in te schakelen, klinkt bovendien even mooi als onhaalbaar: dit valt niet binnen de bevoegdheden van het Rekenhof. Alleen maar goed om kortstondig te scoren in de pers dus, maar vooral goed om het eigen betere bochtenwerk en gebrek aan ruggengraat in heel dit dossier te maskeren. Of hebben zij ook wat te verliezen, zoals Terzake mooi illustreerde?

De rechtzaak die het ACW met topprocedurepleiter Hans Rieder tegen mij aanspande, heeft natuurlijk een zekere impact. Ik kwam nog nooit in aanraking met het gerecht, dan heeft zo'n brief met een dagvaarding wel een vieze smaak. Maar niettemin zal ik blijven verder graven in dit verhaal en zal ik het niet nalaten verdere mistoestanden naar buiten te brengen. Simpelweg omdat dit mijn job is, in het belang van die bedrogen coöperanten, in het belang van het middenveld dat baat heeft bij geloofwaardige leiders die hen moreel en financieel niet in de steek laten, in het belang van de belastingbetaler.

Hopelijk helpt de toegenomen media-aandacht mij ook in het verder uitvoeren van mijn job in andere dossiers, zoals mijn pleidooi voor een beter beleid bij Belgacom, mijn pleidooi voor een meer onafhankelijke privacycommissie, mijn pleidooi voor een degelijk open data beleid en andere positieve initiatieven die in de pijplijn zitten. Ik kan er alleszins alleen maar blij mee zijn: mijn optredens in De Zevende Dag en Terzake waren mijn eerste televisiedebatten en een zeer goede oefening, net als de mooie portretinterviews in Knack en De Tijd, gebaseerd op twee zeer aangename gesprekken. Als een journalist over een politicus schrijft dat "zijn eerlijkheid flatteert", dan kan je je echt geen mooier compliment indenken. [Update: portretinterviews in Knack en De Tijd in PDF toegevoegd met toestemming van de betrokken journalisten]

Maar het meest van al ben ik verheugd met de brede steun voor mijn initiatieven, in deze en andere, door de partijtop en -basis, en de vele positieve reacties die ik binnenkrijg. Het is een voorrecht deze job te mogen doen, ik ben daar enorm dankbaar voor, en zal mijn uiterste best blijven doen en blijven handelen in het algemeen belang.

2u20

Peter Dedecker — Thu, 07 Feb 2013 18:45:58 +0000

Dat was het einduur van de plenaire vergadering gisteren(avond) in het parlement. Aan de orde van de zitting, die al om 10u begon, was de bespreking van de begroting en de beleidsnota's van de regering Di Rupo I voor 2013. Een begroting die eigenlijk al eind 2012 klaar moest zijn, maar de regering zag het niet zitten om nog voor de gemeenteraadsverkiezingen haar lastenverhogingen bekend te maken.

De algemene tussenkomst over de begroting was weggelegd voor Steven. Interessant aan deze lange zitting is dat het parlement in debat kan gaan over het algemene beleid van elke minister. Zelf had ik het over de volkslening, terwijl ik in de late uurtjes staatssecretaris Hendrik Bogaert en minister Johan Vande Lanotte ondervroeg.

Vooral voor Hendrik Bogaert is het vreemd dat hij als staatssecretaris van "ambtenarenzaken" en "informatisering" geen overzicht heeft van het aantal ICT'ers dat zich onder het ambtenarenkorps bevindt.

Van Johan Vande Lanotte apprecieer ik het dan weer dat hij eindelijk het debat wil aangaan over de financiering van het BIPT (via de te hoge belastingen op telecom), maar mis ik wel enige ambitie om koploper te worden inzake telecom en digitale technologie. De Europese Commissie heeft een pak middelen ter beschikking, maar de minister voert er geen proactief beleid mee en laat zo de kans op duizenden jobs aan ons voorbijgaan. Jammer.

Tevens bijzonder jammer, is dat hij na de uitspraak van de Raad van State (nog) niet resoluut kiest voor het principe van de benoeming van het bestuur van het BIPT door een onafhankelijke jury, en ondanks de negatieve beoordeling van hun competenties door Selor de “bijzonder opdrachthouders” niet wil afschaffen.

Je kan mijn tussenkomsten hieronder herbekijken. Het volledige debat met alle tussenkomsten nalezen kan in het verslag deel 1, 2 en 3.

Microsoft en "witte ruis"

Peter Dedecker — Tue, 05 Feb 2013 07:09:25 +0000

Parlementslid zijn is een zeer drukke bezigheid. Soms een frustrerende bezigheid, zoals bijvoorbeeld in het Dexia-debacle waar je moet vechten tegen windmolens, tegen een regering die daar alvast alle stinkende (ACW-)potjes gedekt wil houden. Maar naast een gepassioneerde bijdrage aan de samenleving is het vooral een zeer interessante bezigheid. Je krijgt de kans mensen met een visie te ontmoeten en te spreken. Zo werd ik vorige week uitgenodigd op een ronde tafelgesprek met Craig Mundie, chief research and strategy officer bij Microsoft en adviseur van Barack Obama. Bijzonder interessant om 's mans visie op toekomstige ontwikkelingen in de technologiesector te horen, onder meer inzake IT in de gezondheidszorg.

Toevallig werd die dag ook het Brussels spectrumobservatorium geopend, wat mij nog wat inspiratie bezorgde voor parlementair werk. Vrij gebruik van onderbenutte spectrumbanden zou ons wel eens een pak jobs kunnen opleveren. In Finland is het blijkbaar mogelijk, iets om hier ook te onderzoeken dus. Wordt zeker vervolgd!

