Peter Dedecker blogs

Waarom N-VA Gent op 14 oktober?

Peter Dedecker — Wed, 03 Oct 2018 07:21:32 +0000

Beste vrienden,

Op 14 oktober vraag ik uw steun, vanop de 49^e plaats, voor onze N-VA ploeg. Samen willen we de verandering brengen die onze mooie stad broodnodig heeft.

Verandering in mobiliteit, waar we afstappen van een anti-auto dogma met knips, naar een pro-mobiliteitsbeleid. Met focus op de fiets, op respect voor de verkeersregels voor alle weggebruikers, verkeersveiligheid, een herwaardering van de taxi en innovatieve toepassingen om onze verkeersstromen slimmer te gaan sturen.
Verandering in veiligheid, met slimme camera’s én herwaardering van de wijkagent.
Verandering naar een echte en hechte samenleving, waar anderstalige kinderen op school méér Nederlands leren spreken in plaats van minder, want het Nederlands verbindt ons allemaal en is een noodzakelijke voorwaarde voor een succesvolle toekomst. Een samenleving waar nieuwkomers welkom zijn, maar religieuze druk (zeker op school) niet aanvaard wordt.
Verandering in sociaal beleid, met focus op activering en werk, nog steeds de beste weg uit de armoede. Waar paal en perk gesteld wordt mensonterende toestanden in sociale woningen en het huidige wanbeleid bij WoninGent, en we prioritair inzetten op renovatie van het patrimonium.
Verandering waarbij we ondernemingen opnieuw respecteren en versterken in plaats van te verstikken met regels en (parkeer)beperkingen. Waar we opnieuw focussen op de creatie van welvaart en toegevoegde waarde, en bescherming van het eigendomsrecht, in plaats van het aantrekken van armoede.
Waar we met digitale toepassingen een echte slimme stad worden, in samenwerking met private bedrijven, in plaats van telkens het warm water opnieuw zelf te willen uitvinden.
Verandering in bestuurscultuur. Met minder politieke postjes, minder nevenstructuren, en meer transparantie.

Voor deze verandering vraag ik graag uw steun en stem. Een stem voor mij, is een stem voor onze ploeg, een stem voor verandering, voor een beter Gent.

Bedankt.

Peter

Arco: waarom het niet wijs zou zijn om het pad van Kris Peeters te bewandelen

Peter Dedecker — Fri, 27 Jul 2018 19:22:04 +0000

Het is (helaas) een traditie aan het worden deze legislatuur: in elke onderhandelingsronde voor een begrotingsopmaak wordt een stevig pakket maatregelen afgesproken om jobs te creëren door de lasten op arbeid te verlagen en de competitiviteit te versterken, en nu ook deze jobs in te vullen met activerende maatregelen. Maar elke keer opnieuw weer wordt het debat over deze uitstekende maatregelen waar de gehele ploeg eigenlijk fier op zou mogen zijn, overschaduwd door het gekende vierletterwoord: Arco. Gehele beleidsverklaringen van de premier worden gereduceerd tot een debat over één nietszeggend zinnetje waarin dat duivelse woord voorkomt, al dan niet vergezeld van het woord “taskforce”. Een mens zou zich op den duur beginnen afvragen of het hier om zelfkastijding gaat door regeringslieden die dergelijke zinnetjes opblazen tot mythische proporties.

Conclusie: stevige arbeidsdeal die heel wat mensen aan de slag moet helpen en verder gaat dan ooit. Mag gehele regering fier op zijn. IPO Belfius die staatsschuld verlaagt. Helaas ondergesneeuwd door een vierletterwoord waarvoor eigenlijk dit geldt: https://t.co/2Dm3X0d2gf

— Peter Dedecker (@peterdedecker) 24 juli 2018

Uiteraard wordt elke mens met enig rechtvaardigheidsgevoel recht in z’n hart geraakt wanneer die ziet hoe een zelfverklaarde sociale organisatie het spaargeld van haar eigen mensen vergokte, zelf goed verdiende aan cash-dividenden Arcofin en winstbewijzen allerhande, haar eigen coöperanten vervolgens laat stikken, en via haar politieke verlengstuk de hand boven het hoofd gehouden wordt. Om van hun belastingcreativiteit nog maar te zwijgen. Daar zijn geen woorden voor.

Geen nieuws, behalve de vreemde communicatie van Kris Peeters

Maar verdient elk zinnetje over Arco zo’n proporties? Laat ons wel wezen: in de feiten is er op dit vlak eigenlijk geen nieuws ten opzichte van wat in 2014 bij de regeringsvorming afgesproken werd. Het Arco-engagement (aan 40% ipv 100%) is in zekere zin de prijs die we betalen om deze regering mogelijk te maken.

Wat mij persoonlijk het meest verbaasde, was de offensieve communicatie van Kris Peeters. Al heel vroeg zei hij op de radio dat er geen akkoord van Europa over deze Arco-deal nodig zou zijn en dat Europa louter “geïnformeerd” zou moeten worden omdat het gaat om een betaling aan particulieren. Een communicatie die snel tegengesproken werd door Europees Commissaris Vestager zelf, waarbij ook Jan Jambon terecht duidelijk stelde dat alles aan de Europese regels en rechtspraak zal moeten voldoen.

Europees commissaris Vestager: 'Europa moet Arco-deal wél goedkeuren'. You can fool all the people some of the time, and some of the people all the time, but you cannot fool all the people all the time. https://t.co/7VHKRai4Uz

— Peter Dedecker (@peterdedecker) 24 juli 2018

In het verleden heeft men dat ook al geprobeerd. Men dacht de staatswaarborg voor Arco niet tijdig (in 2008, voor de aankondiging ervan) te moeten aanmelden bij de Commissie. Dat feit alleen al was op zich een overtreding van de Europese regels inzake staatssteun, waar aanmelding op voorhand verplicht is. Ook toen was er trouwens uitsluitend sprake van terugbetaling (weliswaar aan 100%) aan uitsluitend particulieren: enkel zij vielen onder de staatswaarborg, de institutionele aandeelhouders (zoals de CM en de stakingskas van de vakbond) niet. Maar de Arco-vennootschappen hadden natuurlijk wel baat bij deze waarborg, niet in het minst doordat hun coöperanten hen daardoor hun geld bleven toevertrouwen, waardoor het als staatssteun bestempeld werd.

Het zou niet wijs zijn om de Arco constructie niet op voorhand voor te leggen aan de Europese Commissie. Vorige keer was de niet-aanmelding op voorhand van de staatswaarborg expliciet een reden om die als illegale staatssteun te bestempelen.

— Peter Dedecker (@peterdedecker) 24 juli 2018

Als het zo is dat Belfius meer waard wordt wanneer Arco opgelost is (dankzij een dading met particulieren), is het dan zo zeker dat Belfius hier geen concurrentieel voordeel uit haalt? Het is dan niet meer dan logisch dat commissaris Vestager onderzoekt en beoordeelt. Ze heeft daarvoor geen adviesvraag van Kris Peeters of eender wie nodig. Maar het is wel zeker dat het voor de voorstanders van zo’n Arco-deal niet wijs zou zijn om de piste-Peeters te volgen en Europa erbuiten te houden. Deze piste zou alleen maar bijkomende onzekerheid voor de coöperanten betekenen.

Eerst een oplossing voor Arco, dan pas de beursgang van Belfius

Wat wel veranderd is ten opzichte van 2014, is de koppeling aan de beursgang van Belfius. Die laatste stond immers niet in het regeerakkoord. Daar waar Kris Peeters eerder stelde dat er geen beursgang van Belfius kan komen zonder oplossing voor Arco, stelt het akkoord nu het omgekeerde: de beursgang van Belfius is een vereiste voor een uitbetaling aan de coöperanten. Vlak voor de beursgang zal Belfius immers een superdividend uitkeren waarvan een deel naar een fonds voor de coöperanten zal vloeien. Enkel zo geraakt men aan geld.

Erik Meynen heeft een glazen bol. Deze cartoon dateert van 11 april uit #HLN. #arco #belfius #verkiezingen @peterdedecker @cauwelaert pic.twitter.com/ciji5m32lR

— Karl Drabbe (@Karl_Drabbe) 31 juli 2018

Het is in dat opzicht overigens bijzonder jammer dat de beursgang zo lang geblokkeerd werd: de Europese bankaandelen staan intussen al gemiddeld zo’n 20% lager dan hun piek eerder dit jaar, wat uiteraard impact heeft op de waardering en de opbrengst van een gedeeltelijke verkoop van Belfius. Sommigen spreken van een opportuniteitskost van 1 miljard euro.

Blokkering beursgang Belfius kost 1 miljard euro. Bedankt, @peeters_kris1 @cdenv voor het nog eens doen aandikken van de gigantische Arco- en Dexia factuur. https://t.co/q5Yffas9AP via @destandaard

— Peter Dedecker (@peterdedecker) 12 juni 2018

Vraag is ook of het inzake staatssteun enig verschil maakt dat de centen voor Arco indirect afkomstig zijn van Belfius. Volgens sommigen behoort de in Belfius opgebouwde meerwaarde deels de coöperanten toe, en maakte de Staat winst op kap van de coöperanten. Dat klopt langs geen kanten. We staken als belastingbetaler 4 miljard euro in de overname van Belfius, maar ook nog eens 2,5 miljard in Dexia in 2008 en nog eens 2,9 miljard in 2012, met torenhoge staatswaarborgen erbovenop.

It ain't over until the fat lady sings #arco

— Peter Dedecker (@peterdedecker) 23 juli 2018

Kortom: de meerwaarde van Belfius komt de belastingbetaler toe, die hiermee nog lang niet uit de kosten is voor de redding van Dexia, voor het opdraaien voor de risico’s genomen door de politici, vakbonden en ziekenkassen die Dexia bestuurden. Alleen de verhouding (40% ipv 100%) maakt een groot verschil op vlak van de beoordeling als staatssteun. Maar het is niet aan ons om te stellen of dit volstaat. Zoals ik altijd al zei: het zal het zeer moeilijk zijn om een oplossing uit te werken waar belastinggeld (of eigendommen van de belastingbetaler) aan te pas komen. Mordicus vasthouden aan “oplossingen” met belastinggeld, om toch maar te vermijden dat de coöperanten vergoed worden door diegene die hen bedrogen heeft, het ACW? Zij die deze onzekere weg verkiezen, mogen dat zelf uitleggen aan de gedupeerden.

Opiniestuk gepubliceerd op doorbraak.be.

Belfius helemaal laten opdraaien voor Arco is een valse oplossing

Peter Dedecker — Fri, 29 Jun 2018 20:08:28 +0000

Patrick Claerhout beweert in Trends dat het Arco probleem heel eenvoudig op te lossen is: Belfius moet de coöperanten een vergoeding van 600 miljoen euro uitbetalen. De meerwaarde die opgebouwd werd in Belfius na de nationalisatie zou deels de coöperanten toekomen, stelt hij daarbij. Niets is uiteraard minder waar.

De inspanning van de belastingbetaler om het door politici en bestuurders van de christelijke vakbond en ziekenkas gecreëerde Dexia-monster te temmen, bleef immers niet beperkt tot de 4 miljard euro die betaald werd voor de toenmalige Dexia-dochter Belfius. Deze overname was geen op zichzelf staand geheel, maar maakte deel uit van een bredere overeenkomst met kapitaalverhoging en invoering van een staatswaarborg voor Dexia. Gezien de acute situatie van Dexia, zou een verkoop van Belfius aan een andere bank overigens gegarandeerd aan bradeerprijzen verlopen zijn, en mogelijks een pak minder opgebracht hebben voor Dexia dan de 4 miljard van de nationalisering. Naast de 4 miljard euro voor Belfius stak de Belgische belastingbetaler ook nog eens 2,5 miljard in Dexia in 2008 en nog eens 2,9 miljard in 2012, met daarbovenop (Belgische) staatswaarborgen voor Dexia voor maar liefst 43,7 miljard euro. En dan zwijgen we nog van het verlies van 3,3 miljard euro (en 0,8 miljard euro waarborgen) voor de gemeentelijke holding, eveneens eigendom van de belastingbetaler, die haar belang in Dexia helemaal waardeloos zag worden, net zoals elke reguliere Dexia-aandeelhouder.

Het verschil met de andere banken is groot: in Fortis spraken de aandeelhouders van een “onteigening” en is er vandaag voor de overheid geen risico meer en werd er zelfs winst geboekt op de verkoop van een pakket aandelen BNPP en de bad bank. KBC betaalde de leningen zelfs helemaal terug met 50% interest, een woekerrente betaald door de aandeelhouders, zowel de rechtstreekse als de indirecte via CERA, zowat de tegenhanger van Arco.

Tegenover de huidige optimistisch geschatte waarde van 8 miljard voor Belfius staat echter een totale inleg van de belastingbetaler van 13,5 miljard euro, plus nog voor 43,7 miljard euro aan waarborgen die als een zwaard van Damocles boven ons hoofd hangen en ons op tijd en stond nog eens zullen verplichten om nog maar eens kapitaal bij te storten in de structureel verlieslijdende restbank.

Wie dan beweert dat de Belgische staat met Belfius een aanzienlijke winst gemaakt heeft waarvan we gerust een deel mogen uitdelen aan de Arco-coöperanten om de werkelijke schuldigen, de Arco-bonzen van het toenmalige ACW, de hand boven het hoofd te houden, kent een grenzeloze creativiteit die enkel haar meerdere moet erkennen in het kabinet van Kris Peeters.

Het geld van de belastingbetaler is dus op, zoals Bart De Wever terecht beweerde. De situatie is er overigens de voorbije maanden niet op verbeterd: door de halsstarrige weigering van Kris Peeters om Belfius naar de beurs te brengen zonder (valse) Arco-oplossing, hebben we al een pak geld verspeeld. De Europese bankaandelen zijn de voorbije maanden met gemiddeld een vijfde gedaald, waardoor we vandaag bij een beursgang van Belfius ook een pak minder geld zullen ophalen voor dezelfde bank. Politieke spelletjes op kosten van de belastingbetaler, noemen we dat.

Belfius volledig laten opdraaien voor een vergoeding aan de coöperanten zou overigens financieel noch juridisch een slimme zet zijn. De juridische aansprakelijkheid van Belfius werd onderzocht, en minimaal bevonden. De verkoop van de meeste in het ACW-blad Visie aanprezen Arco aandelen vond immers plaats rond de kapitaalverhoging van BACOB in 1996 en daarvoor, in pre-MIFID-tijden dus, toen BACOB 100% in handen was van en bestuurd werd door het ACW. Vandaag is de consumentenbescherming gelukkig een stuk beter, en kunnen vakbondslui niet zomaar “gegarandeerd veilige” aandelen aanprijzen en laten verkopen in hun bank.

Belfius wordt vandaag goed geleid door een autonoom management en geniet daardoor ook veel vertrouwen in de financiële sector, bij het publiek en mogelijke investeerders. Wanneer de regering dat management de arm zou omwringen om maar liefst 600 miljoen euro uit te geven waar geen enkele rationele economische verantwoording tegenover staat, zou dat niet alleen ruiken naar het misdrijf "misbruik van vennootschapsgoederen, maar zou dat vooral ook het vertrouwen in dat management, in die bank, behoorlijk schaden. Niet in het minst bij potentiële investeerders. Wie wil nu immers investeren in een bedrijf waar de overheid zomaar eventjes kan beslissen (en daar niet voor terugdeinst) om jouw geld uit geven zonder tegenprestatie? De belastingbetaler dreigt dan niet niet alleen 600 miljoen te zien verdwijnen voor Arco, maar ook nog eens een pak van de waarde van Belfius in rook te zien opgaan.

Maar los daarvan is het vooral oneerlijk en onethisch naar de belastingbetaler toe. Die moet immers vaststellen dat het geld wel degelijk weg is, enkel en alleen omdat sommigen er hun uiterste best voor willen blijven doen om de hand boven het hoofd te houden van diegenen die de hele Arco-constructie opgezet hebben, de coöperanten misleid hebben, en er jarenlang via winstbewijzen en cash dividenden de vruchten van geplukt hebben. Toen de middenkredietkas van de Boerenbond omviel, had die laatste tenminste meer ethiek dan het inderhaast in Beweging.net omgedoopte ACW: ze nam haar verantwoordelijkheid en betaalde elke klant over een periode van meerdere jaren terug tot op de laatste cent. Als Beweging.net en hun politieke beschermheren nog enige geloofwaardigheid willen proberen redden, dan doen ze wat nodig is.