Didier Bellens op het matje geroepen

Peter Dedecker — Tue, 05 Feb 2013 06:07:40 +0000

Didier Bellens, door de PS benoemd tot CEO van Belgacom, is zowat het enfant terrible van de politieke benoemingen. Telkens weer haalt hij de media met een of ander schandaal. Maar keer op keer, schandaal na schandaal, wordt hij de hand boven het hoofd gehouden door de regering, door de PS. Maar nu, nu hij zegt wat zovele ondernemers zeggen, nu hij naast het PS-potje plast, nu is het kot te klein en werd hij op het matje geroepen bij de PS. Halluncinant. Ik wou er de premier over ondervragen, maar werd helaas doorverwezen naar minister Labille. Zie de video hieronder. Nooit gedacht dat ik het ooit zou opnemen voor Bellens...

Digitale economie: mogen er nog ambities zijn?

Peter Dedecker — Sat, 02 Feb 2013 14:33:09 +0000

Johan Vande Lanotte mist ambitie in het stimuleren van onze digitale economie. In het budget van 9,2 miljard euro dat de Europese Commissie voorziet voor het aantrekken van economische groei in de sector, heeft de minister geen interesse. Meer dan een gemiste kans.

In het Connecting Europe Facility (CEF) programma heeft de Europese Commissie een bedrag van in totaal 50 miljard euro voorzien voor de periode 2014-2020. Het doel is groei, jobcreatie en competitiviteit te bevorderen in heel de Europese Unie door specifiek in te zetten op investeringen in infrastructuur. Het project voorziet in de creatie van hoogperformante en duurzame trans-Europese transport-, energie-, breedband- en digitale dienstennetwerken. Specifiek inzake breedband en digitale diensten wordt een bedrag van 9,2 miljard euro voorzien. Tegen 2020 zou elke Europeaan over een internetverbinding van 30 Mbps moeten kunnen beschikken, terwijl minstens de helft van de Europese burgers een verbinding van 100 Mbps moet kunnen krijgen. Voorzichtige schattingen van de Commissie geven aan dat dit zou resulteren in meer dan 50 miljard euro aan investeringen in de sector, met tal van nieuwe jobs tot gevolg.

Bij de bespreking van de begroting en beleidsnota's in het parlement voelde ik bevoegd minister Johan Vande Lanotte aan de tand over diens ambities op dit vlak. Helaas: de minister gaf niet thuis. Hij gaf aan niet meteen te geloven in deze ambities en zou de middelen liever inzetten in energienetwerken en internationale verbindingen voor energietransport. Op zich eveneens noodzakelijke investeringen gezien de huidige toestand, maar hierbij gaat hij natuurlijk voorbij aan het feit dat er voor deze netwerken een afzonderlijk budget voorzien is van 9,1 miljard euro. We dreigen de Europese middelen voor breedbandinvesteringen dus gewoon mis te lopen zonder meer. Hoewel er in de feiten wel gesprekken zijn tussen de FOD Economie en de sector, ligt het hart van de minister duidelijk in de energiesector, waarvoor hij (op de prijzen en consumentenzaken na) niet bevoegd is, maar natuurlijk wel een verleden in heeft.

En dat is jammer. Een minister voor telecommunicatie die affiniteit met het digitale gebeuren mist, is een handicap voor deze belangrijke sector, een handicap voor onze concurrentiepositie en economische groei. Een minister met passie voor zijn bevoegdheden zou in deze wèl de Europese kaart trekken en ambitieus zijn om de doelstellingen te halen en ons land op de digitale sporen te houden. Een minister met visie zou de concurrentie ten volle laten spelen in het streven naar een hoogkwalitatief aanbod van 100 Mbps in het gehele land. Een minister met visie zou de grote spelers stimuleren om te investeren in de verdere vervanging van de oude koperdraden en coaxkabels in hun netwerken door glasvezel daar waar dat economisch rendabel is, en mogelijkheden creëren voor de creatie van één gedeelde nieuwe infrastructuur ten bate van alle operatoren in de straten en wijken waar afzonderlijke netwerken economisch onhaalbaar zijn. Een minister met visie zou dergelijke omgeving creëren om de vraag naar nieuwe technologieën en diensten te stimuleren, de groei in de IT-sector aan te zwengelen, nieuwe bedrijven, lokale aanbieders van diensten in de cloud en duizenden jobs te creëren. De Europese Commissie verwacht dat de aanleg van breedbandnetwerken in Duitsland alleen al 968.000 jobs creëert tegen 2020 terwijl een fibre-to-the-home netwerk in Frankrijk 360.000 jobs per jaar kan opleveren, met een toegevoegde waarde van 20 miljard euro. Mogen we in België dan ook nog enigszins ambitieus zijn?

BIPT keert jaren terug in de tijd

Peter Dedecker — Sat, 02 Feb 2013 09:32:13 +0000

De Raad van State vernietigde de benoeming van de Franstalige toplui van het BIPT. Een beslissing met verregaande gevolgen voor onze internationale positie en een negatief signaal naar high potentials dat toch heel wat vragen oproept.

Het leek een stap vooruit te zijn: Vincent Van Quikenborne hervormde in 2009 het BIPT en liet de nieuwe toplui (leden van de Raad) benoemen door een onafhankelijke internationale jury. Uit de kandidaten selecteerde deze jury twee Nederlandstaligen en twee Franstaligen, waarbij enkel de Nederlandstalige Catherine Rutten haar mandaat verlengd zag. Voor de andere drie posities als lid van de Raad achtte de jury drie nieuwkomers beter geschikt dan de aftredende leden die opnieuw kandidaat waren.

Een volledig einde van de politieke benoemingen werd het helaas niet: opdat PS en MR hun verzet tegen de depolitisering zouden laten varen, werden hun mannetjes (George Denef, PS, en Michel Van Bellinghen, MR) opgevangen met de speciaal voor hen gecreëerde functie van “bijzonder opdrachthouder”. In deze functie behouden ze een riante wedde met verregaande bevoegdheden inzake toegang tot confidentiële informatie. Ze wonen ook gewoon de vergaderingen van de Raad bij, welismaar met raadgevende stem.

Voor George Denef volstond dit lang niet: hij spande een zaak aan bij de Raad van State. Een verzoek tot schorsing werd door de tweetalige kamer van de Raad van State afgewezen, maar vreemd genoeg ging de Franstalige kamer wel in tegen het advies van de auditeurs en werd beslist om de aanstelling van de nieuwe leden van de Raad te vernietigen. Hierbij stelde de Raad van State dat de jury onvoldoende rekening gehouden heeft met de eerdere prestaties van beide heren, die een positieve beoordeling kregen. Gevolg: de benoeming van de (nieuwe) Franstalige toplui wordt vernietigd, en de oude toplui komen terug aan de macht, alsof er niets gebeurde.

De gevolgen van deze beslissing zijn niet te onderschatten. Mensen die drie jaar lang (goed) werk leverden, mogen van de ene dag op de andere vertrekken. Het BIPT levert met Luc Hindrickx dit jaar de vicevoorzitter van de Europese regulator BEREC en volgend jaar zelfs de voorzitter. Een bijzondere positie met aanzien, die met één pennentrek wegvalt en ons land internationaal met de billen bloot zet.

Meer nog is dit een nederlaag voor diegenen die zich verzetten tegen de klassieke politieke benoemingen waarbij partijkaart primeert op competentie. De bevolking pikt het terecht niet dat de regering Di Rupo voor alle topbenoemingen (topambtenaren en de CEO's van overheidsbedrijven) een strikt partijpolitieke logica hanteert en het inschakelen van een headhunter weigert. Maar wat als men het advies van een headhunter of een internationale jury alsnog kan vernietigen, jaren na datum, en de partijpolitieke apparatsjiks alsnog hun gram halen? Er moet wel degelijk strikt toegezien worden op de onafhankelijkheid en de degelijkheid van het advies van de jury, maar van (een terugkeer naar) politieke benoemingen voor zulke topfuncties mag echt geen sprake meer zijn.

Maar het meest nefast is misschien nog dit signaal naar high potentials. Hoe kan onze overheid nog high potentials uit de privésector aantrekken voor topposities bij de overheid, als de rechtszekerheid dermate afwezig is? Als je tijdens de rit ineens opzijgezet wordt alsof je nooit benoemd geweest bent? Dan keer je maar beter terug naar de privésector. High potentials zitten beter bij de privé, waar een contract een contract is. En zo blijft de overheid vissen in haar eigen vijver en wordt uitwisseling van ervaren en competente mensen tussen privé en overheid bemoeilijkt of gereduceerd tot eenrichtingsverkeer.

Oplossingen zijn dringend nodig om het principe van een onafhankelijke jury verder te veralgemenen bij topfuncties waar competentie meer dan ooit moet doorwegen op partijkaart.

ACW: wanneer stopt de graaicultuur?

Peter Dedecker — Fri, 01 Feb 2013 11:31:25 +0000

Wat een triest schouwspel. De christelijke zuil, die mee Dexia kapotgemaakt heeft, blijft graaien in de kas van de belastingbetaler. Er komt maar geen einde aan de schimmige constructies die opgezet worden om geld van Belfius (lees: de belastingbetaler) naar het ACW te laten vloeien, tot zelfs compleet geschifte schadeclaims. Tegelijk weigert zij de door haar bedrogen Arco-spaarders ook maar één cent te vergoeden en kijkt ze daarvoor naar de belastingbetaler. Wie stopt dit? Welke regeringspartij heeft nog enig gevoel voor rechtvaardigheid en maakt hier wel degelijk een breekpunt van? Maar vooral hoe ACW-minister Vanackere hiermee omgaat is hemeltergend.

Keer op keer wordt hij hierover aangepakt, door ons, door de andere oppositiepartijen, en ook zelfs door meerderheidspartij VLD. Keer op keer komt hij met het non-excuus af dat Belfius zogenaamd autonoom is, terwijl de staat de enige aandeelhouder is en het onttrekken van middelen aan een vennootschap (om bvb het ACW te sponsoren) een strafbaar feit is.

Maar kijk ook vooral naar zijn reacties, zie bijvoorbeeld hier, in Villa Politica, vanaf de 75e minuut, hoe hij tijdens vragen in het parlement ofwel zit te leuteren, ofwel de spreker vierkant zit uit te lachen. Ondertussen gaat zijn ACW met de poen lopen. Schaamteloos. Wie roept deze man ter orde? Wie van zijn partij heeft nog dat zelfrespect.

De media probeert. De stukken van bijvoorbeeld Bert Broens in De Tijd en Steven Samyn in De Morgen zijn ronduit vernietigend voor deze zelfbediening. Maar als Linda De Win hem aanpakt in Villa Politica reageert hij zoals Frank Vandenbroucke destijds: "als je niet akkoord gaat met mij, dan heb je het gewoon niet begrepen en zal ik het nog eens uitleggen." Wie dacht dat tsjeven geen ruggengraat hadden, vergist zich in deze man.

Tegelijk krijg ik mails van ACW militanten. Stuk voor stuk vrijwilligers die zich dag in dag uit onbaatzuchtig inzetten voor hun medemensen, engagement waarvoor ik alleen maar het volste respect kan hebben. Maar ondertussen ging de top van de organisatie waar zij aan bijdragen, op kap van hun bloed, zweet en tranen, de weg op van het casinokapitalisme. Elke vorm van morele geloofwaardigheid verloren. Verschrikkelijk voor die mensen. Het ACW slaagt er dan nog in, om aan die mensen de boodschap mee te geven dat Belfius vandaag nog bestaat dankzij het ACW, dat het ACW Belfius gered heeft! Terwijl het net dankzij ACW is dat de belastingbetaler vele miljarden in Dexia en Belfius moest pompen! Je moet het maar durven zeg!

Schaamteloos

Volkslening of volksverlakkerij?

Peter Dedecker — Mon, 28 Jan 2013 19:54:22 +0000

Met de ‘volkslening’ claimt de regering-Di Rupo I spaargeld in de economie te willen pompen. Daarmee hoopt ze de faillissementengolf te stoppen en tegelijkertijd die spaarder een hogere interest te geven dan de schamele rente op een spaarboekje vandaag. Een nobel doel, maar de invulling ervan zou wel eens nefast kunnen zijn.