Opinie ingestuurd als reactie op deze opinie van Trends-redacteur Patrick Claerhout

Rapport Nationale Bank: strik rond kerstcadeau regering aan gezinnen

Peter Dedecker — Fri, 15 Dec 2017 15:57:08 +0000

In haar najaarsprojecties stelt de Nationale Bank een hogere groei en hogere werkgelegenheid vast in 2017, en voorspelt ze sterk stijgende koopkracht voor de gezinnen in 2018. Een rapport dat als het ware de strik rond het kerstgeschenk van deze hervormingsregering aan de Belgische gezinnen is.

De Nationale Bank analyseert in de eerste plaats de realisaties van het lopende jaar 2017. Die zijn zonder meer uitmuntend: de Belgische groei wordt opwaarts bijgesteld naar 1,7%. Dit vooral door een groter dan verwachte piek in zowel de bedrijfsinvesteringen als de werkgelegenheidscreatie dit jaar waarbij de NBB een duidelijke pluim geeft aan het beleid van deze coalitie: "Het lijdt weinig twijfel dat die jobcreatie aangedreven is door de recente beleidsmaatregelen, met name de loonkostenmatiging en bepaalde structurele hervormingen die het effectieve arbeidsaanbod vergroten, wat zich onder meer vertaalt in een toenemende participatiegraad van vooral oudere werknemers." Langer werken is dus lang geen taboe meer, het beleid ter zake werkt en verdient verderzetting en versterking.

Naast een sterk betere arbeidsmarkt wijst de Nationale Bank op de sterk verbeterde overheidsfinanciën, dankzij effectieve besparingen op de primaire uitgaven. Er is voor het eerst sinds enige tijd opnieuw een positief primair saldo. In mensentaal wil dit zeggen dat we vandaag een overschot op de begroting zouden hebben mochten we geen torenhoge staatsschuld uit het verleden moeten meetorsen. Het begrotingstekort van 2017 zal volgens de NBB uitkomen op 1,2% BBP, wat 0,8% BBP beter is dan in het voorjaar voorspeld werd. Een rapport met grote onderscheiding mag je dit noemen. De eerdere criticasters hebben alweer ongelijk gekregen.

uitgaven stijgen deze legislatuur minder snel dan ec groei. Dat is in België al half mirakel. Opletten na 2019. Houdt men die trend aan na de verkiezingen? #NationaleBank #begov pic.twitter.com/7ifwoAymEJ

— Alain Mouton (@alainmoutonVL) 15 december 2017

Ook voor 2018 en 2019 ziet het er volgens de Nationale Bank meer dan goed uit: de economische groei zal hoger zijn dan eerder verwacht. Bovendien komt de taksshift op kruissnelheid wat zorgt voor “een sterk slinken van de fiscale en parafiscale druk”. De belastingdruk daalt dus sterk. Het resultaat is er ook naar: het beschikbaar inkomen (na belastingen dus) stijgt in 2018 met bijna 2% tot zelfs 2,4% in 2019. De spaarquote, het geld dat mensen op hun spaarboekje of beleggingsplan (kunnen) zetten, zal voor het eerst terug toenemen.

bron: Nationale Bank van België

Toch bevat het rapport ook een waarschuwing: zonder nieuwe maatregelen zullen de overheidsuitgaven opnieuw beginnen stijgen, met alle gevolgen vandien voor de noodzakelijke belastingdruk en begrotingstekort. Door de vergrijzing en het gebrek aan maatregelen uit het verleden is verder hervormen een permanente opdracht voor deze en vele volgende regeringen. ‘Kracht van verandering, motor van vooruitgang’ is meer dan ooit de tekst op deze strik van de Nationale Bank rond het kerstgeschenk van de regering aan de Belgische gezinnen. Geniet van de extra koopkracht volgend jaar!

Over 2018 en 2019

Peter Dedecker — Sun, 10 Dec 2017 23:14:24 +0000

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: In 2018 en 2019 zal ik bij de gemeenteraadsverkiezingen noch de federale verkiezingen een nieuw mandaat vragen aan de kiezer. Ik wil andere wegen verkennen, ergens tussen mijn oude liefde, de technologische wereld vanuit mijn opleiding tot burgerlijk ingenieur in de computerwetenschappen, en de beleidservaring die ik de afgelopen jaren opdeed. Ik sta erop de partij, haar mensen en onze kiezers van harte te bedanken voor de geboden kansen en het vertrouwen. Ik blijf uiteraard N-VA-lid, maar word terug de militant die ik was toen ik ergens na de verkiezingen van 2003 mijn eerste lidkaart kocht en Jong N-VA UGent uit de grond stampte.

Verrassende wending: Peter 'Arco' Dedecker (N-VA) stopt met politiek https://t.co/Kzxrm8CwqY #hln pic.twitter.com/xzZLYDaD0l

— HLN.BE (@HLN_BE) 11 december 2017

Ik kreeg in 2010 van onze partij en onze kiezers een kans waar ik in de verste verte nooit had van durven dromen. Het is een waar voorrecht geweest om betaald te worden om te doen wat je graag doet, om je gedacht zeggen, vanuit een duidelijke overtuiging. Bijzonder intense en boeiende jaren, bij momenten een ware rollercoaster. Jaren waarin ik als één van de vele radertjes binnen onze partij een aantal steentjes in de rivier heb verlegd, met enkele ongelooflijke hoogtepunten. Nooit had ik gedacht dat ik ooit een boek zou schrijven, maar ook dat kwam ervan, met lezingen over heel Vlaanderen. Nooit had ik gedacht om door zowel De Standaard, De Morgen als Knack uitgeroepen te worden tot één van de beste parlementsleden, waar ik uiteraard bijzonder fier op ben. Het zijn jaren waarin ik op vele interessante plaatsen geweest ben en enorm veel interessante mensen ontmoet heb waar ik veel van geleerd heb, binnen en buiten onze partij, in het bedrijfsleven en het middenveld. Het waren jaren van enorme mentale persoonlijke verrijking, waar ik altijd met grote tevredenheid op terug zal kijken, met een groot gevoel van dankbaarheid.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik ben, naast maatschappelijk bedreven, ook nog steeds een techneut in hart en nieren. Dat hart voor techniek en technologie – en bij uitbreiding onderzoek en ontwikkeling – is in onze snel veranderende, steeds meer hoogtechnologische wereld steeds sneller gaan slaan. Digitale evoluties zoals blockchain, augmented reality, artificial intellingence en robotisering hebben een waar disruptief karakter en zullen voor een immense verandering zorgen. Een verandering die ik niet passief wil volgen, maar waar ik volop deel van wil uitmaken en aan bijdragen.

Ik heb niet de gewoonte om op twee paarden tegelijk te wedden. Een nieuw parlementair mandaat nastreven om dat vervolgens op automatische piloot in te vullen en te combineren met substantiële activiteiten buiten de politiek, is niks voor mij. Zo heb ik in 2010 ook mijn eerdere professionele activiteiten, als onderzoeker aan de Universiteit Gent, afgerond om volop voor de invulling van mijn parlementair mandaat te kunnen gaan. Het is mijn bedoeling om mijn mandaat, waarvoor ik in 2010 en 2014 het vertrouwen van de partij en de kiezer kreeg, tot op de laatste dag met de nodige constructieve inzet tot een goed einde te brengen, en nadien andere wegen te verkennen. Op dit moment weet ik dus nog niet waar mijn professionele toekomst ligt.

Ik benadruk dat ik in 2019 het parlement verlaat, maar niet de partij. In tegendeel. Het voorrecht om de politiek van op de eerste rij mee te mogen beleven, heeft me alleen maar gesterkt in mijn overtuiging dat de N-VA de enige partij is die in staat is om onze welvaart te beschermen en te versterken, onze sociale zekerheid te redden, onze veiligheid te waarborgen en onze manier van leven, onze Vlaamse samenleving, te beschermen. Onze strategie, de coherentie tussen het communautaire en socio-economische verhaal dat één ondeelbaar geheel vormt, is in deze steeds de juiste gebleken. Zowel op federaal, Vlaams, Gents en Europees niveau.

Ik wens onze ploeg van ganser harte het allerbeste toe in de toekomst, een toekomst waarin ik alle vertrouwen heb.

Weg met de privacycommissie

Peter Dedecker — Tue, 24 Oct 2017 15:08:55 +0000

CC BY-SA 3.0 Nick Youngson

De parlementaire commissie Justitie is niet meteen mijn natuurlijke habitat, maar aan het debat over het wetsontwerp tot oprichting van een Gegevensbeschermingsautoriteit (kortweg: GBA) nam ik graag deel, gewapend met een reeks amendementen. Die GBA zal in de plaats komen van onze bestaande Privacycommissie. De hervorming werd ingegeven door de Europese Algemene Verordening Gegevensbescherming (GDPR) die op 25 mei in de ganse EU in werking treedt, maar vormde voor ons meteen een opportuniteit om de onafhankelijkheid te versterken en de dienstverlening van de overheid aan burgers en bedrijven te verbeteren.

Onafhankelijkheid troef

De nieuwe leden van de GBA zullen, in tegenstelling tot vandaag, geen ander mandaat meer mogen hebben. Een gedelegeerd bestuurder van een IT-bedrijf die in de privacycommissie zou bepalen op welke manier met data mag omgegaan worden: het zou maar een al te gekke situatie van rechter en partij zijn. Bovendien wisselt het voorzitterschap om de 3 jaar en worden de mandaten beperkt tot maximaal twee periodes van 6 jaar.

Ik ben dan ook bijzonder tevreden hiermee invulling te geven aan één van de belangrijkste eisen en realisaties van de N-VA in het regeerakkoord waar ik zelf de pen van vasthield: in deze nieuwe Privacycommissie wordt onafhankelijkheid een echt sleutelelement. Ook de benoemingsprocedure verloopt, dankzij de goedgekeurde amendementen gebaseerd op mijn eerder wetsvoorstel, voortaan een stuk transparanter.

In de eerste plaats informeren en adviseren, pas daarna inspecteren en sanctioneren

De nieuwe GBA krijgt een duidelijke organisatiestructuur waarbij de verschillende diensten veel autonomie zullen genieten. Ze zal de nadruk leggen op het informeren, adviseren en begeleiden van de burgers en van verzamelaars en verwerkers van gegevens. Er komt echter ook een inspectiedienst en een geschillenkamer die administratieve sancties kan opleggen aan bedrijven die buiten de lijntjes kleuren. De GBA krijgt dus wel degelijk tanden, zoals voorgeschreven door de Europese Verordening.

Ik vind het zeer belangrijk dat de nieuwe Privacycommissie haar tanden kan laten zien en kan bijten, maar pas nadat alle andere wegen bewandeld zijn. We willen in geen geval een heksenjacht tegen ondernemingen. De nadruk moet liggen op oplossingen in overleg, en een uitgebreide advies- en informatie-opdracht. Bedrijven bijstaan om te voldoen aan de privacyregels en overtredingen voorkomen is beter dan bestraffen. De nieuwe structuur garandeert dat alle opdrachten van de GBA, in het bijzonder de advies- en informatie-opdracht, de nodige aandacht en eindverantwoordelijkheid krijgen. Bovendien zal, dankzij een amendement van mijn hand, de werking van de nieuwe (privacy)instelling voortaan jaarlijks kunnen worden geëvalueerd aan de hand van objectieve performantie-indicatoren.

Een dag bij Teamleader: Silicon Valley in Gent

Peter Dedecker — Thu, 28 Sep 2017 14:06:44 +0000

Elk jaar biedt ondernemersorganisatie VOKA met haar vokastages aan politici de mogelijkheid om een dag mee te draaien met één van hun bedrijven om zo heel wat bij te leren over het bedrijfsleven en de impact van het beleid op diverse organisaties. Na eerdere dergelijke stages bij Sadaci, Kronos, TMVW, Matexi, Bayer en Be-Mobile kwam ik dit jaar terecht bij Teamleader, een van de snelstgroeiende Vlaamse bedrijven en een ware parel aan de Gentse kroon van start-ups en scale-ups.

Teamleader is een softwarepakket voor o.a. klanten- en relatiebeheer, opmaak van offertes en facturen, projectbeheer, ticketing system en tijdsregistratie in één geoptimalseerde workflow. Het wordt aangeboden in de cloud, bediend via een webbrowser, als SaaS-plaftorm, Software as a Service. Daar waar platformen als Salesforce zich richten op uit de kluiten gewassen bedrijven, richt Teamleader zich door haar prijszetting en focus op eenvoud eerder op KMO’s en eenmanszaken.

Als snelle groeier is het voor Teamleader zeer belangrijk om niet alleen snel de juiste mensen aan te trekken, maar ze ook snel te kunnen inzetten. Daarvoor heeft Teamleader een heuse “employee onboarder”: Jolien Van Waeyenberg maakt elke nieuwe kracht van over heel de wereld in Gent wegwijs in het bedrijf, het product en de bedrijfscultuur met een sterk uitgebouwd programma. Na een verwelkoming door CEO Jeroen De Wit werd ik ook op die manier “onboarded” door Jolien. Een investering in zo’n onboarding loont blijkbaar, gezien de toegenomen efficiëntie en snellere inzetbaarheid van de mensen, maar ook het hogere welbevinden en integratie in de bedrijfscultuur.

's Zomers @vokavzw stuurt haar parlementariërs uit. Bij ons kwam @peterdedecker langs. Agenda: digitalisering, software & ondernemerschap. pic.twitter.com/tHrBRo75K5

— Teamleader BE (@TeamleaderBE) 11 september 2017

Ook nieuwe klanten krijgen trouwens een “onboarding” door een “customer onboarder” om hen snel het maximum uit het product te laten halen en kunnen steeds beroep doen op de gewone support maar ook op een heus “customer succes department” dat proactief en reactief tips en hulp aanreikt om meer te bereiken en efficiënter te werken. De churn (het afhaken van klanten) is dan ook bijzonder laag, wat zeer belangrijk is voor een bedrijf waar de klant per maand betaalt en elk kwartaal z’n abonnement kan stopzetten. Op die manier zorgt Teamleader voor een ware digitalisering van KMO’s die daar meestal niet meteen de eigen resources voor hebben terwijl net die digitalisering een absolute noodzaak is voor groei en om te focussen op de kerntaken.

Als scale-up is Teamleader overigens zowel technisch als commercieel gedreven: sales en marketing zijn er minstens even belangrijk als product development. Voor een SaaS-bedrijf is het aan boord halen van klanten om zo snel mogelijk de markt te bezetten vooraleer een ander dat in jouw plaats doet de hoofdmotor van groei en een noodzaak voor een duurzame toekomst. Dat evenwicht zit al van in het begin in het DNA van het bedrijf, dat tout court ook een ondernemersverhaal pur sang is. Een verhaal waarbij drie jonge gasten een basistool voor zichzelf bouwden en zonder cent op zak een bedrijfje startten om die tool ook te commercialiseren. Waarbij telkens van in het begin de functionaliteit gekoppeld werd aan die zeer sterke markt- en groeigerichtheid.

Intussen is de rit van Teamleader die van een ware rollercoaster, waarbij het aantal werknemers in amper vijf jaar groeide naar meer dan 140, met kantoren in Gent, Amsterdam, Berlijn, Madrid,… en waarbij die groei gefinancierd werd door intussen al drie kapitaalrondes waarbij vorig jaar maar liefst 10 miljoen euro werd opgehaald en een volgende ronde wellicht niet al te lang meer op zich zal laten wachten. Kapitaal dat vooral gebruikt wordt om te investeren in klantenwerving en dus het prefinacieren van de toekomstige inkomsten. Met een markt van maar liefst 23 miljoen Europese KMO’s zijn de mogelijkheden alvast enorm.

En die worden ook volop gegrepen. Naast de intesieve begeleiding door investeerder Fortino Capital en ex-Telenet CEO Duco Sickinge beschikken Jeroen en zijn team ook over de nodige portie durf en vooral veel gedrevenheid en visie. Ik kreeg tijdens mijn dag bij Teamleader namelijk niet alleen zicht op de technische ontwikkeling (een heel snel iteratief proces waarbij de uitdaging vandaag naast bijkomende functionaliteit ook in de schaalbaarheid zit om de klantentoevloed aan te kunnen), de sales- and marketing processen met klantenprospectie en interactieve webinars waar ik aan deelnam, alsook de ware Silicon Valley sfeer met eigen (gezonde) kok en slaapplaats voor laatwerkers, maar werd door Jeroen ook ingewijd in het strategische verhaal en de plannen en ambities van Teamleader voor world domination met Teamleader als centrale spil met daarrond een heuse “marketplace” voor integratie met andere tools. Dat er niet alleen die concrete visie op waardecreatie is, maar ook ronduit die ambitie is voor world domination vanuit Gent, dat is immens aanstekelijk: we durven in Vlaanderen te weinig onze kop boven het maaiveld uit te steken en dan is zo’n verhaal bijzonder enthousiasmerend. De kansen zijn er effectief.