De spaarboekjes bij de Belgische banken (of filialen) kennen recordtijden: maar liefst 230 miljard euro hebben we er met z'n aan historisch lage rentevoeten op geparkeerd. Rentevoeten die lager liggen dan de inflatie, waardoor je eigenlijk aan koopkracht verliest.

Wat gebeurt er met dat geld? Een groot deel wordt ingehouden om de kapitaalbuffers van de banken aan te sterken om klappen beter te kunnen verteren. Dit wordt de banken opgelegd door de internationale Baselnormen en nationale regelgeving. Op zich geen slechte zaak.

Kredietschaarste

Het grootste deel van het geld - die centen die wij eigenlijk op korte termijn (we kunnen het elke dag terugvragen) aan de bank lenen - wordt uitgeleend op langere termijn: als hypothecair krediet, en aan ondernemingen. Vooral dat laatste lijkt sterk verminderd te zijn en dat brengt bedrijven en de economie in z'n geheel in de problemen. Zeker voor KMO's spreekt men steeds vaker van kredietschaarste. Banken zijn een stuk strenger geworden in het toekennen van kredieten. Ze geven dat zelf ook toe. Maar misschien is dat niet altijd even slecht. Daarvoor moeten we maar terugdenken aan de excessen uit het verleden.

Het is echter zeker niét zo dat het geld op het spaarboekje staat te ‘rotten’: de kredietverlening aan ondernemingen kende volgens de Nationale Bank in het 2de en 3de kwartaal nog een groei van respectievelijk 1,1 en 1,3 procent. Dat is wel een heel stuk minder dan de 4,2 procent aangroei in geheel 2011, maar toch nog steeds een groei. Terwijl er voor kleine ondernemingen sprake is van toenemende kredietschaarste, rapporteert de NBB een dalende vraag naar kredieten bij grote bedrijven. De aanhoudende economische onzekerheid en het politieke klimaat in ons land zorgen ervoor dat investeringen uitgesteld of afgeblazen worden.

Crowding out

Een steeds groter wordende koek van het geld zijn daarentegen de overheidsschulden. De Belgische banken investeren in (onder meer Belgische) overheidsobligaties, een activiteit die met de torenhoge Belgische staatsschuld recordhoogtes bereikt. KBC alleen al bezit 22,4 miljard euro aan staatsobligaties. Dit effect, waarbij een deel van het geld niet in de economie maar in de overheid geïnvesteerd wordt, heet het ‘crowding out’- effect: de overheid duwt de bedrijven (een stukje) opzij.

Het is een effect dat helaas alleen maar groter wordt. En vooral een effect dat met de volkslening nog dreigt versterkt te worden. Die volkslening is eigenlijk een soort kasbon op 5 of 8 jaar waarbij de regering belooft om de rente fiscaalvriendelijk te behandelen. Lees: aan het vroegere tarief van 15 procent, terwijl de regering de roerende voorheffing voor alle andere dergelijke inkomsten met 66 procent verhoogde tot 25 procent. Het geld dat hiermee opgehaald wordt - maximaal 3 miljard euro - mag enkel worden geïnvesteerd in ‘sociaal-economische projecten’ die banken kiezen uit een lijst of categorieën die zijn vastgelegd door de regering. Er wordt gewag gemaakt van ziekenhuizen, scholen en voorzieningen voor bejaarden en mensen met een handicap. Echt veel duidelijkheid is er niet: zo is er binnen de regering nog discussie over de vraag of die middelen ook voor privéziekenhuizen gebruikt zouden mogen worden. Bepaalde partijen willen namelijk dat enkel publieke ziekenhuizen in aanmerking komen.

Investeringen door privépartners

Net dit maakt de kwestie problematisch. Het gaat hier om zaken die behoren tot de overheidstaken, waar zij zelf in zou moeten investeren, of waar zij garant staat voor een zekere vorm van terugbetaling (bijvoorbeeld met RIZIV-middelen bij ziekenhuizen) indien de investering door een privépartner gebeurde. Eigenlijk worden de middelen dus vooral geïnvesteerd in alles behalve de reële, private economie, terwijl die daar net zoveel nood aan heeft. Het lijkt dus vooral een handige manier te zijn om investeringen van de overheid buiten de begroting te houden, deze rooskleurig weer te geven, en stiekem de staatsschuld nog te laten aandikken. Een versterking van het ‘crowding out’- effect, in een land waar de overheid al beslag legt op meer dan de helft van de economie.

Voor de spaarder is het echter nog problematischer: die wordt nu, in tijden van lage rente, aangeraden zijn/haar spaargeld vast te zetten voor een lange termijn. Als binnenkort de rente stijgt (veel dalen kan ze niet meer), loopt die spaarder heel wat centen mis en wordt zijn ‘volkslening’ minder waard.

Als de regering wou dat het (korte-termijn)spaargeld door de banken omgezet wordt in lange-termijnkredieten aan ondernemingen, had ze beter de roerende voorheffing op kasbons niet met 66 procent verhoogd: om het vereiste evenwicht tussen kredieten en bankdeposito's bij de banken te behouden, is een kasbon immers beter dan een spaarrekening. Dat geld is enkele jaren gegarandeerd, en kan dus veilig op langere termijn uitgeleend worden dan geld op een spaarboekje dat elke dag opvraagbaar is. Gevolg: meer beschikbare kredieten op langere termijn voor ondernemingen en kandidaat-huiseigenaars.

Win-winleningen

In plaats van een middel te zoeken om investeringen in de eigen doelen aan te trekken, zou de regering beter trachten een economisch klimaat te creëren waar ondernemers in willen investeren. Een klimaat waarin geïnvesteerd kan worden in onderzoek en ontwikkeling, waar enige fiscale stabiliteit heerst en gunstmaatregelen zoals de notionele interestaftrek niet zonder compensatie jaar na jaar worden ingeperkt of waar de fiscale behandeling van bedrijfswagens niet vier keer in één jaar verandert. Een klimaat waar de overheid niet méér uitgeeft dan ze binnenkrijgt. Dat zijn de essentiële vereisten, waarvoor stevige hervormingen nodig zijn. Hervormingen aanbevolen door de Europese Commissie, maar straal genegeerd door de regering-Di Rupo I.