Mijn dag bij Teamleader werd afgesloten door deelname aan een marketingvergadering waar de laatste hand (nu ja,...) gelegd werd aan de Time Capsule campagne die twee dagen nadien gelanceerd werd. Met die campagne daagt Teamleader iedereen en in het bijzonder onze KMO’s uit om na te denken over hun ambities en de volgende te nemen stap daartoe, die op te schrijven in een Time Capsule, die te vergelijken met die van andere ondernemers, eruit te leren, en er later op terug te kijken wat ervan in huis gekomen is. Uit onderzoek blijkt immers dat maar liefst 40% van de ondernemers bezig is met de waan van de dag en geen idee is wat de volgende te nemen stap is richting groei of zelfs maar behoud van de business in deze snel veranderende tijden. Een teken ook van gebrek aan ambitie, terwijl die ambitie bij geditialiseerde ondernemingen veel nadrukkelijker aanwezig is. Teamleader werpt zich op die manier nadrukkelijk op als partner van onze KMO’s, tool voor meerwaardecreatie, en proactieve actor in onze ondernemerswereld. Een zeer mooi en gedreven verhaal dat niet alleen positief is voor het bedrijf, maar ook voor ons ondernemingslandschap. Een bijzonder boeiende dag die aanzet tot meer, en die ook voor mijzelf in de politiek een aantal interessante take-aways opleverde om ons beleid te verbeteren voor snel (internationaal) groeiende amibitieuze bedrijven. Als we ons niet willen laten reduceren tot een wingewest voor Silicon Valley is het zaak om ook bij ons onze nieuwe en bestaande ondernemingen verder te faciliteren en te laten uitgroeien tot ware unicorns met wereldwijde impact.

Bedankt aan Teamleader en VOKA voor deze interessante opportuniteit.

Congres ondernemen in 2030

Peter Dedecker — Thu, 31 Aug 2017 14:06:56 +0000

Gisteren nam ik deel aan het EROV congres Ondernemen in 2030. Een uitzonderlijk goede line-up met stuk voor stuk boeiende presentaties en gesprekken met 3D printing pionier Mario Fleurinck, vertical farming evangelist Stephan Bostoen, UZ Gent Prof. Petra De Sutter, management Prof. Frank Goethals en VRT correspondent Björn Soenens. Enthousiasmerend, soms lichtjes beangstigend maar fundamenteel positief. Bijzonder hands-on voor onze ondernemers van vandaag vond ik de presentatie van Frank Goethals, die ik u van harte kan aanbevelen. Downloaden kan op de website van EROV, net zoals voor de andere presentaties.

Privatisering van de NMBS? Belangrijker is de liberalisering

Peter Dedecker — Fri, 25 Aug 2017 23:59:15 +0000

De discussie over de privatisering van de NMBS laait af en toe weer op, zoals ook nu. Een tijdje geleden was dat ook het geval, en daarover maakte Panorama toen deze uitstekende reportage die nog steeds meer dan het bekijken waard is.

Er zijn duidelijk lessen te trekken uit de fouten die het Verenigd Koninkrijk destijds maakte met de liberalisering en privatisering van de nationale spooroperator. Ook het VK deed dat zelf, onder meer op vlak van veiligheid, waardoor men er nu het 2e veiligste spoornet van Europa heeft. En ondanks de hogere tarieven en verminderde dotatie van de belastingbetaler, verdubbelde het aantal reizigers. Mensen zijn bereid te betalen voor kwaliteit.

Ook dichterbij zijn er interessante ervaringen te noteren. Zo valt in de reportage de reactie op van de Nederlandse reizigersvereniging die duidelijk veel meer tevreden is over de dienstverlening van de private maatschappijen dan die van het oude overheidsbedrijf, en dat aan een lagere kost voor de belastingbetaler. Een betere dienstverlening aan een lagere prijs: dat moet het streefdoel bij uitstek zijn, wars van taboes. Dat daar heel wat ruimte voor is in België, wordt jaarlijks aangetoond door de European Railway Performance Index studie van BCG (versie 2017 vind je hier), met deze mooi samenvattende grafiek waaruit blijkt dat er vele landen zijn die een performantere spooroperator hebben aan een veel lagere kost voor de belastingbetaler:

Liberalisering kan in zulke gevallen een zeer goede zaak zijn om een betere dienstverlening te krijgen aan lagere prijzen, zoals ook in andere sectoren bewezen is.

Zin om mee te debatteren? Dat kan op mijn facebook pagina.

Zomerakkoord

Peter Dedecker — Wed, 26 Jul 2017 23:18:18 +0000

De kogel is door de kerk, the eagle has landed: er is een akkoord over de begroting van 2018 en 2019 en vooral over een hele reeks hervormingen.

Ronduit fundamenteel is de hervorming van de vennootschapsbelasting. Na de eerdere belastingverlaging op arbeid hervormt deze regering nu ook de belasting op ondernemen. Eindelijk worden we terug competitief, stoppen we met buitenlandse investeerders af te schrikken met een tarief van 33,99%, dat weliswaar een stuk verlaagd kan worden met allerlei mechanismen als je de investeerder al zo ver krijgt om verder te kijken dan dat belangrijke tarief. Met een zichtbaar lager tarief wordt het terug aantrekkelijk om het Belgische boekje open te doen. En zeer belangrijk: de concurrentiepositie van onze KMO's, diegenen die niet de schaal en middelen hebben om een duur legertje fiscalisten te betalen om elke fiscale aftrek ten volle te optimaliseren, krijgen een fikse belastingverlaging: voor hen zakt het tarief naar 20% op de eerste 100.000 euro winst, terwijl het verlaagd tarief van 25% vroeger slechts van toepassing was op de eerste 25.000 euro winst.

Ook de vrijstelling van 627 euro voor de roerende voorheffing en de verhoogde aftrekbaarheid voor pensioensparen doen de kleine belegger deugd en moedigen aan om te investeren in onze reële economie. Stevige maatregelen die alweer zullen zorgen voor jobs, jobs, jobs.

En dan zwijgen we nog van de vele maatregelen inzake pensioenen die ervoor zorgen dat de bodem niet onder het systeem weggeslagen wordt, opdat er ook voor de huidige werkende generaties nog een pensioen zal zijn wanneer het hun beurt is. En tegelijk verhogen we opnieuw de laagste pensioenen en uitkeringen voor gehandicapten, en koppelen we daar meteen ook de voorwaarde aan dat men al minstens 10 jaar in België moet verblijven in plaats van één dag zoals onder onze voorgangers het geval was.

Uiteraard geen rozen zonder doornen, maar deze fundamentele hervorming is zonder meer historisch te noemen na decennia van lastenverhogingen. Well done Johan Van Overtveldt en Jan Jambon!

F*cked up aan de zijlijn

Peter Dedecker — Wed, 05 Jul 2017 10:16:38 +0000

Meebesturen en niet aan de zijlijn blijven staan. Het is een nobele ambitie van Groen, offensief samengevat in de slagzin F*ck de zijlijn, zoals het boek van Kristof Calvo getiteld is. Die ambitie vereist een gezonde dosis realpolitik, een constante evenwichtsoefening tussen principes en beleid. We moeten daar niet hypocriet over doen: elke partij worstelt met die zoektocht naar dat evenwicht en moet compromissen sluiten om delen van het eigen programma te realiseren. Mensen benoemen in organen van de overheid die je visie en beleid realiseren op het terrein, hoort daar ook onder. Met meebestuur verlies je je maagdelijkheid en kan je die later niet meer opnieuw claimen.

In de vorige afleveringen van deze reeks #toenmetgroen is meermaals aangetoond dat Groen op dat vlak haar maagdelijkheid inderdaad verloren is. Dat de partij vanuit de nobele ambitie tot meebestuur meerdere bochten gemist heeft en de situatie meermaals completely f*cked up heeft. Tegelijk heeft de partij een aantal mooie kansen gemist om daadwerkelijk verandering te realiseren doordat ze net aan die verafschuwde zijlijn is blijven staan.

Zelfbediening in vijftig tinten groen

Waar Groen expliciet niet aan de zijlijn bleef staan, is in het dossier van de dotaties aan de politieke partijen. En heel soms keert die boemerang eens terug. Zo ook vorige week dinsdag, na de doortocht van Kristof Calvo in Terzake, waar hij het opnieuw presteerde om bij gebrek aan eigen verhaal de uitzending te vullen met alle mogelijke verwijten aan een ander. Maar na de uitzending kwam hij zichzelf tegen op Twitter. Zo stelde Calvo, als antwoord op een tweet van Rik Van Cauwelaert, voorstander te zijn van een vermindering van de dotaties voor de politieke partijen.

En als jullie nu eens begonnen met het verminderen vd partijfinanciering @kristofcalvo? #terzaketv

— Van Cauwelaert (@cauwelaert) 27 juni 2017

Groen stemt 400.000 euro extra voor Groen

Dat klinkt bijzonder hol, als je weet dat uitgerekend Groen tijdens de vorige legislatuur mee aan de basis lag van de zesde staatshervorming. In die staatshervorming realiseerde Groen met haar partners een ‘hervorming’ of ‘afslanking’ van de Senaat. De besparingen die de hervorming met zich meebracht, lieten Groen en haar partners echter terugvloeien naar de politiek: de politieke partijen krijgen dankzij Groen elk jaar opnieuw maar liefst 4,1 miljoen euro extra. Voor Groen zelf betekent dat zowat 400.000 euro extra per jaar. Bovendien kreeg Groen in ruil voor de steun aan die zesde staatshervorming twee extra medewerkers, bovenop het quotum waar elke partij recht op heeft, op kosten van de belastingbetaler. Dat is het beleid van Groen als het op partijfinanciering aankomt: zelfbediening. Dat Groen daar amper ernstig over bevraagd wordt, is vreemd.

Een amendement van de N-VA, om die partijdotaties niet te verhogen en de besparing op de Senaat integraal aan de belastingbetaler terug te geven, werd mee door Groen weggestemd. Als doekje voor het bloeden komt Groen, intussen een paar jaar na datum, af met een alternatief voorstel: enkel de dotatie van de grote partijen inperken door een stemmenplafond in te voeren … waarbij ze zelf uiteraard nooit in de buurt van dat plafond zullen komen. Kwestie van vooral niet met zichzelf bezig te zijn zeker?

Calvo toetert aan de zijlijn, N-VA realiseert

Kristof Calvo © Belgaimage

De Senaat en bijhorende vergoedingen afschaffen, het aantal Kamerleden verminderen, de provincieraden halveren en hun deputaties verminderen, en de dotaties in globo verminderen: dat zou een goede zaak zijn. Dat is ook waar wij als N-VA voor staan, wat wij vandaag al realiseren en waarvoor wij steun zoeken. En waarmee we overigens ook onszelf “treffen”: de grootste partij verliest uiteraard het meest als je het aantal mandaten vermindert. En daar hebben wij hoegenaamd geen probleem mee.

Ook de nieuwe Franse president Emmanuel Macron, intussen al door bijna elke Vlaamse partij geclaimd als één van hen, is ambitieus op dat vlak. Hij gaat voor een afslanking van het parlement met 1/3 de. Bij zijn Vlaamse groene zelfverklaarde zusterpartij is zo’n voorstel vooralsnog no pasarán.

Intussen doen wij wel al wat we kunnen. In alle provincieraden heeft de N-VA tegen de invoering van de provinciale dotaties-ter-zelfbediening gestemd. En in de provincie Antwerpen – waar de N-VA in de deputatie zit – hebben we die dotaties ook substantieel verlaagd. Ook dat is het verschil met Groen: wij stemmen geen verhoging van partijdotaties, maar een verlaging ervan. Wij stemmen de halvering van de provincieraden, ook zonder steun van Groen aan de zijlijn. Wij schrappen 925 mandaten bij de intercommunales, voegen organisaties samen en beperken de raden van bestuur en de bijhorende vergoedingen. Een hemelsbreed contrast met het trackrecord van de luide roepers van Groen op dat vlak, want dat is gewoon nul komma nul.

Graaien aan de zijlijn

Mieke Vogels © ID/Benoit De Freine

Sommige groene politici pikken ook nog een mooi graantje mee wanneer ze aan de zijlijn gaan staan. Zo vroeg (en kreeg) voormalig Groen-minister Mieke Vogels (ook bekend van de Volvo-reclame) een uittredingsvergoeding die door Het Nieuwsblad (23 mei 2012) begroot werd op 432.000 euro bruto. Zelfs al zou Het Nieuwsblad zich vergissen en heeft Vogels slechts recht op 2 jaar in plaats van de veronderstelde 4 jaar, dan gaat het nog om een bedrag van zomaar eventjes 216.000 euro. Graaien betekent bij Groen veel blabla over een ander maar bij zichzelf lekker boemboem.

Het valt op dat vlak overigens op dat de excessen in het parlementair mandaat, zoals de overdreven gulle pensioen- en uitstapregeling, allemaal geen probleem waren toen Groen in de meerderheid zat. Toen zat er zelfs een socialist op de voorzittersstoel van het Vlaams Parlement die een pak meer verdiende dan de voorzitter vandaag, cumulerend met een heel pak mandaten, en die vervolgens de tent verliet met een afscheidsvergoeding van 225.000 euro om naar de Nationale Bank te vertrekken en er als directeur nog meer te gaan verdienen.

Sinds de N-VA de grootste partij is, worden deze excessen gelukkig wel aangepakt. De uitstapregeling is herzien zodat wie zelf naar een andere job trekt geen recht meer heeft op zo’n vergoeding. Ook de pensioenleeftijd is in het Vlaams Parlement opgetrokken naar 67 jaar, wat spoedig navolging krijgt in het federaal parlement. Het was ook uitgerekend een N-VA’er, Jan Peumans, die als eerste stelde dat zijn voorzitterswedde niet normaal is en die zijn eigen loon prompt verlaagde. Flahaut kon dat voorbeeld alleen maar volgen. Een voorbeeld om fier op te zijn.

De Waalse vrienden ter hulp

Naast het opstrijken van centen, kan je, zelfs met een parlementaire forfaitaire onkostenvergoeding, de belastingbetaler ook opzadelen met extra kosten om jezelf wat te ontzien. In een vorige editie kwam Meyrem Almaci op die manier aan bod. Bovendien ontkende ze dat ook nog eens, terwijl de bewijzen zwart op wit gedrukt staan in een brief van de stadssecretaris. Ook extra medewerkers op kosten van de belastingbetaler laat Groen zich welgevallen. Dat geldt daarnaast ook voor advocaten. Zo heeft de Kamer op vraag van Ecolo-Groen beslist om collega Georges Gilkinet bij te staan in zijn strijd tegen de Belgisch-Oezbeekse miljardair Patokh Chodiev.

Ik durf het niet altijd goed zeggen, maar ik heb het wel voor Ecolo-parlementslid Georges Gilkinet, Vele collega’s denken daar anders over gezien ‘s mans breedsprakerigheid, zelfs naar Franstalige normen, met ellenlange tussenkomsten als gevolg. Maar het is vooral een sympathiek en hardwerkend parlementslid dat bovendien uitstekend Nederlands spreekt en ook de Vlaamse media opvolgt. Omgekeerd durf ik dat van mezelf niet te beweren, de waarheid heeft haar rechten.

Meyrem Almaci en Georges Gilkinet © Belgaimage

Gilkinet is nu door Chodiev gedagvaard voor de Brusselse rechtbank wegens zijn werk in de commissie-Kazachgate en zijn uitspraken daarover in de media. Ik voelde meteen enige verwantschap. Ook ik werd door een grote, machtige, rijke organisatie gedagvaard omdat ik hun malversaties blootlegde en daardoor de belastingbetaler 9,5 miljoen euro opbracht. Omdat ik voor iedereen de vieze rol duidelijk maakte die deze hoofdverantwoordelijke gespeeld heeft in de Arco-affaire en omdat ik de druk op hen verhoog om hun slachtoffers te vergoeden. Kortom, omdat ik mijn werk als parlementslid deed. Gilkinet heeft dan ook mijn volle steun in deze, om dezelfde evidente redenen. Vele collega’s beschuldigen hem van lekken uit de onderzoekscommissie: voor mij is hij onschuldig tot het tegendeel bewezen is, zeker omdat op lekken uit een onderzoekscommissie zware straffen staan. Lekken die zeker mogen en moeten onderzocht worden.

Voor de zaak die tegen hem aangespannen is door Chodiev kan hij als parlementslid dan ook terecht rekenen op de verzekering rechtsbijstand die de Kamer hiervoor afgesloten heeft bij Ethias. Ik deed dat ook. Een parlementslid moet z’n werk kunnen doen en mag niet voor de rechter gedaagd worden omwille van z’n uitspraken. Nu is die verzekering wel gelimiteerd tot een plafond van 100.000 euro. Omdat ik niet alleen de zaak wou winnen op basis van procedures en het parlementair spreekrecht, maar ook de financiële en fiscale kant van de rechtszaak wou onderbouwen, deed ik een beroep op een tweede fiscaal advocaat. Daardoor liep de factuur op tot een stuk boven dat plafond. Die kosten heb ik zelf gedragen, met steun van de partij.

Maar voor Gilkinet heeft men een uitzondering bekomen bij de Kamer. Wanneer zijn kosten hoger zijn dan de dekking door Ethias, dan zal de Kamer (en dus de belastingbetaler) die op zich nemen. Gilkinet kan dus perfect een extra advocaat/specialist aannemen die in de marge van zijn basisopdracht een stuk verder gaat en eigenlijk perfect zou kunnen fungeren als een dure bijkomende medewerker, op kosten van de belastingbetaler. Daarvoor dient zo’n systeem niet. Ook hier weer zoekt Ecolo-Groen de grenzen van het haalbare op om kosten door te schuiven naar de belastingbetaler.

Brussel, onuitputtelijke bron van Groene ellende

Dat Groen alleen een geloofwaardigheidsprobleem zou hebben inzake politieke deontologie is een conclusie die u misschien zou kunnen trekken uit deze reeks #toenmetgroen. Nu, dat is een verkeerde conclusie. Het is immers niet omdat we de laatste weken de luidste groene politici uitsluitend anderen horen beschimpen met verwijten over zaken waar ze zich zelf aan bezondigen en het er steeds meer op lijkt dat dit hun enige programmapunt geworden is, dat dit altijd al het geval geweest is. Ja, ooit was dat anders. Ooit stond Groen ook nog bekend als de milieupartij bij uitstek. Maar guess what: ook daar kunnen we intussen spreken van een complete f*ckup.

Zo verliet Vlaams Parlementslid Hermes Sanctorum de groene partij omdat zij te veel op de rem ging staan in het dossier van het onverdoofd slachten en omdat ze haar basisprincipes inzake dierenwelzijn opzij schoof voor electoraal gewin bij moslims. Dat probleem is intussen opgelost door Ben Weyts, waarna Groen niet anders kon dan een verbod mee goedkeuren.

De verandering werkt.... en de aanhouder wint. @BenWeyts @GAIABrussels

— Jelle Engelbosch (@JelleEngelbosch) 28 juni 2017

Maar niet alleen hier had Groen het moeilijk met haar nobele ecologische lijn. In Brussel kon het namelijk nog erger op ecologisch vlak. En dat in amper één legislatuur met Groen.

In de eerste editie van #toenmetgroen kon je al lezen hoe Groen vanuit het moddervetste kabinet mee Brusselse graai-vzw’s oprichtte en de ambtenarij politiseerde. Op dat kabinet vond je niet alleen de eerste en enige werkervaring van Kristof Calvo, maar ook een interessante passage van Arnaud Verstraete. Verstraete is de man die vandaag als Brussels Parlementslid de rol van klokkenluider op zich neemt in het dossier Samusocial en dat van de graai-vzw Brusselse Keukens, nochtans mee opgericht door zijn eigen staatssecretaris Bruno De Lille.

Annemie Maes, Arnaud Verstraete en Bruno De Lille © ID/Geert Vanden Wijngaert

Verstraete was, naast cabinettard, ook van 2009 tot 2014 regeringscommissaris bij de Brusselse Maatschappij voor Waterbeheer (BMWB), aangeduid door de groene minister van Milieu Evelyne Huytebroeck. Je weet wel, zo’n bijklusser die volgens de Vlaamse groene fractieleider Björn Rzoska twee keer betaald wordt voor één job. Je kan daarover discussiëren. Belangrijker is echter de vraag: doet zo’n regeringscommissaris wat hij moet doen voor die poen? Doet hij zijn job?

Catastrofaal voor de biodiversiteit

In het geval van Verstraete kan je daar ernstig aan twijfelen. Een belangrijke Brusselse riool, met 3,5 meter hoogte één van de grootste van het land, wordt namelijk al tien jaar niet meer gereinigd. Nochtans zou dat elk jaar moeten gebeuren. Het gevolg is dat het vuil zich ophoopt, de riool vol geraakt, en bij felle regen het vuile afvalwater via een overstort gewoon ongefilterd in de Zenne stroomt, richting Vlaanderen. Tot op vandaag gebeurt dat nog altijd bijna 200 keer per jaar, wist N-VA-parlementslid Bart Nevens te achterhalen. Onderzoekers van de ULB noemen het 'catastrofaal voor de biodiversiteit'. Terwijl BMWB en haar aannemer/uitvoerder Vivaqua de verantwoordelijkheid op elkaar afschuiven, zijn de gevolgen er wel. En ze zijn te wijten aan een waar non-beleid de voorbije tien jaar, onder meer tijdens de periode waarin uitgerekend een groene regeringscommissaris, in opdracht van een groene minister, moest toezien op het correct beheer van de riolen. Nooit gedacht dat groene jongens die er zelfs (twee keer, volgens Rzoska) voor betaald worden, zo slordig kunnen omspringen met milieubescherming, uitgerekend iets wat voor een groene partij net een prioriteit zou moeten zijn.

Groen: mee verantwoordelijk voor een van de grootste milieurampen in Vlaanderen

In 2009 werd het zelfs nog erger. Aquiris sloot toen gewoonweg een zuiveringsstation gedurende 11 dagen, waardoor er opnieuw massaal veel vervuild afvalwater gewoon in de Zenne geloosd werd, richting Vlaanderen, alsof het weer die aloude open riool uit de middeleeuwen was. De vervuiling liep door tot in de Schelde. Opnieuw wezen Aquiris en de BMWB van Verstraete naar elkaar. BMWB moest zo zelfs ei-zo-na in 2011 voor de strafrechter verschijnen. Als er iets is waar een regeringscommissaris voor dient, is het wel toezien op de naleving van de wet en het beheerscontract, en dus exact zulke zaken vermijden. Minister Huytebroeck gaf toen “fouten” toe.

In 2012 mocht ook huidig Ecolo-parlementslid Benoit Hellings er een passage maken als tweede regeringscommissaris, samen met Verstraete, maar ook dat mocht niet baten: het bleef bij een gigantisch non-beleid, uitgerekend in milieudossiers, toch wel de prioriteit van Groen, dacht ik. Blijkbaar stond men daar in de praktijk toch te veel aan de zijlijn. Of hoe uitgerekend Groen eigenlijk mee verantwoordelijk is voor een van de grotere milieurampen in Brussel en Vlaanderen.

Over groene alternatieve feiten

Peter Dedecker — Mon, 03 Jul 2017 09:36:14 +0000

Meyrem Almaci © belgaimage

Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel. Het is een gezegde dat perfect opgaat voor de mythe die de groene partij cultiveert als zelfverklaarde zuiverste der zuiveren. Want niets is minder waar. Groen mag dan wel doen alsof ze de maagdelijkheid veruitwendigt en zich vanuit die positie geroepen voelen om stenen naar anderen te gooien. Maar die verwijten krijgen ze, onder meer met deze reeks #toenmetgroen, als een boemerang terug in hun eigen gezicht. Vooraleer verder te gaan met de analyse van het groene beleid, even een actueel intermezzo over groene alternatieve feiten.

Verwijten waarmee je in de politiek met de grootste voorzichtigheid moet omspringen, zijn die over leugens. Een politicus liegt beter niet, en beschuldigt een ander best ook niet op heel directe wijze van leugens zonder enig bewijs. Alvast in dat laatste is Groen best sterk.

Zo stelde voorzitster Meryem Almaci in De Morgen van 21 januari dat Theo Francken manifest foute informatie de wereld instuurt. Op het zeer regelmatig herhaald verzoek van Francken om welke manifest foute informatie dat dan precies zou gaan, blijft het oorverdovend stil. Oorverdovende stilte is nochtans niet meteen het handelsmerk van Almaci. Misschien een interessante vraag voor een volgend politiek interview met Almaci of Calvo: over welke leugens van Francken heeft men het hier? Dergelijke ongefundeerde beschuldigingen zijn immers zaken die je niet meteen zou verwachten van een partij die zichzelf steevast de positieve vernieuwer noemt.

Zelfverklaarde leidster @MeyremAlmaci stelt dat ik lieg. Zware beschuldiging, graag bewijs. Welke leugens verspreid ik? @demorgen pic.twitter.com/6vlRRoDtHF

— Theo Francken (@FranckenTheo) 21 januari 2017

Het omgekeerde bestaat evenwel ook: de waarheid geweld aandoen over zaken waarvan het tegendeel bewezen kan worden.

Zo schreef ik woensdag dat ex-gemeenteraadslid Meyrem Almaci tevergeefs probeerde om haar kinderopvang tijdens gemeenteraadszittingen en commissievergaderingen te laten vergoeden door de stedelijke belastingbetaler. Waarop Bart Brinckman zaterdag in De Standaard schreef dat het groene kopstuk dit ontkent. Helemaal ontkennen, dat is straf.

Biologische meststof aan de knikker

Los van de feiten zelf, waarover je zeker kan discussiëren, is de manier waarop Groen er hier mee omgaat bijzonder tekenend voor de manier waarop die partij aan politiek doet. Dat een gemeenteraadslid een aanvraag doet om te krijgen waar ze meent recht op te hebben, daar is volgens mij helemaal niets mis mee. De vergoeding voor gemeenteraadsleden is ook niet zo royaal. Als cumulerend groen parlementslid en boegbeeld van de nieuwe politieke cultuur daarentegen nog wat proberen afschuiven op de belastingbetaler, tja ... Maar bovenal is het nefast voor haar geloofwaardigheid als politica om dergelijke aanvraag te ontkennen terwijl daar bewijzen van zijn. Dat zou niet wijs zijn.

Het bewijs staat vandaag in De Morgen. Op de vraag van Almaci bezorgde de stadssecretaris een schriftelijk antwoord om te stellen dat haar aanvraag voor terugbetaling niet in aanmerking komt. Die brief, een officieel bestuursdocument, vind je hier.

Hiermee geconfronteerd wisselt Groen snel het geweer van schouder en kiest de partij voor alternatieve feiten. De aanvraag wordt niet meer ontkend, maar nu zou het ineens gaan om een vraag naar verduidelijking in algemene termen. “Het reglement werd namelijk recent gewijzigd.” Dat ruikt toch al verdacht veel naar biologische meststoffen aan de groene knikker.

Immers, wanneer een raadslid uitleg wil over een reglement, dan stelt die daarover een formele schriftelijke vraag op voor de bevoegde schepen of de burgemeester, of stelt die een mondelinge vraag tijdens de gemeenteraad of een van de commissies, al dan niet geïllustreerd door hypothetische situaties om de draagdwijdte van het reglement na te gaan. Het antwoord dat je krijgt is dan meteen ook een officieel antwoord dat je kan gebruiken om rechten af te dwingen, te bezorgen aan belanghebbenden, of te gebruiken in je eigen (politieke) communicatie.

In dit geval echter liet Almaci haar medewerker rechtstreeks bellen naar een bevoegd ambtenaar met het verzoek om haar eigen kosten te laten terugbetalen door de stad. Dat is al helemaal iets anders dan een officiële politieke vraag, en niet toevallig zonder schriftelijke versie of verslag van de vraag. De vraag dateert overigens van maart 2014, terwijl de reglementswijziging waarvan Groen spreekt dateert van april 2013, een jaar eerder.

Toevoeging: intussen is ook de oorspronkelijke vraag duidelijk:

"Het was niet voor mezelf" zei @MeyremAlmaci over poging doorschuiven kosten cumul naar belastingbetaler ondanks parlementaire onkostenverg pic.twitter.com/w2X6GODrvR

— Peter Dedecker (@peterdedecker) 5 juli 2017

Opnieuw: dergelijke aanvraag doen is geen misdaad. Daarin verschillen Groen en Almaci niet van andere partijen of sommige politici die de groene kantjes opzoeken. Wat deze situatie wel laat crashen met de noemer #hetkananders, is de manier waarop hiermee omgegaan wordt. Vind je je initiatief achteraf bekeken een inschattingsfout? Dan zou het geen probleem mogen zijn om dat toe te geven. Mensen maken nu eenmaal fouten, en wie zonder zonde is, werpe de eerste steen. Maar constant anderen bekritiseren en wanneer je zelf met kritiek te maken krijgt komen aandraven met groene alternatieve feiten, dat is niet netjes. Want één ding is zeker: al is de groene leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel.

Op groene weilanden is het lekker grazen

Peter Dedecker — Wed, 28 Jun 2017 10:46:46 +0000

Daniel Termont, Filip Watteeuw, Elke Decruynaere en Tom Balthazar
© ID/Frederiek Vande Velde

Als relatief nieuwe, jonge partij vol ambitie voor verandering neemt de N-VA voor het eerst deel aan de federale regering. We maakten er, net zoals eerder in Vlaanderen en in vele gemeenten, kennis met de realpolitik: het feit dat je verandering enkel van binnenuit kan realiseren, dat je compromissen moet maken en soms moet meestappen in het machtsspel van de traditionele partijen die dit land al 187 jaar besturen. Dat is een evenwicht dat soms moeilijk te bewaren is. We zijn geen blozende maagden op dat vlak, maar wel bijzonder trots op de resultaten die we op die korte tijd al kunnen voorleggen.

Ook Groen is als jonge, niet-zuilpartij, geconfronteerd met die evenwichtsoefening. Terwijl zij zich de moral high ground toe-eigenen op vlak van politieke vernieuwing en de ultieme maagdelijkheid claimen, hebben ook zij reeds mee bestuurd en bedienen ze zich van dezelfde methodes zoals elke andere partij die zij net dat verwijten. Dat Groen soms van dat slappe koord aftuimelt, zagen we al in de vorige edities van deze reeks #toenmetgroen. We zagen hoe een groene staatssecretaris met een waar obesitas-kabinet mee Brusselse graai-vzw’s oprichtte, lijstten op hoe Groen aan politieke benoemingen doet, en bekeken het gebrek aan transparantie en financiële deugdelijkheid van fractieleider Kristof Calvo.

Vandaag bekijken we hoe dat in z’n werk gaat op het lokale niveau, waar de vele goedmenende vrijwilligers en lokale mandatarissen ook geconfronteerd worden met de realpolitik van een partij die de ambitie heeft om mee te besturen en dat ook doet. Is Groen daar zoveel zuiverder in de leer dan de traditionele partijen? Realiseert Groen daar een andere, properdere politiek? Hoegenaamd niet. Welkom op de groene weilanden.

Gent, waar Groen de macht omarmt en zichzelf tegenkomt

In Gent was Groen in de vorige legislatuur een sterke en mondige oppositiepartij in een door de socialisten gedomineerde stad. Onder het motto “if you can’t beat them, join them” vormde Groen in 2012 een kartel met de sp.a, die dan al een kwarteeuw aan de macht was. Samen behaalden ze een absolute meerderheid, waarbij de trouwe groene achterban zorgde voor een stevige versterking van de partij in zetelaantal. Het kartel vormde een coalitie met de (mathematisch) overbodige partner Open Vld. Een nieuwe generatie enthousiaste en wereldverbeterende groenen kwam onder leiding van Filip Watteeuw en Elke Decruynaere terecht in een andere wereld: de tentakels van de macht, vastgeklonken aan een übertraditionele verzuilde machtspartij.