De kers op die taart zou een beleid zijn dat gunstige randvoorwaarden creëert om spaarkapitaal op te halen voor investeringen in groeiende en startende ondernemingen, zoals de Vlaamse win-winlening. De versterking van die laatste, door de Vlaamse regering mét N-VA, is alvast een zeer goede zaak.

Column eveneens gepubliceerd op de N-VA website.

De sprong wagen

Peter Dedecker — Sun, 27 Jan 2013 15:46:36 +0000

“Brusselse stralingsnorm onhoudbaar”

Peter Dedecker — Sat, 26 Jan 2013 16:59:46 +0000

De Brusselse stralingsnorm voor GSM-antennes is onhoudbaar en zal in de toekomst moeten bijgesteld worden. Iets dat al langer geweten is, maar nu ook op mijn vraag expliciet bevestigd werd door minister Johan Vande Lanotte in de commissie Infrastructuur van de Kamer.

De GSM-dekking in Brussel abominabel. Doordat het signaal regelmatig wegvalt worden gesprekken afgebroken en is mobiel surfen een uitdaging. Schuldige is de Brusselse stralingsnorm van 3 V/m, de strengste wereldwijd, waardoor alle operatoren het vermogen van hun zendmasten hebben moeten verlagen.

Meer nog: de nieuwste generatie mobiel internet, 4G, zal in tal van Belgische steden uitgerold worden, maar niet in Brussel. Een ware schande voor de hoofdstad van Europa met tal van internationale instellingen op haar grondgebied. We geven internationale bezoekers het beeld van een stad die de trein naar de 21e eeuw gemist heeft.

Het is heel goed te merken dat Johan Vande Lanotte (SP.a), bevoegd voor telecom, mijn mening in deze deelt. “Die norm is onhoudbaar, men zal die moeten aanpassen. Als Brussel wereldwijd het enige gewest is met dergelijk strenge norm, kan het onmogelijk claimen als enige een juiste beslissing genomen te hebben”, dixit de minister, wiens partij de norm in 2007 wel mee goedkeurde.

Ook bouwvergunningen voor bijkomende masten slepen aan

Niet alleen de stralingsnorm belet de uitrol van de nieuwste generatie netwerken. Ook de procedures voor het bekomen van een bouwvergunning voor bijkomende masten (die nodig zijn voor een volledige dekking als elke mast minder vermogen mag uitstralen) zijn een doorn in het oog. “Dat het in Brussel 400 dagen duurt om een bouwvergunning te krijgen, staat in schril contrast met de dynamische regio die we zo graag zouden willen zijn,” bevestigt ook mijn collega in het Brusselse parlement, Paul De Ridder. Die zal de kwestie verder aankaarten in het Brussels parlement. Parijs kan een inspiratie zijn: daar engageerde de stad zich ertoe om vergunningsaanvragen binnen maximaal vier maanden te behandelen. Samen met een stralingsnorm van 5 V/m voor de 'oude' 2G en 3G netwerken en 7 V/m voor het nieuwe 4G netwerk (wat nog altijd 35 keer strenger dan wat de WGO voorschrijft) zal deze door een rood-groene coalitie bestuurde stad snel aan de hedendaagse verwachtingen voldoen.”

Incivieke dreigementen van zelfverklaarde arbeidersbeweging ACW

Peter Dedecker — Sat, 26 Jan 2013 16:24:15 +0000

Donderdag ondervroeg ik minister Steven Vanackere (CD&V - ACW) over de nieuwe regeling voor de winstbewijzen van ACW in Belfius. De nieuwe regeling komt er immers op neer dat het ACW mag blijven graaien in de kas van de bank die ze mee heeft kapotgemaakt, alleen mag ze dat nu ook als de bank geen winst maakt. Pure zelfbediening dus, een regeling die niet moet onderdoen voor de constructies van de meest gehaaide hefboomfondsen uit Wall Street.

De minister gaf zoals gewoonlijk een non-antwoord, waarbij hij stelde dat de (door de regering aangeduide) Raad van Bestuur vindt dat de winstbewijzen enige waarde hebben en dat daar dus een prijs tegenover staat. De enige waarde die deze kunnen hebben, is dat bij niet-uitbetaling, het ACW ermee zou dreigen haar leden aan te zetten tot een bankrun. Je reinste pizzo-tactieken dus. Dat de minister de beweging waarvan hij in het politiek comité zit tot zo'n dingen in staat ziet, zegt veel.

Het zegt ook veel van een beweging die zichzelf nog altijd een "arbeidersbeweging" durft te noemen, een beweging die hier jaarlijks miljoenen euro's beschermgeld eist van de belastingbetaler, hiervoor Belfius saneringen laat uitvoeren waarbij personeel op straat komt te staan, maar aan de andere kant weigert ook maar één cent van de vele miljoenen die ze al inde uit te keren aan de spaarders-slachtoffers van haar Arco-bedrog. Griekse toestanden zowaar.

Voor ons is het dan ook duidelijk: de vereffenaars van Arco moeten beslag leggen op deze winstbewijzen om de slachtoffers te vergoeden. Maar als Francine Swiggers zowel vereffenaar is van Arco, namens Arco in de RvB van Dexia deze bank mee ten gronde richtte, en tegelijk bestuurder is van de ACW-vennootschap die de opbrengsten van de winstbewijzen int, kan je niet veel verwachten, vrees ik. Je reinste belangenvermenging!

Herbekijk mijn vraag, het antwoord en mijn repliek in Villa Politica, vanaf 2:30 en 21:40.