Steven Vromman © ID/Frederiek Vande Velde

Wie in die wereld het meest z’n ogen opentrok, is ongetwijfeld Steven Vromman, beter bekend als Low Impact Man. In de gelijknamige Canvas-serie zag heel Vlaanderen hoe deze ecologische fanaticus zijn ecologische voetafdruk tot een minimum trachtte te beperken en hierbij voor een dilemma kwam te staan wanneer hij moest kiezen tussen het laten verkleumen van zijn kinderen, en het toch maar verbruiken van dat kleine beetje energie. En hoe hij zijn vrolijk spelende zoontje een schuldgevoel aanpraatte met de woorden “Weet jij wel dat legostenen eigenlijk van aardolie gemaakt worden?”

Ook al hoop je wellicht dat zo’n fundamentalist nooit de macht krijgt om iedereen aan deze radicale visie te onderwerpen, toch heb ik best veel sympathie voor de man. Hij is namelijk niet alleen een oprechte idealist, en tout court een sympathieke vent in de omgang. Bovenal heb ik alle sympathie voor zijn oprechte verbazing over zijn stappen in de politieke wereld, de dilema’s die hij ervaart wanneer zijn partij de realpolitik bewandelt, en de eerlijkheid waarmee hij die beschrijft op zijn website.

Interessant is zijn eerste indruk bij de verdeling van de eerste reeks mandaten tijdens de eerste gemeenteraad. Zo krijgt hij mandaten in de schoot geworpen in de algemene vergadering van het Festival Van Vlaanderen – Gent, vzw REGent en Sodiganda, en in de raad van bestuur van Ivago, vzw Digipolis en REGent. Dat er in de raad van bestuur van REGent, een vzw die rationeel energiegebruik stimuleert, maar liefst 10 politici zitten, wekt zijn verbazing op: “Als nieuwkomer vraag ik me wel af of het soms niet met een beetje minder kan”, schrijft hij. Het lijkt me een understatement.

103 groene postjes in Gent, mag iets minder zijn?

Hij beschrijft hoe zijn partij, Groen, met 103 postjes haar deel opeist van de liefst 470 zitjes (in een later stuk heeft hij het over 550 zitjes) in 258 organen van in totaal 81 aan de Stad Gent gelieerde organisaties. Ook deze idealist zal zijn gemeenteraadsmandaat combineren met drie bezoldigde mandaten, als part of the job. De copieuze diners en cadeautjes laat hij aan zich voorbijgaan, maar oprecht is zijn verbazing als hij blijkbaar de enige is die de bezoldiging van 185 (!) bestuurders van TMVW niet goedkeurt. Van #hetkananders is maar weinig te merken in dit immense kluwen van Gentse nevenorganisaties waar wel eens in mag gesnoeid worden. De eenzame strijd van Vromman wordt niet versterkt door zijn partij.

Misschien heeft Groen daar wel haar redenen toe. Zo schuift Elke Decruynaere als schepen nog 4.430 euro/jaar bij Hogeschool Gent, Filip Watteeuw 7.247 euro/jaar bij TMVW/Farys en gemeenteraadslid Dirk Holemans zo’n 10.000 euro/jaar bij tal van politiek aangeduide mandaten zoals AZ Jan Palfijn, WoninGent, Publilec en Farys.

CEVI: 48 politici, 1 werknemer, 402,65 euro per vergadering

De naïeve verbazing van Steven Vromman was evenwel nog het grootst over zijn mandaat in de vzw CEVI. Nadat de informatica-activiteiten afgesplitst werden, vervelde deze vzw tot een pure beleggingsclub met 48 betaalde politieke zitjes voor amper één werknemer op de payroll. Voor één bestuursvergadering van amper een half uurtje, gevolgd door een goed diner, ontving Vromman naar eigen zeggen een zitpenning van 402,65 euro, al wordt dat door anderen tegengesproken. Nadien bleef Vromman uit eerlijke schaamte weg van de vergaderingen. Het siert hem. Groen liet deze graai-vzw vanuit de meerderheid evenwel gewoon verder bestaan.

Vrommans moeilijkste moment had hij ongetwijfeld in het dossier The Loop, waarmee de Stad Gent een shoppingcenter (outletcentrum) wil bouwen à la Uplace. Terwijl Groen zich verzet tegen Uplace, steunt diezelfde partij niet alleen de bouw van maar liefst twee andere Brusselse shoppingcentra, namelijk Neo (op de Heizel) en Docks (onder de Van Praetbrug), maar investeert uitgerekend de groene schepen Watteeuw een pak belastinggeld in de aanleg van een parkeerbak onder het Gentse shoppingcenter. Groene hypocrisie is verkrijgbaar in vele gradaties.

Vromman beschrijft de pijnlijke spreidstand die hij ervaart, en vat samen: Groen doet gewoon wat het vorige college besliste, geen sprake van #hetkananders. Uitgerekend het verwijt dat Groen maakt aan andere partijen, bijvoorbeeld aan het adres van de N-VA in het Uplace-dossier van geestelijke vader Frank Vandenbroucke (sp.a) uit 2009 - toen de N-VA nota bene niet in de regering zat. Opnieuw: wie graag met stenen gooit, heeft beter zelf propere handen. Groen is een partij als alle andere, en bovendien niet van enige hypocrisie gespeend.

Uiteindelijk zal Vromman in september 2016 zijn mandaat als gemeenteraadslid neerleggen. Met de vzw Labland kreeg hij een subsidie van 123.000 euro/jaar van de provincie om energiezuinige woningen te bouwen.

Optima: ook een groene struisvogel kan z’n kop diep in het zand steken

Met de val van Optima Bank kwam de relatie tussen sp.a en Groen in Gent een eerste keer onder druk te staan. De innige band tussen Stad Gent en steeds weer dezelfde architectenbureaus (zoals Arch&Teco en Bontinck) en projectontwikkelaars (Optima) uit het “old boys network” was al langer een punt van kritiek voor Groen als oppositiepartij. Onder meer Filip Watteeuw liep toen storm in het dossier Oude Dokken. Dezelfde Filip Watteeuw die nadien als schepen, niet eens bevoegd voor stedenbouw, telkens meeging naar de legendarische en door hem steeds bekritiseerde vastgoedbeurs MIPIM in Cannes. Daardoor bestond de Gentse delegatie uit liefst vier schepenen. Dubbel zoveel als de Antwerpse.

Wanneer de etterbuil openbarst, burgemeester Termont elke keer opnieuw zijn versie van de feiten wijzigt en zich elke commissiezitting steeds méér blijkt te herinneren (oh ja, ik heb tóch op die boot geslapen, en tóch met Piqueurs geleased vliegtuig meegevlogen), blijft Groen bijzonder stil in de zittingen van de zogenaamde commissie sui generis die het hele Optima-debacle onderzocht. De stadssecretaris, Paul Teerlinck, mag vooral niet getuigen in de commissie: sp.a, Open Vld en Groen wringen zich in allerlei bochten om dat onmogelijk te maken.

Termont: "Nu valt mijn frank. In die 28.000 euro zitten geen kosten van vluchten" https://t.co/G40i0ii43y pic.twitter.com/Amf7ptICuT

— De Morgen (@demorgen) 23 september 2016

Uitendelijk steunt Groen de sp.a om de commissiewerkzaamheden vroegtijdig te beëindigen en een aantal zaken dus niet verder te onderzoeken, en stemt Groen netjes het verslag van die commissie (en bijhorende paraplu boven Termont) mee, meerderheid tegen oppositie. Ook een groene struisvogel kan z’n kop diep in het zand steken.

Sinds de intrede van Groen in de coalitie gaat de transparantie er op achteruit

Van enige beterschap op vlak van transparantie inzake vastgoedontwikkeling is met Groen in het bestuur nog steeds geen sprake. Noch in projecten als The Loop, waar het stadsbestuur geen inzage geeft in de stand van zaken, noch bij Ecowijk Gantoise, waar vandaag al peperdure woningen verkocht worden zonder dat er een vergunning bekomen is. Zelfs journalisten doen informeel hun beklag dat de beleidscultuur meer en meer gesloten is sinds de intrede van Groen in het bestuur. Terwijl vroeger regelmatig projecten aan bod kwamen die nog in ontwerpfase waren, worden de gemeenteraad (en het publiek) vandaag de dag pas ingelicht wanneer alles achter de schermen al bedisseld is. Het financieel plan van TMVW voor Gent en het wanbestuur bij WoninGent, de Gentse sociale huisvestingsmaatschappij waarvan 10% leegstaat en 2/3 van het woningbestand moet gerenoveerd worden, worden zo ver mogelijk van de gemeenteraad gehouden. Potjes moeten dichtgehouden blijven, en daaraan werkt Groen graag mee. Misschien moet Kristof Calvo in Gent eens naar de cijfers komen vragen bij zijn eigen partijgenoten?

Publipart: de een zijn dood is de ander zijn brood

Elke Decruynaere en Daniel Termont © ID/Fred Debrock

Met de Publipart-affaire werd de druk op Groen nog groter. Ofwel afstand nemen van de architecten van het hele Gentse kluwen van nevenorganisaties en zelfbediening à la PS en voluit met een min-of-meer zuiver geweten naar de kiezer trekken. Ofwel meteen als een ware Machiavelli de macht grijpen en verderdoen met de sp.a in nieuwe verhoudingen. Groen koos voor het tweede.Sp.a-lijsttrekker Tom Balthazar mocht inpakken, geofferd op het altaar van het kartel en stemmenkanon Termont, waarna de posities meteen werden vastgeklikt: het aantal postjes voor Groen op de rood-groene lijst vergroot, en de groene Elke Decruynaere wijkt - als zelfverklaarde co-lijsttrekker (what’s in a name?) - voortaan geen millimeter meer van de zijde van de nieuwe sp.a-lijsttrekker Rudy Coddens. Het ijzer smeden als het heet is, en de eigen macht laten voorgaan op principes: Groen is er niet vies van.

Intussen probeert sp.a Gent het blazoen op te poetsen. In een grote stoelendans vervangt de partij de eigen verkozen politici in maar liefst 60 mandaten door andere vertrouwelingen, zoals Frank De Mulder (de partner van Karin Temmerman) of ex-stadssecretaris Paul Teerlinck. Het grote voordeel van deze apparatsjiks ten opzichte van verkozen politici is dat ze niet opgelijst staan op sites als Cumuleo. Een stap achteruit dus, voor de zo noodzakelijke transparantie waar wij als N-VA verandering in willen brengen. Tegelijk permitteert de sp.a het zich om te stellen dat er te veel mandaten zijn bij Farys/TMVW, nadat sp.a deze zelf organiseerde.

Farys: de intercommunale die 300 politici nodig heeft om water uit de kraan te doen lopen https://t.co/r9c00Gwn8c #nieuwsblad pic.twitter.com/y2in3V2lrs

— Het Nieuwsblad (@Nieuwsblad_be) 14 februari 2017

256 bestuurszitjes bij TMVW, met goedkeuring van Groen

Erger nog: Daniel Termont en Martine De Regge (voorzitter TMVW) probeerden de rode posten bij TMVW veilig te stellen door te blijven beweren dat alle aandeelhouders (gemeenten) vertegenwoordigd zouden moeten zijn in de raad van bestuur in plaats van de algemene vergadering. Daardoor zouden liefst 256 bezoldigde postjes gecreëerd worden in de bestuursraden van TMVW en de afgesplitste zustermaatschappij TMVS. De Gentse meerderheid keurde deze hervorming, met invulling van de bijhorende mandaten, al goed op de gemeenteraad in mei. Met steun van Groen, uiteraard. Gelukkig stak N-VA-minister Liesbeth Homans daar een stokje voor: de raden van bestuur van intercommunales zullen in de toekomst maximaal 15 leden mogen tellen, en er is geen reden voor TMVW om zich daar nu al niet naar te schikken. Onder druk van de minister zal TMVW zich daar nu ook aan houden in haar nieuwe ontwerp-statuten. Homans haalt haar slag thuis en realiseert de verandering, ondanks de Gentse groenen.

Minder politieke mandaten is de enige juiste beslissing! Intercommunale TMVW schrapt toch zitjes https://t.co/NM4sDlhpyx via @tijd

— Liesbeth Homans (@LiesbethHomans) 27 juni 2017

De opzijgeschoven CEO van TMVW (en beste vriend van Termont) Ludy Modderie werd evenwel opgevangen door zijn rode vrienden: hij mag voortaan het graaipostje bij uitstek overnemen van Tom Balthazar en de stad vertegenwoordigen bij EDF Luminus aan een tarief van 39.000 euro/jaar. Nota bene in een louter privaat bedrijf op een geliberaliseerde markt waar de politiek niets meer te zoeken heeft. Opnieuw met steun van Groen.

Op naar een eigen groene zuil!

Groen is, net als de N-VA, een niet-traditionele partij: een partij zonder eigen zuil, zonder eigen vakbond of ziekenkas en bijhorende organisaties waarvan de belangen soms voorrang krijgen op het algemeen belang. Al is Groen goed op weg om er een te worden: het aantal organisaties dat zich richt op groene thematieken, dat geleid wordt door (voormalig) groene politici en dat daarvoor de nodige subsidies krijgt, is niet meer te tellen. En regelmatig komen er nieuwe bij die mogen eten uit de ruif van de belastingbetaler.

Zelfbediening in groene varianten

Zo hebben we in Gent de vzw Lab van Troje. Deze vzw, in 2014 opgericht onder de naam “vehikel 2017” krijgt in Gent tal van projecten toebedeeld, met bijhorende vergoeding, waaronder de organisatie van de leefstraten. De besteding van belastinggeld, dat moet je goed controleren. Dus wordt onder meer het project “leefstraten” van deze vzw gecontroleerd door een extern, privaat bedrijf, namelijk de cvba About Society. Toevallig vinden we tussen de oprichters van zowel de vzw als de bvba dezelfde naam terug: Jan Turf, lijstduwer voor Groen (onder de vlag van de lokale lijst Ruimte, waarvan hij ook voorzitter was) in De Pinte, ook nog huidig voorzitter van de Organisatie Duurzame Energie en een waar track record in de milieubeweging als campagneleider bij 11.11.11, woordvoerder bij Greenpeace, Bond Beter Leefmilieu en voormalig cabinettard bij minister Magda Aelvoet tijdens paars-groen. Over een groene zuil gesproken ...

Maar vooral: de oprichter controleert hier dus het resultaat van de eigen vzw, en wordt er nog voor betaald ook? Zelfbediening bestaat duidelijk ook in groene varianten. Maar dat hoef ik de lezers van de eerste drie edities van deze reeks #toenmetgroen wellicht niet meer te vertellen.

320.000 euro belastinggeld voor groene ideologische propaganda in plaats van dienstverlening

En jawel, dat systeem gaat verder. Dankzij de uitstekende evaluatie van de vzw (tja) krijgt deze ook het project “Shop & Hop” voor handenvrij shoppen toebedeeld. Een doekje voor het bloeden voor de door het circulatieplan en parkeerplan getroffen handelaars. Wellicht is het louter toeval dat we onder de oprichters van die vzw ook de namen terugvinden van de projectleider stadsdistributie/handenvrij shoppen en logistiek bij de Stad Gent, en van de mobiliteitsplanner van de Stad Gent. Het zal wellicht ook toeval zijn waarom men hier koos voor een subsidie aan een vzw in plaats van een echte dienstverlening aan te kopen via openbare aanbesteding. Kostprijs voor de belastingbetaler: 150.000 euro voor het systeem en 170.000 euro voor de communicatie gedurende zes maanden.

Ondertussen zijn we enkele maanden verder, en wat blijkt? “Shop & Hop” is een flop.: Op 5 maanden tijd werd het systeem amper vierhonderd keer gebruikt, wat resulteert in een kostprijs van honderden euro’s per pakje. Dat is niet meer te verantwoorden. Daarom heeft men er nu voor gekozen om het project uit de handen van de vzw te nemen en het toe te vertrouwen aan logistieke partners die daar professioneel mee bezig zijn en die wel ervaring hebben met klantgerichte dienstverlening. De 170.000 + 150.000 euro, tja, die bleek vooral een investering in de ideologie en vrienden van Groen. Als Groen braaf is in het paarse Gent, dan mag het ook mee-eten uit de ruif van de belastingbetaler en een eigen zuil uitbouwen. En dankzij de fratsen van de socialisten kunnen ze nu hun plaats in het kartel verstevigen, in de hoop na de volgende verkiezingen helemaal de baas te zijn in Gent. De groene vrienden bij onder meer Lab van Troje wrijven zich al in de handen.

En in Antwerpen?