Vereffenaar ARCO moet beslag leggen op ACW-winstbewijzen

Peter Dedecker — Tue, 22 Jan 2013 15:46:32 +0000

De Tijd maakt gewag van een regeling voor de winstbewijzen die het ACW bezit in staatsbank Belfius. In de feiten verandert er volgens mij echter niets: het ACW mag jaarlijks in de kas blijven graaien van de bank die ze zelf mee kapot maakte, terwijl men de factuur voor het ARCO-debacle blijft doorschuiven naar de belastingbetaler. De vereffenaar van ARCO moet dan ook beslag leggen op die winstbewijzen.

Bij de nationalisering van Dexia Bank België (nu Belfius) uit de Dexia Holding vervielen alle rechten op de bank, behalve 300 000 winstbewijzen op naam die in handen waren van het ACW – datzelfde ACW dat via haar financiële holding ARCO mee verantwoordelijk is voor de val van Dexia.

De onderhandelingen tussen Belfius en het ACW om een eind te maken aan deze winstbewijzen, lijken te zullen uitmonden in een regeling waarbij het ACW eenmalig tussen de 100 en 200 miljoen euro opstrijkt en dit bedrag meteen als een eeuwigdurende lening ter beschikking stelt van Belfius. Afhankelijk van de afgesproken rentevoet zal het ACW dus jaarlijks enkele miljoenen blijven opstrijken van Belfius, zoals in het verleden ook het geval was.

De belastingbetaler betaalde al 4 miljard euro voor Belfius en vele miljarden voor Dexia. Er wordt een zware sanering doorgevoerd met jobverlies tot gevolg, en zelfs de kunstcollectie komt in het vizier om de bank weer winstgevend te maken. Het is dan ook onaanvaardbaar dat het ACW, dat mee verantwoordelijk is voor de val van Dexia, met een stuk van de winsten gaat lopen, zowel in de oude als in de nieuwe regeling. En het is perfide dat het ACW tegelijkertijd de factuur voor de schadeloosstelling van de door hen bedrogen ARCO-coöperanten blijft doorschuiven naar de belastingbetaler.

Het lijkt me dan ook maar correct dat de vereffenaar van ARCO beslag laat leggen op de winstbewijzen en de eerdere vergoedingen hiervoor. Het ACW kon jaarlijks winsten van Belfius afromen die behaald werden dankzij de klanten die waren aangebracht door ARCO. Die middelen moeten dan ook gebruikt worden om de ARCO-slachtoffers schadeloos te stellen. De vereffenaar moet zijn verantwoordelijkheid nemen. Hij moet beslag laten leggen op deze winstbewijzen en de vergoedingen die hieruit voortvloeiden. Wie met de winsten gaat lopen, moet ook zijn verantwoordelijkheid nemen bij verliezen.

Dit stuk verscheen ook als persbericht op de N-VA website.

Politieke benoemingen bij Belgacom? Leve de onafhankelijk bestuurders!

Peter Dedecker — Thu, 27 Dec 2012 08:53:46 +0000

De manier waarop de regering Di Rupo I omgaat met benoemingen, is bijzonder laakbaar. Enkel bij Brussels Airport, hiertoe gedwongen door de private mede-aandeelhouder, wordt een headhunter ingeschakeld. Bij de andere in te vullen posities kan hier geen sprake van zijn. Het zou maar gebeuren dat, zoals bij Belfius, die headhunter een vooraanstaand (PS-)politicus (in casu Guy Quaden) niet als meest competent persoon aanduidt. Dat wil men blijkbaar ten allen tijde vermijden. Alle in te vullen posities worden op één hoop gegooid en verdeeld met behulp van een strikt partijpolitiek apothekersweegschaaltje. Enkel de kleur telt, en bewezen diensten voor deze of gene partij. Ook bij Belgacom weegt partijtrouw meer door dan enige affiniteit met de snel veranderende telecomwereld. "Maar die impact is beperkt," zegt CEO Didier Bellens in een interview (DS, 22-12-12), gezien "het overwicht van de onafhankelijk bestuurders in de belangrijkste beslissingsorganen". Maar is dat wel zo?

De Raad van Bestuur van Belgacom bestaat, zoals elk beursgenoteerd bedrijf, ten dele uit onafhankelijk bestuurders. De andere bestuurders worden aangeduid door de referentie-aandeelhouders, hier de Belgische Staat en dus de regering. De onafhankelijk bestuurders waken echter over het algemeen belang van de onderneming en dus ook de belangen van de particuliere aandeelhouders. Voor die onafhankelijke bestuurders geldt dan ook dat zij geen belangrijke financiële voordelen mogen ontvangen van Belgacom, net om die onafhankelijkheid te behouden. Net als alle personeelsleden van Belgacom moeten zij ook het reglement inzake belangenconflicten naleven en altijd handelen in het belang van Belgacom.

Een van de onafhankelijk bestuurders bij Belgacom is echter Carine Doutrelepont. Deze dame, die tot de RvB van Belgacom toetrad vlak na de beursgang, maakt sinds vorige week ook deel uit van de RvB van Belfius, draagt een PS-etiket en heet een van de getrouwen van premier Elio Di Rupo te zijn.

Voor haar prestaties in de RvB van Belgacom kreeg mevrouw Doutrelepont in 2010 25.000 euro, met daarbovenop 5.000 euro per bijgewoonde vergadering van de raad en 2.500 per bijgewoonde zitting van een adviserend comité van de raad. Dit bleek echter niet voldoende, want mevrouw, die hier het management moet controleren, wordt door datzelfde management nog eens ingehuurd als advocaat, wat in strijd is met de onafhankelijkheid. Op mijn vraag stelde minister Paul Magnette (PS) geen probleem te zien omdat het hier gaat om slechts 44.138 euro + 8% kosten in 2010. Niet significant volgens hem. Het is maar wat je significant noemt...

Bovendien was mevrouw in het verleden advocate aan de Brusselse balie en in die hoedanigheid actief voor de Franstalige mediaregulator CSA. Deze moet zowel de televisie-aanbieders in Franstalig België reguleren en heeft dus toegang tot confidentiële informatie van Belgacom en haar concurrenten op televisievlak. Handig om zo iemand in je RvB en als raadgever te hebben...