Peter Mertens (PvdA) en Wouter Van Besien (Groen) © ID/Jonas Roosens

Als Groen de sp.a aan het overvleugelen is, gebeurt dat niet alleen in Gent, maar ook in Antwerpen. Daar ziet het ernaar uit dat de sp.a en Groen op een gezamenlijke lijst, aangevoerd door Wouter Van Besien, naar de kiezer zullen trekken. “Noem het geen kartel of stadslijst maar een bondgenootschap”, haasten ze zich om erbij te zeggen. Dat in de grootste stad van Vlaanderen, waar de socialisten decennia lang de baas waren, diezelfde socialisten nu hoogstwaarschijnlijk niet eens meer met een eigen lijst en eigen lijsttrekker zullen aantreden, is veelzeggend. De oppositie van sp.a loont niet, de partij zit in de lappenmand en heeft te maken met de linkse concurrentie van Groen, die zich als echte zuivere partij aanbiedt. Maar ook hier: de schijn bedriegt.

Eigenlijk hebben de socialisten geluk gehad. Na de Visa-affaire, waar tal van ambtenaren en politici beschuldigd werden van gefoefel met onkostennota’s en gebruik van stedelijke Visakaarten voor privé-uitgaven, waren ze klaar om helemaal van de kaart geveegd te worden. Leona Detiège werd opzij geschoven en vervangen door reclamejongen Patrick Janssens. Die maakte handig gebruik van de polarisatie met Filip Dewinter om in 2006 opnieuw burgemeester te worden. Tot Bart De Wever hem versloeg in 2012.

Als Groen meebestuurt, is financieel wanbeheer nooit veraf

Dat wekt verbazing, want de Visa-affaire was niet alleen zwaar voor de sp.a. Meer nog: de enige die zich uiteindelijk bijna mocht verantwoorden voor de strafrechter, is niemand minder dan Groen-schepen Chantal Pauwels. Zij werd verdacht van valsheid in geschriften, gebruik van valse stukken en verduistering voor misbruik van belastinggeld voor een privé-etentje. Uiteindelijk werd ook haar zaak op het laatste moment nog geseponeerd.

Volgens Pauwels ging het allemaal om administratieve fouten van haar medewerkers. Pikant detail: haar toenmalige kabinetschef was niemand minder dan huidig Antwerps sp.a-voorzitter Tom Meeuws.

Pauwels bleef aan als schepen en kwam later in 2003 opnieuw in opspraak omdat ze een private woning van het OCMW huurde voor 145 euro per maand. Als Groen meebestuurt, is financieel wanbeheer nooit veraf: het is een constante in de hele reeks #toenmetgroen. Gelukkig is het in Antwerpen intussen al een tijdje geleden dat Groen mee bestuurde.

Maar let toch maar op: Groen hoeft zelfs niet in de meerderheid te zitten om persoonlijke onkosten op de Stad te proberen afwentelen. Zo probeerde ex-gemeenteraadslid Meyrem Almaci om haar kinderopvang tijdens gemeenteraadszittingen en commissievergaderingen te laten vergoeden door de stedelijke belastingbetaler. Dat kan enkel in specifieke situaties, waarvoor zij niet in aanmerking kwam. Die cumul met het parlementair mandaat maakt het er blijkbaar niet makkelijker op ...

De grote Kristof Calvo Cijferqueeste

Peter Dedecker — Mon, 26 Jun 2017 14:02:57 +0000

Kristof Calvo © Belgaimage

Groen profileert zich als de trekker van de politieke vernieuwing. De bijzonder mondige kamerfractieleider Kristof Calvo claimt de oprichting van de bevoegde werkgroep in de Kamer en voert er een strijd tegen de cumul: een parlementslid mag volgens hem enkel en alleen fulltime actief zijn in het parlement, zo claimt hij voor de camera’s. In dit stukje van de reeks #toenmetgroen bekijk ik even wat er in die partij gebeurt als de camera’s niet draaien.

To cumul or not to cumul? Practice what you preach!

Mogen parlementsleden hun mandaat combineren met andere functies? Je kan er een eerlijk en open debat over hebben, en een andere mening toegedaan zijn. Groen stelt alvast van niet. Voor Groen hoort een parlement bevolkt te zijn met uitsluitend mensen die enkel en alleen voltijds parlementslid zijn en er van nine to five vragen stellen en wetsvoorstellen bespreken.

In dat geval is het dan bijzonder wrang om zelf met Meyrem Almaci een partijvoorzitter te hebben die dat mandaat cumuleert met een mandaat als parlementslid. Ze zal er wellicht niet extra aan verdienen, maar voor de geloofwaardigheid van Groen is het alvast een valse start. Zeker als je ziet dat die cumul ook echt weegt, als je de maatstaven van Groen wil hanteren: voor de camera’s zie je collega Almaci in de plenaire wel de regering aanpakken, maar als de camera’s niet draaien, in de commissies, is dat met de volle nul gestelde mondelinge vragen een heel pak minder.

Zelf vind ik dat politici voor zichzelf moeten uitmaken in hoeverre ze een lokaal mandaat of een job in de private of openbare sector een verrijking vinden voor hun nationaal mandaat. Uiteindelijk zijn elk parlementslid en elke schepen verantwoording verschuldigd aan de kiezer. Zo heb ik tegelijk het volste respect voor partijgenoot Lieven Dehandschutter die ontslag nam als parlementslid om burgemeester te worden van Sint-Niklaas als voor iemand als Sophie De Wit die naast een uitstekend burgemeester van Aartselaar ook een bijzonder hardwerkend parlementslid is. Het bijkomend loon is overigens geplafonneerd tot 50%, voor belastingen, wat voor de belastingbetaler dus eigenlijk een besparing is.

Dat is ook de essentie van ons voorstel voor een plafond op de inkomsten uit de combinatie van politieke mandaten: maximum anderhalf keer de wedde van een parlementslid. Dat is veel interessanter dan mandaten te verdelen onder de eigen vrienden en zo de kost voor de belastingbetaler op te drijven en de particratie te versterken, en maakt meteen ook een einde aan elke incentive voor of perceptie van graaien. Minder mandaten (met de hervorming van Liesbeth Homans maar liefst 925 mandaten minder), en minder mensen om die mandaten in te vullen resulteert in goedkoper bestuur.

Voor sommigen is de combinatie zelfs een absolute meerwaarde op beide niveaus: met mensen als Hans Bonte (sp.a) of Bart Somers (Open VLD) kan je het inhoudelijk grondig oneens zijn, maar vriend en vijand bestempelen beide heren, beiden burgemeester van een centrumstad, als waardevolle en actieve parlementsleden. Hoe logisch is het dan dat Groen-fractieleider Kristof Calvo in het parlement loopt te foeteren tegen dergelijke cumul, maar tegelijk op de lijst van zo’n burgemeester-parlementslid gaat staan? Is Bart Somers voor Kristof Calvo nu een slecht parlementslid, of een slechte burgemeester? Of beide? Of wil hij plaats creëren voor een extra betaalde politicus, liefst van de eigen partij?

Daarnaast zijn er ook Groenen die hun taak als volksvertegenwoordiger cumuleren met een job in de privé. Zo is Anne Dedry naast Kamerlid ook directeur van Ons Zorgnetwerk vzw en Zorg-Saam vzw én afgevaardigd bestuurder van De Bakermat vzw. In haar directeursfuncties heeft ze, in tegenstelling tot een bestuursmandaat, een bijzonder belastende functie met een dagelijkse verantwoordelijkheid. Dat zou je althans verwachten van een echte directeur. Ondernemers in de politiek: voor mij zijn ze een verrijking, ook de ondernemers uit de sociale sector. Maar als je als partij uitsluitend beroepspolitici in je parlement wil, met een verbod op cumuleren met het bedrijfsleven, kan je daar maar beter naar handelen ook.

Nu, dat Groen vooral een probleem heeft met bijklussen, tenzij ze mogen meebesturen, hebben we in de eerste editie van deze reeks #toenmetgroen al duidelijk gemaakt. Onder meer staatssecretaris Bruno De Lille reeg de mandaten aaneen van op zijn obesitas-kabinet.

Het absolute minimum: transparantie

Daar waar je over de wenselijkheid van cumuls nog kan discussiëren, vind ik dat allesbehalve het geval bij transparantie. Transparantie is de basis van elke vorm van deontologie. Daarom is er zoiets als de verplichte aangifte van alle politieke mandaten bij het Rekenhof. N-VA nam in 2011 bij initiatief van Louis Ide al het voortouw om die verpichte aangifte uit te breiden naar kabinetsmedewerkers, wat we nu ook zullen realiseren. Transparantie is evenwel nog zoiets waar Groen niet in uitblinkt.

Uitgerekend mr transparantie, Kristof Calvo, vergat bij de aangifte van zijn mandaten bij het Rekenhof maar liefst twee mandaten aan te geven. Zo maakte hij geen melding van zijn functie als fractieleider, wat nochtans verplicht is voor elke bijzondere functie in de Kamer en een pak extra centen en faciliteiten oplevert, voor hem en/of zijn partij.

Daarnaast vergat hij ook aangifte te doen van zijn mandaat als lid van de Raad van Bestuur in de CVBA Mechelen Morgen. In het Staatsblad, op De Tijd na de beste kwaliteitskrant, vind je de oprichtingsakte van november 2015 terug, met daarin Calvo aangesteld als bestuurder, net als enkele andere politici van de Mechelse meerderheid en oppositie.

Doel van de opgerichte vennootschap waarin de Stad Mechelen samen met enkele vastgoedbedrijven participeert, is om Mechelen op de kaart te zetten voor vastgoedinvesteringen. Je kan hierbij misschien instinctief denken aan de Gentse Optima-affaire, maar zolang je niet systematisch (op z’n Gents) met dezelfde vrienden-van-de-vrienden werkt en zo een oneerlijke concurrentie organiseert, is er op zich helemaal niets mis met het in de markt zetten van de eigen stad op de vastgoedmarkt. Het verhaal zal ook niet zo lang meer duren, gezien de Stad Mechelen al beslist heeft om de CVBA binnenkort te laten ontbinden. Maar opnieuw valt niet alleen dit gebrek aan groene transparantie te betreuren, het is bovenal ook een regelrechte overtreding van de wet op de verplichte openbaarmaking van de mandaten van elke politicus.

Hij is overigens niet de enige in zijn partij met dergelijke vergetelheid. Zo ook onder meer Vlaams parlementslid en voormalig Antwerps districtraadslid Imade Annouri, net als Calvo een groot pleitbezorger van de nieuwe politieke cultuur, zondigde niet alleen tegen de eigen voorstellen van nieuwe politieke cultuur maar ook tegen de bestaande wetgeving. Volgens Cumuleo blijft niet minder dan 21,7% van de groene mandatarissen in gebreke bij hun mandatenaangifte. Na Open VLD is Groen hiermee de partij met ronduit de slechtste score op vlak van transparantie in de eigen mandaten. Om dan te gaan preken als witte maagd en anderen met de vinger te wijzen, faut le faire...

De cijfers, de cijfers!

Calvo kennen we niet alleen als voormalig cabinetard op het Brusselse obesitas-kabinet, maar ook als het Kamerlid dat nog voor aanvang van de jaarlijkse beleidsverklaring voor de camera’s steevast ‘de cijfers’ eist. Cijfers zijn inderdaad belangrijk in een debat, althans dat over de begroting.

Het verbaast dan ook dat uitgerekend Calvo jarenlang vergat om aan zijn wettelijke verplichtingen te voldoen en de jaarrekeningen van de door hem voorgezeten vzw mmMechelen Feest neer te leggen. Nadat collega Klaps dit aan het licht bracht, heeft Calvo in 2017 plotsklaps de situatie geregulariseerd. Wat blijkt nu uit de neergelegde stukken? In 2016 was er een verlies van maar liefst 360.000 euro. Na jarenlang financieel wanbeleid sluit de door Calvo voorgezeten vzw het jaar 2016 af met een negatief eigen vermogen van -146.000 euro. We kunnen maar hopen dat de man nooit minister van begroting wordt, en zijn brokkenparcours beperkt blijft tot deze vzw. De man heeft ongetwijfeld vele kwaliteiten, maar transparantie en financieel beheer zijn er duidelijk geen van.

Weg met politieke benoemingen, behalve die van onszelf

Peter Dedecker — Sun, 25 Jun 2017 11:05:00 +0000

Wat gebeurt er als de groene partij, de zelfverklaarde maagd Maria, vol van genade en anti politieke benoemingen, zelf deelneemt aan het beleid? Vrijdag bekeken we in een eerste deel van #toenmetgroen de passage van Groen in de Brusselse regering. Een passage met een obesitas-kabinet - “want de socialisten hadden dat ook” - waarbij de administratie gepolitiseerd in plaats van gedepolitiseerd werd, en waarbij Groen in de stad Brussel meewerkte aan de creatie van graai-vzw’s in plaats van ze af te bouwen.

Vandaag hebben we het over de manier waarop Groen aan politieke benoemingen doet.

Het hoeft geen verbazing te wekken: wanneer Groen ergens deelneemt aan de macht, doet ze op dezelfde manier als een traditionele partij mee aan het spel van de politieke benoemingen. Terwijl mensen als Meyrem Almaci daarover steeds overdreven gespeeld verontwaardigd doen, zijn er ook groenen die wél de eerlijkheid hebben om daar open over te zijn. Zo ook Bruno De Lille, hoofdrolspeler in het vorige stuk, die tijdens zijn periode als staatssecretaris mee besliste over de aanstelling van een gouverneur en vice-gouverneur voor Brussel. “Ja, dat zijn politieke benoemingen”, gaf de man letterlijk en ruiterlijk toe. Het siert hem.

Ook eerder, tijdens de desastreus afgelopen paars-groene periode, speelde de groene voorganger Agalev dit spel mee op topniveau. Zo schreef Alex Polfliet, ex-kabinetsmedewerker van Ecolo-staatssecretaris Olivier Deleuze, in zijn boek ‘Groentjes in en uit de Wetstraat’ het volgende: “Niet dat wij groenen extreem naïef wensten te blijven wanneer het over benoemingen ging. Ik beheerde enkele maanden geleden bvb. het dossier van de vervanging van de volledige raad van bestuur van NIRAS (Nationale Instelling voor de behandeling van Radioactieve Afvalstoffen). De zitjes werden onder de coalitiepartners volgens sterkte verdeeld, en wij zochten uiteraard ook onze eigen deskundigen.”

Dat is eerlijk. We moeten inderdaad niet naïef zijn. Maar vooral ben ik al blij als het om deskundigen gaat. Want, weet je, het kan anders.

Puppet on a string

Neem nu het opvangmandaat dat Groen voorzag voor de eigen oud-minister Adelheid Byttebier. Voor en na haar passage als Vlaams minister van Welzijn zetelde zij nog tot 2009 als Brussels Parlementslid. Daarna werd ze benoemd als voorzitster van de Brusselse openbaar vervoersmaatschappij MIVB van 2009 tot 2013. Ja, in Brussel speelde Groen toen opnieuw mee op regeringsniveau. Als sociaal assistente en sociologe kon ze ongetwijfeld wel iets zeggen over het departement Welzijn, waar ze als minister bevoegd voor was, maar op enige gefundeerde uitspraken over mobiliteit of openbaar vervoer hebben we haar nooit kunnen betrappen.

Het voorzitterschap leverde haar wel 26.500 euro per jaar op, plus 8.000 euro aan representatievergoeding (cijfers 2011). Samen dus zo’n 34.500 euro. Ter vergelijking: met Marc Descheemaecker koos de N-VA een voorzitter voor De Lijn met jarenlange ervaring met openbaar vervoer en het leiden van grote bedrijven. Zijn vergoeding werd door de N-VA verminderd naar ongeveer 14.000 euro per jaar, bij een bedrijf dat een 84 keer grotere oppervlakte bedient dan de MIVB, met 6 keer zoveel inwoners. Je kan toeteren langs de zijlijn, of je kan zelf het heft in handen nemen en voor verandering zorgen.

Toen Byttebier schepen werd, zag ze het niet zitten om dit mooie mandaat op te geven. Koste wat kost zou ze blijven zitten. In een brief smeekte ze zelfs om steun bij de echte bazen van Brussel: de PS. Uiteindelijk werd ze toch opgevolgd door Alain Beeckmans, die Groen eveneens als bestuurder bij de MIVB had geposteerd.