Maar nog erger: mevrouw is opnieuw advocaat voor een aantal buitenlandse
omroepen. Zij vertegenwoordigt die omroepen in de onderhandelingen met de telecomoperatoren, dus zowel Belgacom als concurrenten van Belgacom, over de vergoedingen voor doorgifte van de signalen van die groepen. Ook handig om te weten hoe de onderhandelingen bij je concurrent verlopen en welke marges er nog zijn bij enkele leveranciers... Maar wiens belang gediend wordt? Dat weet niemand, behalve betrokkene.

Dat de niet-onbesproken CEO Didier Bellens, zelf een PS-benoemde, dit weekend in een interview (DS, 22-12-12) de impact van de politieke benoemingen minimaliseert omdat in zowel het auditcomité als het remuneratiecomité de onafhankelijk bestuurders de meerderheid uitmaken, is dan ook bijzonder stuitend. Als hij dan ook nog eens benadrukt dat de nieuwe voorzitter de telecomsector moet kennen en moet kunnen volgen in een wereld waarin alles snel beweegt, net terwijl voor de regering alle benoemingen één pot nat zijn waarbij enkel partijkleur doorweegt en zelfs namen als Etienne Schouppe (ondertussen terug Senator) en Stefaan De Clerck valabel zijn voor Belgacom, toont dat de man ook nog beschikt over een fijn vleugje cynische humor. Al weet ik niet of we bij deze gang van zaken eerder moeten huilen dan lachen.

Belgacom, het kroonjuweel van de Belgische overheidsbedrijven, verdient beter. Net als haar miljoenen klanten en 16.000 personeelsleden.

Waarom Europees bankentoezicht nodig is

Peter Dedecker — Tue, 18 Dec 2012 07:45:47 +0000

Het akkoord om het bankentoezicht op Europees niveau te tillen is zonder meer een grote stap vooruit. Er zijn weliswaar nog een Europees resolutiemechanisme (om gekapseisde banken af te handelen) en een Europees depositogarantiestelsel (om het spaargeld te waarborgen) nodig, maar dit is al een eerste belangrijke stap. Belangrijkste punt in deze is dat de lijn tussen lokale banken en de lokale overheden doorgeknipt wordt, iets wat in ons land geen overbodige luxe geweest zou zijn, als je de Dexia- en Fortis-debacles bekijkt.

Vooral bij Dexia was deze lijn bijzonder problematisch. Dexia werd deels geleid (en kapotgemaakt) door politici van de dexiapartijen (CD&V, sp.a en Open VLD) en de christelijke zuil (ACW/Arco) die de referentieaandeelhouders van Dexia waren, terwijl de bank zich prioritair richtte op kredietverlening aan lokale overheden, tot op heden vooral bestuurd door diezelfde dexiapartijen. Als de toezichthouder dan nog een politieke benoeming is van diezelfde dexiapartijen, dan vraag je om miserie.

De beste illustratie werd gegeven in de eerste zitting van de Dexiacommissie door Jean-Luc Dehaene. Hij beschreef de situatie van Dexia bij zijn aantreden in 2008 als “een compleet gebalkaniseerd geheel, met 13 marktenzalen waar traders voor eigen rekening zonder overleg handelden voor eigen rekening, waarbij het maanden duurde om een overzicht te krijgen van de openstaande posities”. Al die tijd stak Jean-Paul Servais van toezichthouder CBFA zijn duim omhoog: “goed bezig, daar bij Dexia!”

Als Dexia dan in 2008 gered wordt en zowel Arco als de Gemeentelijke Holding voor de financiering van de kapitaalverhoging van Dexia een lening afsluiten bij datzelfde Dexia, duurt het meer dan twee jaar vooraleer de CBFA een uitspraak doet over deze hoogst betwistbare operatie. Raad eens wiens documenten de leden van deze parlementaire commissie niet mochten inkijken? Juist, ja, die van de toezichthouder. De toezichthouder die tijdens de bijzondere doofpotcommissie Dexia vakkunding buiten schot gehouden werd door commissievoorzitster en partijgenote Marghem...

Dat nationale regeringen en toezichthouders wel eens de eigen banken durven voortrekken, hebben we ook in Dexia mogen zien. Zo vroeg de Belgische regering aan de “trustee” (de vertrouwenspersoon van de Europese Commissie die bij Dexia de naleving van het herstructureringsplan in de gaten moest houden) om mild te zijn bij de controle van bepaalde rentabiliteitsvereisten “gezien de belangrijke positie van Dexia op de corporate market”. Dit terwijl de positie van Dexia op de corporate market allesbehalve significant was... Kwestie van te vragen een oogje dicht te knijpen voor de eigen instellingen zeker?

Ook in het Fortis-debacle kan je je afvragen waarom diezelfde Jean-Paul Servais de informatie van Fortis aan het publiek voor de intekening op bijkomende aandelen voor de kapitaalverhoging van 2007 goedkeurde, terwijl de auditeur van de FSMA vandaag bijzonder vernietigend is voor net die communicatie...

Doorknippen van de banden tussen de nationale toezichthouders en de lokale banken, die door hun omvang “too big to fail” geworden zijn, zeker voor een land als België, kan alleen maar een goede zaak zijn om de kans op dergelijke miserie in de toekomst te verminderen. Al blijft het wel bijzonder wraakroepend dat de rol van die nationale toezichthouder in de voorbije crisissen van de huidige regeringspartijen nooit afdoende onderzocht mocht worden, met een echte onderzoekscommissie. Gelukkig doet het gerecht in deze wel haar werk voor wat betreft het Fortis-debacle, met een degelijk onderzoek. Laat ons hopen dat het dat voor het Dexia-verhaal ook doet.

ACW dient Arco-coöperanten te vergoeden

Peter Dedecker — Tue, 27 Nov 2012 22:04:03 +0000

Dat de auditeur van de Raad van State adviseert de Arco-waarborgregeling te vernietigen, was te verwachten. De manier waarop deze regeling tot stand kwam, is op z'n minst dubieus te noemen. Het is dan ook niet de belastingbetaler, maar het ACW dat haar coöperanten dient te vergoeden voor de geleden schade.

Het advies van de auditeur was zonder twijfel een zware slag voor de zowat 800.000 mensen die hun zuurverdiende spaarcenten investeerden in producten die hen jarenlang verkocht werden als ‘absoluut veilig’. In werkelijkheid werden die spaarcenten binnen de Arco-holding (het ACW) gebruikt als inzet in het grootste casino van Europa: Dexia. Dexia, mee ‘opgericht’ door Arco (in 2001 ging de ACW-bank Bacob op in Dexia) en eveneens mee finaal ten gronde gericht door Arco en haar ‘niet-aflatende honger naar dividenden’, zo stelt het eindrapport van de parlementaire Dexia-commissie.

Bedrogen

Die mensen, die coöperanten, voelen zich nu bedrogen door hun bankier, door de zuil, door het ACW en door al diegenen die steeds bleven volhouden dat hun spaarcenten veilig zaten. Het is dan ook logisch dat we voor een schadevergoeding in de eerste plaats naar het ACW kijken. Wie bedrogen is, moet worden vergoed door wie het bedrog heeft gepleegd. En dus niet door de belastingbetaler.

De chronologie van de feiten heeft haar rechten. De toetreding van Arco tot het depositogarantiefonds is op z'n minst dubieus te noemen. Deze regeling kwam er pas nadat duidelijk was dat Dexia finaal ten onder zou gaan. De Inspectie van Financiën stelde in haar kritische advies aan de regering-Di Rupo al onomwonden dat "dringend een algemeen regime wordt geïnstalleerd om te antwoorden op één specifiek geval, wat niet zonder risico's is". Ook de gouverneur van de Nationale Bank waarschuwde dat moest nagegaan worden of de Arco-regeling wel conform de Europese regels was. Deze waarschuwing had een sterk voorspellende kracht. Want vandaag wordt de geldigheid van de Arco-regeling door de Europese Commissie ten stelligste betwist.

Casinokapitalisme

De rol van het ACW in het Dexia-dossier is deze van een pyromaan die de eigen woning in brand steekt, pas nadien een brandverzekering afsluit, maar zonder verpinken wel de schadeloosstelling op zak wil steken.

Heeft het ACW de nodige middelen om de slachtoffers van haar casino-praktijken te vergoeden? Ja. Het ACW kon dankzij de winstbewijzen in Dexia Bank België(nu Belfius) jarenlang de winsten afromen. Winsten ontstaan natuurlijk ook dankzij de eigen activiteiten van de Arco-holding. Het is dan ook niet meer dan normaal dat de organisatie ook opdraait voor de verliezen. De winsten privatiseren, maar tegelijk de verliezen collectiviseren, is immers een principe waar sociale organisaties als het ACW steeds – en terecht – tegen hebben geprotesteerd.

Al is de structuur van het ACW voor iedere buitenstaander compleet ondoorzichtig, ‘onvermogend’ is het ACW zeker niet. Het ACW beschikt over tal van tegoeden en over heel wat eigen vastgoed, zelfs in belastingparadijzen. Vlak voor de finale val van Dexia werden zelfs de statuten gewijzigd om het mogelijk te maken de NV Auxipar, eigenaar van tal van apotheken en twee groothandels, buiten de vereffening te houden. Waarom zouden die middelen niet kunnen worden aangesproken?

De meerderheidspartijen hebben in de befaamde Dexia-doofpotcommissie het parlement belet de zaak ten gronde uit te spitten. Vandaag blijkt nog maar eens dat verder en diepgaand onderzoek op zijn plaats was en nog steeds is. Want enkel wanneer het ACW de laatste cent op tafel gelegd heeft om de Arco-coöperanten te vergoeden, kunnen we kijken wat de staat nog kan bijpassen om de slachtoffers van het Arco-debacle schadeloos te stellen.

Verontschuldigingen

Tot slot, en het moet me van het hart. Vaak vergeten slachtoffers in dit onverkwikkelijke verhaal zijn de vele duizenden vrijwilligers, die zich dag aan dag onder de vlag van een of andere ACW-vereniging onbaatzuchtig inzetten voor de samenleving.. Voor deze vrijwilligers moet het een ware slag zijn om te moeten vaststellen dat de leiding van hun organisatie actief meedraaide in een carroussel van casinokapitalisme, en dus enkel lippendienst bewees aan wat ze zo lang zelf propageerde.

Tot vandaag blijft het in deze wachten op de verontschuldigingen van het ACW die zeker nu kan bewijzen die sociale organisatie te zijn die het beweert te zijn, op te komen voor de kleine man en ook haar verantwoordelijkheid te nemen. Vlucht het ACW weg van deze verantwoordelijkheid, dan dreigt het ACW alle geloofwaardigheid kwijt te geraken . Niet alleen bij haar onmiddellijke achterban, maar ook bij de belastingbetaler die moet opdraaien voor de door het ACW veroorzaakte schade.

Gisteren, bij mijn mondelinge vraag in de Kamer, kwam minister van Financiën Steven Vanackere (CD&V) in zijn repliek niet verder dan het voorlezen van het advies van de auditeur van de Raad van State. Vanackere gaf de Arco-gedupeerden niet het minste perspectief om hen te helpen de schade maximaal te laten vergoeden door diegenen die hen bedrogen hebben. Dat dit trieste dossier in de regering-Di Rupo rechtstreeks wordt behandeld door een lid van het politiek comité van het ACW, vindt Vanackere geen probleem. De schaamte voorbij. Ver voorbij.

[Blog aangepast naar aanleiding van de plenaire vergadering op 29 november en ook te vinden als opinie op de N-VA website. Het oorspronkelijk persbericht is nog steeds hier te vinden.]