Volgens Groen gebeurde deze vervanging omdat Byttebier schepen werd in Schaarbeek en de partij geen cumuls wil. Leuk om je zo te profileren als partij, al is Groen voor vele anderen onder haar leden een stuk flexibeler op dat vlak. Daarover zullen we het ook nog wel eens hebben.

De echte reden zou wel eens een andere kunnen zijn. Zo beweerde de ondervoorzitter van de MIVB, PS’er Ridouane Chahid, dat Byttebier van haar partij Groen een stap opzij moest zetten omdat ze de groene partijlijn niet volgde in een dossier over de aankoop van nieuwe bussen. Een studie wees uit dat hybride bussen de betere optie waren, maar het partijprogramma van Groen zweert bij aardgasbussen. Het siert Byttebier dat ze de ratio wou laten primeren boven blinde ideologie, maar het zegt meteen ook alles over de partij Groen, die de touwtjes bij haar benoemden strak in handen wenst te houden. Particratie ten top.

De mandatenkampioen

Deelnemen in lokale besturen, dat betekent ook: mandaten verdelen. In elk orgaan waarin de stad participeert, dient de samenleving vertegenwoordigd te zijn. Dat is op zich verdedigbaar, en wie hard werkt, mag daar ook tot op zekere hoogte voor vergoed worden. Maar ook hier geldt: groenen zijn niet anders dan de traditionele partijen.

En cumuleren van mandaten dan ook? pic.twitter.com/OrFZBVII80

— Rudi De Kerpel (@rudidekerpel) 22 april 2017

De persoon met het hoogste aantal mandaten gepubliceerd door het Rekenhof is niemand minder dan Groen-gemeenteraadslid Bram Van Braeckevelt. 56 mandaten, waarvan 14 bezoldigd, staan er op ‘s mans blaadje. Dat cijfer ziet er immens uit, maar het dient gezegd: het merendeel van de mandaten zijn eigen aan zijn professionele bezigheid als nationaal sectoraal verantwoordelijke van de liberale vakbond ACLVB. In die hoedanigheid wordt hij door zijn werkgever, de vakbond, betaald om te zetelen in tal van paritaire comités en sectorale fondsen. In het Belgische bestel zitten de vakbonden ook in tal van andere organen, waardoor Bram ook namens ACLVB een paar mandaten heeft waar een bijkomende zitvergoeding (voor zichzelf of de vakbond) aan vasthangt: onder meer in het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap, het Vlaams Centrum voor Adoptie (VCA) en Kind & Gezin. Dat in het raadgevend comité van een organisatie als VCA maar liefst 3 (bezoldigde) vertegenwoordigers moeten zitten van de vakbonden, voor hoogstens een 25-tal medewerkers, is eigenlijk te zot voor woorden en ook weer een extraatje in het overtal aan mandaten. Zijn dergelijke vakbondsmandaten echt nodig? Volgens linkse partijen wel ...

Uiteraard valt niet alles te herleiden tot vakbondswerk. Vanuit zijn functie als gemeenteraadslid (en fractieleider) heeft Bram nog 3 onbezoldigde en 7 bezoldigde mandaten, waaronder de raden van bestuur van het Havenbedrijf en een sociale huisvestingsmaatschappij, maar ook de directiecomités van TMVW/Farys en FINIWO. Heeft die man daar wel tijd voor om dat allemaal te bolwerken, zo'n hoop mandaten? We werken momenteel hard aan de hervorming van de governance van intercommunales (zie verder), waarbij de vraag gesteld moet worden of vertegenwoordigers wel thuishoren in directiecomités. Intussen doet Groen ook gewoon mee zoals elke andere partij.

Groen eist z'n deel van de koek, zoals elke partij

Dat geldt voor het hele kadaster aan mandaten dat in steden als Gent te verdelen valt. Groen eist telkens haar rechtmatige deel op. Netjes verdeeld onder schepenen, gemeenteraadsleden en vertrouwelingen, al dan niet gelieerd aan de bevoegdheden die betrokkene uitoefent. Zo klussen schepen Filip Watteeuw en Elke Decruynaere voor respectievelijk 7.247 en 4.430 euro bij via Farys en Hogeschool Gent. Zelfverklaard revolutionair reformist en Groen-gemeenteraadslid Dirk Holemans klust op die manier voor meer dan 10.000 euro per jaar bij met allerlei politiek aangeduide mandaten in onder meer het ziekenhuis Jan Palfijn, WoninGent, Publilec en TMVW/Farys. Zolang dat systeem bestaat, is dat hun goed recht. En eerlijk: een modaal gemeenteraadslid is allesbehalve een profiteur en heeft, met of zonder zulke mandaten, behoorlijk z'n handen vol zonder er bergen geld mee te scheppen. Maar kunnen we dan ook eens stoppen elkaar met de vinger te wijzen en te doen alsof Groen de heilige Sint-Franciscus is?

En kunnen we dan voortaan samen grote kuis houden in de grote hoeveelheid dergelijke nevenorganisaties en hun omvangrijke raden van bestuur? De N-VA maakt daar alvast werk van, met onder meer de fusie van Eandis en Infrax en de fusie van nv De Scheepvaart en Waterwegen & Zeekanaal. Dat resulteert telkens in minder organisaties, minder versnippering en minder mandaten. Maar ook binnen die organisaties moeten we soberder omgaan met gemeenschapsgeld. Op 5 mei legde N-VA-minister Liesbeth Homans een visienota voor aan de Vlaamse Regering waarin ze streeft naar een maximum van 15 leden voor de raden van bestuur van de intercommunales, zonder dat de huidige raden van bestuur die minder dan 15 leden tellen mogen uitbreiden tot dat nieuwe maximum van 15. Volgens dezelfde visienota zal in adviesraden geen presentiegeld meer mogen worden uitbetaald. Dat is een verstrenging ten opzichte van de reeds strenge Vlaamse regels op intercommunales, waarin onder meer de presentiegelden en het aantal mandaten gelimiteerd zijn. Volgens het door de Vlaamse Regering goedgekeurde decreet van minister Homans zullen die strenge regels binnenkort ook van toepassing worden op de onderliggende structuren en (dochter)vennootschappen, die tot op vandaag ontsnapten aan deze regels. In z’n geheel zullen er door de plannen van Homans niet minder dan 924 mandaten verdwijnen bij de intercommunales, en zijn de vergoedingen voor de resterende mandaten onderworpen aan een maximum van 205 euro. Zo doet de N-VA dat in Vlaanderen, daar hebben we Groen niet voor nodig. Integendeel: de halvering van de provincieraadsleden werd zelfs niet gesteund door de groene partij.

In de groene graskant

Soms krijgt Groen ook gewoon een mandaat toegeworpen omdat de persoon in kwestie dat goed invult. Zo is Jos Geysels voorzitter van het Vlaams Fonds voor de Letteren. Hoewel Groen niet in de Vlaamse Regering zit, heeft de regering tijdens het begin van de vorige legislatuur, met N-VA, toch beslist om hem in die functie te benoemen en zijn mandaat tegen het einde van de legislatuur zelfs nog eens verlengd. Simpelweg omdat de man zijn taak goed vervult. Omgekeerd heb ik geen weet van een bestuur met Groen waar een mandaat toebedeeld werd aan een expert van een andere partij. Eens een onafhankelijke aanduiden, zoals de N-VA dat deed met onder anderen gouverneur Jan Briers? Ik heb er bij Groen geen weet van.

Groen zal daarentegen op nationaal en gewestelijk niveau steeds kiezen om eigen mensen te plaatsen op de posten waarop de partij recht meent te hebben volgens de politieke weegschaal. Kennis en ervaring in het betrokken domein zijn lang niet altijd nodig, vergoeding wel gewenst, om voor een deel door te storten aan de partijkas.

Zo krijgt ex-senator Freya Piryns nog 2.500 euro per jaar + 250 euro per vergadering in de raad van bestuur van de VRT, als troostprijs omdat ze niet meer verkozen raakte. Marc Heughebaert (ex-gemeenteraadslid en huidig kabinetschef van de Gentse Groen-schepen Elke Decruynaere) zat een tijd lang in de raad van bestuur van De Lijn aan hetzelfde tarief. Voormalig Groen kabinetsmedewerker en ex-mandataris Els Keytsman werd door de politiek samengestelde raad van bestuur van Unia geselecteerd en mag zich sinds februari 2016 als directeur van Unia bezighouden met de belangrijke strijd tegen tegen de vakantiejobs voor kinderen van personeelsleden. In een reactie op dit stuk liet Keytsman evenwel weten de politiek al enige tijd verlaten te hebben en ook geen lidkaart meer te hebben. Partijbestuurslid Yves Aerts is dan weer bestuurder bij het Instituut Gelijkheid Vrouwen en Mannen. Vlaams-Brabants gedeputeerde Tie Roefs krijgt dezelfde wedde als een Vlaams Parlementslid + onkosten en kabinet en klust vanuit die rol nog bij in Toerisme Vlaams-Brabant, Sociale Huisvestingsmaatschappa Dijledal en de Vereniging van Vlaamse Provincies.

Vive l’indépendance

Voor een correct debat is het wel belangrijk het onderscheid te maken tussen benoemingen op uitvoerend en die op niet-uitvoerend niveau. Op niet-uitvoerend niveau vind je de raad van bestuur, met vertegenwoordigers van de aandeelhouders. Bij overheidsbedrijven en -instellingen zijn dat de belastingbetalers, representatief vertegenwoordigd door de door hen gekozen politieke partijen. Dat de politiek, in het bijzonder de regering of het stadsbestuur, daar de mensen aanduidt, is best verdedigbaar. Het merendeel van de mensen uit alle partijen doet dat ook op een correcte manier en wordt daar niet overdreven rijk van.

Leve onafhankelijk bestuurders, maar niet ten koste van de eigen post voor Groen

Als N-VA doen we dat ook, en dat is geen geheim, we doen daar (in tegenstelling tot anderen) ook niet hypocriet over. We maken er als N-VA wel een punt van om te kiezen voor afgevaardigden met kennis en ervaring die het regeringsbeleid (en dus het beleid waarvoor de aandeelhouder/samenleving kiest) ook op het terrein dienen uit te voeren. Bovendien wordt er sinds de deelname van de N-VA aan het beleid ook systematisch gekozen voor een deel (meestal 1/3^e) onafhankelijke bestuurders. Dat is een goede praktijk die ook in vele private bedrijven wordt toegepast waar de aandeelhouder(s) zich laten omringen door externe deskundigen die hen durven tegenspreken, in het belang van het bedrijf.

Voor het uitvoerend niveau, zoals de CEO en andere voltijdse directiefuncties, kiezen wij steeds voor onafhankelijke selectieprocedures. Ja, zo kan er al eens iets aan onze neus passeren. Volgens de regels van de oude politieke cultuur had de N-VA met recht en rede de CEO van het Antwerpse Havenbedrijf kunnen claimen. We kozen er expliciet voor dat niet te doen. De verandering realiseren, begint bij jezelf. Na een onafhankelijke selectie kwam Jacques Vandermeiren uit de bus.

Opmerkelijk: terwijl de groene fractieleider in het Vlaams Parlement, Björn Rzoska, de Vlaamse regering verwijt te traag te gaan bij de realisatie van het voornemen om voor 1/3^e onafhankelijke bestuurders aan te duiden, stuit de keuze voor een professionalisering met minder politici en meer onafhankelijken in de raad van bestuur van het Antwerps Havenbedrijf op protest van voormalig bestuurder en Groen-kopstuk Wouter Van Besien... Pleiten voor onafhankelijke bestuurders en anderen met de vinger wijzen is tof, behalve als je eigen post in gevaar komt.

Naast een onafhankelijke selectie van uitvoerende mandaten, de aanduiding van 1/3de onafhankelijke bestuurders, en de vermindering van het aantal posten bij intercommunales en agentschappen, is het ook belangrijk om de vergoeding aan te passen aan de daadwerkelijke tijdsbesteding. Ook daarvan is de N-VA de motor. Zo werden de vergoedingen voor de voorzitters van de LRM en BAM respectievelijk gedeeld door vier en gehalveerd. De voorzitter van PMV verdient dankzij de tussenkomst van de N-VA 15 keer minder dan destijds ingevoerd door paars-groen.

Beerput Brussel

Dat Groen graag met het vingertje wijst maar au fond eigenlijk gewoon een partij is als de andere en niet verpinkt om samen te werken met de ergste in het politieke spectrum, de PS, zie je het best in Brussel. In de vorige aflevering zagen we al hoe Groen posten claimde in de administratie en daar zelfs de wet voor wijzigde, en hoe ze meewerkte aan de creatie van graai-vzw’s. Uiteraard werden ook in Brussel de mandaten maximaal met partijgenoten ingevuld, zeker die waar een vergoeding aan kleeft.

Zo maakten de Brusselde groene gemeenteraadsleden Marcel Rijdams en Bart Dhondt samen met de eerder genoemde Byttebier deel uit van de mandaten-koehandel bij het begin van de legislatuur. Rijdams mocht in de Haven van Brussel 2.200 euro/jaar incasseren en nog wat extra’s in de Gewestelijke Huisvestingsmaatschappij. Dhondt, de opvolger van Kristof Calvo als voorzitter van Jong Groen, mocht de honneurs met bijhorende pree waarnemen in de Gewestelijke Investeringsmaatschappij voor Brussel en het Brussels Agentschap voor de Onderneming.

Aan de feestdis van de PS kan Groen niet ontbreken

Ook Bruno De Lille kluste als staatssecretaris (!) bij: 13.440 euro/jaar bij de Internationale Jaarbeurs van Brussel. En toen hij nog schepen was als bezoldigd ondervoorzitter van de vzw Comité der maaltijden voor scholen en gemeentediensten van de stad Brussel (die mee de graai-vzw Brusselse Keukens oprichtte), ziekenhuis UVC Brugmann, ziekenhuiskoepel IRIS, Baden van Brussel, Contactcentra van Brussel.

Is dat allemaal verleden tijd, #toenmetgroen? Helemaal niet. Zolang ze braaf zijn, mogen ook groene jongens nog altijd mee-eten aan de uitgebreide en ter eigen zelfbediening gecreëerde feestdis van de Brusselse PS. Zo schuift Kurt Custers nog 13.440 euro/jaar in de vzw Internationale Jaarbeurs van Brussel en doet de Vlaams-Brabantse Groen-kandidate Mia Casteels hetzelfde bij de kleinere vzw Le Foyer Laekenois, aan een bescheidener tarief van 4.758,48 euro/jaar. Het zou fijn zijn als ook de groene partij eens in de spiegel zou kijken en vaststellen: het kan anders.

Het groene obesitas-kabinet

Peter Dedecker — Fri, 23 Jun 2017 11:32:25 +0000

De publieke opinie is razend door de onthullingen over graaicultuur en belangenvermenging, en terecht. Mensen raken gedegouteerd van de opeenvolging van affaires als Optima, Kazachgate, Publipart en Samusocial. Een afkeer die ik deel als jong politicus, net als zovele collega’s uit alle partijen. Geen enkele partij is op dat vlak zonder zonden. Ook al verzinkt alles in het niets bij het gegraai in de aalmoezenbeker van daklozen door de socialisten, toch vallen er ook op mijn eigen partij opmerkingen te maken als het gaat over politieke vernieuwing. Met z’n allen zullen we maatregelen moeten nemen om de politiek op een hoger deontologisch niveau te brengen.

Wat me naast de feiten zelf enorm stoort, is de manier waarop het debat gevoerd wordt. En dan vooral hoe de partij Groen daarbij steeds de ‘moral high ground’ inneemt en zich profileert als blozende maagd. Ze meent in de media volop met stenen te moeten gooien naar alles en iedereen. Maar als je dan toch zo graag met stenen gooit, dan ben je beter zelf zo wit als een maagd. Is Groen dat? Is die perceptie wel terecht? Zijn zij dan zoveel zuiverder dan andere partijen?

Om dat uit te klaren, ging ik op zoek naar hoe die partij beleid voert en voerde in het verleden. En wat blijkt? Als Groen aan de macht komt, bakken ze het nog bruiner dan sommige partijen die zij vol gespeelde verontwaardiging met de vinger wijzen. Groen is allesbehalve een witte maagd. Het blijkt een partij te zijn als een watermeloen: groen vanbuiten, donkerrood vanbinnen. Er zijn genoeg voorbeelden om enkele boekdelen mee te vullen. Vandaag serveer ik u deel 1: het groene obesitas-kabinet.

1 medewerker per 27 kiezers

Wie aan groene regeringsdeelname denkt, denkt meteen aan de periode paars-groen, waarna de partij Agalev onder de kiesdrempel dook die ze zelf geïnstalleerd had. We hoeven echter niet zo ver terug te gaan in de tijd: ook vorige legislatuur kon de groene partij deelnemen aan het beleid en kabinetten vullen. Met name in de Brusselse regering werd Bruno De Lille met 1091 voorkeurstemmen staatssecretaris bevoegd voor mobiliteit, openbaar ambt, gelijke kansen en administratieve vereenvoudiging en een paar bevoegdheden van de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

Voor dat takenpakket liet De Lille zich omringen door een kabinet met maar liefst 40 voltijdse eenheden (VTE). Voor elke 27 voorkeurstemmen nam hij één personeelslid aan. Daaronder twee fulltime chauffeurs. Wellicht omdat Brussel geen uitgebreid netwerk van openbaar vervoer heeft, en de zadels van de Villo-deelfietsen iets te hard zijn voor groene billen.

Ter vergelijking: 40 kabinetslui, dat zijn er evenveel als op het kabinet van de minister-president van Vlaanderen, Geert Bourgeois, die een veel uitgebreider takenpakket heeft. De Lille was dan wel bevoegd voor mobiliteit, maar niet voor openbare werken en niet voor de uitbater van het openbaar vervoer, de MIVB. Die bevoegdheden vielen onder zijn collega Brigitte Grouwels (CD&V), minister van Vervoer en Openbare Werken. Ben Weyts, die wél bevoegd is voor het volledige pakket aan mobiliteit en openbare werken van een veel groter gewest en in zijn portefeuille ook toerisme, Vlaamse Rand en dierenwelzijn bij heeft, klaart de klus met 27,5 VTE. Dat Brussel met zijn 19 gemeenten, 19 OCMW’s, 6 politiezones en een heel kluwen aan vzw’s nood heeft aan administratieve vereenvoudiging is ontegensprekelijk. Maar welke resultaten kunnen de 7 adviseurs voorleggen die De Lille daarvoor had aangeworven? Federaal stelt Theo Francken het met één (1) adviseur voor administratieve vereenvoudiging, en hij boekt wel resultaten.

Groen aan de macht, da's hetzelfde beleid als de socialisten #hetkananders

"Zo groot, dat was het vorige kabinet, van Pascal Smet (sp.a), ook”, verdedigde de woordvoerster van De Lille het obese kabinet in de krant De Morgen. “Het kan anders” is de slogan van Groen, maar als ze aan de macht komen doen ze gewoon hetzelfde als de socialisten.

Geen wonder dat er op dat kabinet nog een plaatsje over was voor de toenmalige voorzitter van Jong Groen, het aanstormend talent Kristof Calvo. Hij ‘werkte’ er zo’n acht maanden, van na zijn afstuderen in september 2009 tot aan de verkiezingen van 2010. Een groot deel van zijn passage viel dus in volle verkiezingscampagne. En dat als kandidaat op de 2^e plaats in kieskring Antwerpen, op een kabinet met 1 medewerker per 27 kiezers. Die verkiezingscampagne kwam weliswaar enigszins onverwacht door de val van de regering-Leterme. Toch is het te hopen voor Calvo en De Lille dat hen niet hetzelfde overkomt als Joëlle Milquet (cdH): naar haar voert het parket-generaal een onderzoek omdat ze mogelijk medewerkers aannam op haar kabinet om campagne te voeren. Maar over Calvo weiden we een andere keer wel wat verder uit.

Een ander opmerkelijk figuur op het kabinet-De Lille was overigens Arnaud Verstraete, nu Brussels parlementslid voor Groen en de witte ridder in het ganse graaicultuurdossier. Diezelfde Verstraete was tijdens zijn periode op het kabinet ook regeringscommissaris bij de Brusselse Maatschappij voor Waterbeheer. We herinneren ons nog de woorden van kritiek van zijn partijgenoot Björn Rzoska op cabinettards die bijverdienen als regeringscommissaris: “Ze worden twee keer betaald voor één job.” Je kan daarover discussiëren, maar één ding is zeker: bij Groen moet men dringend eens in de spiegel kijken, want als groenen kabinetten te vullen hebben, zijn ze er ook niet vies van om net datgene te doen wat ze een ander verwijten.

Politisering ten top

Laat ons eens kijken naar de belangrijkste realisaties van de groene staatssecretaris voor autoloze zondagen. Allereerst een hele reeks politieke benoemingen. Ook op dat vlak verschilt Groen helemaal niet van een traditionele partij. Een volledig overzicht zou ons vandaag iets te ver leiden. Ook dat is de moeite waard om wat dieper te belichten in een volgende aflevering van de groene pak-de-poenshow.

Eigen kabinetschef eerst

Een andere belangrijke realisatie is de politisering van de ambtenarij. Ja, u leest het goed: niet de depolitisering, maar de politisering.

Zo werd Ecolo-kabinetschef Frédéric Fontaine topman van de Brusselse milieuadministratie en werd Jean-Paul Gailly directeur-generaal bij Brussel-Mobiliteit. Die laatste werkte voorheen op het Ecolo-kabinet van Isabelle Durant. Vandaag zit die weer bij de PS. Misschien zag De Lille die overstap al aankomen, en probeerde hij daarom eerst tevergeefs zijn eigen kabinetschef Patrick Balcaen op die stoel te plaatsen.

Politisering Brusselse administratie, met dank aan Groen #hetkananders

Ook voor andere partijen leverde Groen toen dergelijke hand- en spandiensten. Zo stootte de benoeming van cdH’er Christian Lamouline als hoofd van de Brusselse administratie op een veto van de Raad van State. Als groene Brusselse staatssecretaris voor ambtenarenzaken paste De Lille toen expliciet de wet aan om het mogelijk te maken voor kabinetsmedewerkers om te kunnen meedingen naar deze overheidsjobs, en dus om die benoeming mogelijk te maken. De wet doelbewust aanpassen om de oude truken van een traditionele partij te kunnen toepassen: faut le faire, Groen.

Begrijp me evenwel niet verkeerd: ook de N-VA vindt dat mensen die op een kabinet werken of gewerkt hebben, dezelfde kansen moeten krijgen om mee te dingen naar een (top)job in de administratie als ze aan dezelfde voorwaarden inzake kennis en competentie onderworpen worden als de andere kandidaten. Dat doen we bijvoorbeeld met vergelijkende testen door Selor, en niet zoals Bruno De Lille met een jury van ‘onafhankelijke’ (door de regering aangeduide) experts. Dit laatste schaamlapje was er zelfs voor de vakbonden te veel aan: VSOA laakte deze doorgedreven politisering en sprak zelfs over “maffiapraktijken” met incompetente politieke kandidaten. La Libre Belgique, niet meteen het N-VA-partijblad, titelde “La nomination politique, sport régional Bruxellois”. PS-praktijken, met steun van de groenen.

Graai-vzw’s: afbouwen of oprichten?

Met zo’n omvangrijk kabinet heb je natuurlijk de tijd om wat bij te klussen. Dat deed ook De Lille. Volgens Cumuleo deed hij dat onder meer als (onbezoldigd) voorzitter van de KVS en Klojo Producties en als (onbezoldigd) bestuurder bij de vzw Atomium en vzw Babykot bijvoorbeeld. Maar ook als (bezoldigd) gemeenteraadslid en politieraadslid in de stad Brussel en bezoldigd bestuurder bij de Internationale Jaarbeurs van Brussel. Deze laatste organisatie kwam deze week nog in opspraak omdat de bestuurders daar maar liefst 13.440 euro per jaar schnabbelen. Maar als Groen mag meebesturen is dat blijkbaar een minder groot probleem.

Socialistische zelfbediening, met groene mee-eters

Overigens, zeer opmerkelijk: in het Staatsblad zien we dat De Lille als voormalig radioproducer nog tot 2013 bezoldigd verbonden was aan de VRT. Dus ook tijdens zijn periode als staatssecretaris, van 2009 tot en met 2013. Het zou me ten zeerste verbazen dat dit effectief het geval was. Zo erg kan het er bij de VRT toch niet aan toegaan? Maar toch: elk jaar opnieuw staat zijn positie bij de VRT in het Staatsblad als een bezoldigde functie, zelfs met einddatum 31/12/2013, en bij het overzicht van 2014 zien we plotsklaps de melding “met politiek verlof”. Zeer vreemd.

Voor de liefhebbers die nog wat dieper terug graven: voor hij staatssecretaris werd, begin jaren 2000, was Bruno De Lille schepen in het college van PS-burgemeester Thielemans.

Het kluwen van vzw’s en belangenvermenging werd in die tijd niet afgebouwd, integendeel. De Lille participeerde in heel wat van die vzw’s en andere organen. Hij was onder meer bezoldigd bestuurder bij UVC Brugmann en de ziekenhuiskoepel IRIS. Deze ziekenhuizen(koepels) kwamen vorige week in opspraak. Zo krijgt de voorzitter van de raad van bestuur van het Brugmann-ziekenhuis, Christophe Pourtois (MR), 32.365,56 euro bruto per jaar. Ondervoorzitter Alain Nimegeers (MR) vangt 24.274,32 euro. Andere raadsleden moeten het stellen met 800 euro/jaar. Bij de koepel IRIS van hetzelfde laken een pak.

Verder vinden we Bruno nog terug met bezoldigde mandaten bij Baden van Brussel en Contactcentra van Brussel. Ook hier opnieuw: Groen voert weliswaar met luide trom de strijd tegen het kluwen van bezoldigde mandaten, maar in de praktijk is er van #hetkananders niets te merken als ze mee in het bestuur zitten.

Groen schafte de graai-vzw's niet af maar richtte ze mee op

Bij wijze van uitsmijter: als bezoldigd ondervoorzitter van de vzw ‘Comité der maaltijden voor scholen en gemeentediensten van de stad Brussel’ lag Bruno De Lille mee aan de basis van de oprichting van de nieuwe vzw Brusselse Keukens. Het is deze vzw die in de affaire-Mayeur opnieuw ter sprake komt omwille van de vergoedingen van 19.500 euro per jaar. Groen heeft dus niet zozeer kuis gehouden in het kluwen der Brusselse vzw’s. De witte maagd heeft verdorie zelfs mee nieuwe graai-vzw’s opgericht!

Er valt duidelijk nog een heel boekje over te schrijven, over die tijd, toen met Groen.

Regering moet verder hervormen en minder uitgeven

Peter Dedecker — Wed, 14 Jun 2017 11:00:00 +0000

Na de Europese Commissie en het IMF, de OESO en het Planbureau verwacht nu ook de Nationale Bank van België (NBB) dit en de komende jaren een hogere economische groei: 1,6 procent, om precies te zijn. Ter vergelijking: vorig jaar bedroeg die groei 1,2 procent. Al die instellingen loven ook de hervormingen die geleid hebben tot meer jobs en meer koopkracht. Desondanks blijft de begroting met een gat van miljarden euro’s een zorgenkind. We moeten dan ook verder blijven snoeien in de uitgaven en mogen de hervormingstrein niet laten stilvallen.

De OESO loofde expliciet de belastingverlagingen in de taxshift van 8 miljard euro als motor voor jobs en koopkracht. De NBB ziet het reëel beschikbare inkomen van de gezinnen dit jaar alvast toenemen met 1,5 procent en de komende jaren met 2,3 en 2,2 procent. Samen is dat dus 6 procent, bovenop prijsstijgingen door de inflatie. Werken lonend maken, daarmee vervullen we een van onze belangrijkste verkiezingsbeloftes. Samen met de flexibilisering van de arbeidsmarkt resulteert die taxshift volgens de Nationale Bank in meer dan 200.000 netto bijkomende jobs tijdens deze regeerperiode: een fenomenale prestatie in historisch perspectief! De volgende jaren komt die helemaal op kruissnelheid, met een verdere verlaging van de personenbelasting.

Begrotingstekort blijft uitdaging

De grootste uitdaging blijft het begrotingstekort. Net als de voorbije jaren wegen de extra uitgaven voor pensioenen en andere stelsels in de sociale zekerheid zwaar door. We moeten het momentum van de aantrekkende groei ten volle grijpen, en mogen die niet fnuiken met nieuwe belastingen. Tegelijk moeten we verder hervormen, onder meer in de sociale zekerheid, om de factuur voor de komende generaties niet te bezwaren. De nalatigheid van vorige regeringen liet de pensioenuitgaven ontsporen en de voorbije vijf jaar stijgen met 8 miljard euro tot zo’n 10 procent van ons bbp. De pensioenhervorming van deze regering halveerde de toekomstige extra factuur. Op die manier moeten we verder gaan in de gehele sociale zekerheid.

Herstel de geloofwaardigheid van uw Beweging, mijnheer Wouters

Peter Dedecker — Tue, 06 Jun 2017 12:12:59 +0000

Op zijn aanstelling tot nieuwe voorzitter van Beweging.net maande Peter Wouters de premier aan tot spoed in het Arco-dossier. Dat is de wereld op z'n kop. Voor het welslagen van de Arco-taskforce is namelijk één ding essentieel: de bijdrage van de hoofdverantwoordelijke. Ik schreef de man een open brief, die onder meer gepubliceerd werd bij De Morgen.

Beste mijnheer Wouters,

Of mag ik Peter zeggen? U werd afgelopen week de nieuwe voorzitter van Beweging.net, het voormalige ACW. Ik wist niet goed of ik u moest feliciteren of condoleren.

Want laat ons wel wezen: er wacht u een hele uitdaging. Wat meer dan 800.000 voormalige coöperanten van de financiële holding van uw Beweging, ARCO, ongetwijfeld het meest interesseert, is hoe u hun dossier zal oplossen. Laat het me nog even samenvatten.

Onder leiding van uw voorgangers verkocht het ACW aan niet minder dan 800.000 mensen zogenaamd “veilige spaarproducten”. Zo werden deze zaken decennia lang in de verschillende ACW-media (zoals het ledenblad ‘Visie’) en door de deelbewegingen ACV, CM en co aangeprezen bij de eigen achterban: veelal eenvoudige hardwerkende arbeiders. Deze absoluut veilige Arco-deelbewijzen bleken in werkelijkheid aandelen te zijn in een financiële constructie die beheerd werd op een manier waarvan de meest gehaaide Wall Street-bankiers het schaamrood op de wangen zouden krijgen.

97% van het spaargeld van die mensen werd ingezet op één aandeel: Dexia. Door Jean-Luc Dehaene, betreurd prominent lid van uw Beweging, het grootste hefboomfonds van Europa genoemd. Voor een paar kruimels leende uw Beweging die Dexia-aandelen nog uit aan shorters, die het aandeel (en dus het spaargeld van de coöperanten) naar beneden speculeerden. Er werden put-opties uitgeschreven waardoor Arco bijkomende Dexia-aandelen moest aankopen aan een veelvoud van de beurskoers. Allemaal met het spaargeld van die gewone kleine man, die in de meeste gevallen nog nooit van het woord “put-optie” gehoord had, maar het volste vertrouwen had in de ACW-bonzen die in het ACW-ledenblad Visie beweerden dat spaargeld als een goede huisvader te beheren.

Terwijl de gewone Arcopar-coöperant het moest stellen met een beperkt dividend van 4,25% op een zogenaamde “wachtrekening”, rijfden vakbond en ziekenkas via Arcofin vele honderden miljoenen euro’s aan dividenden binnen, tot zelfs 12% in één jaar, in harde cash op de zichtrekening. Koepelorganisatie ACW bediende zichzelf dan nog eens rijkelijk via de zogenaamde “winstbewijzen”: als BACOB (en later Dexia Bank) winst maakte, ging dat geld niet naar de rechtmatige eigenaar, de Arco- en Dexia-aandeelhouders, maar passeerde eerst het ACW nog eens langs de kassa. Datzelfde ACW vergat daarbij nog op een correcte manier belastingen te betalen. In 2011, toen de Arco-coöperanten en Dexia-aandeelhouders hun geld verloren en de belastingbetaler miljarden moest ophoesten om Dexia nogmaals te redden, streek uw beweging nog eens 17 miljoen euro op aan dividenden. En om die winstbewijzen af te kopen hoestte de belastingbetaler via Belfius nog eens 112 miljoen euro op aan het ACW.

Met die erfenis van uw voorgangers bent u zopas door de Algemene Vergadering van Beweging.net bevestigd als nieuwe voorzitter. U kunt daar op twee manieren mee omgaan.

Potje breken is potje betalen

U kunt simpelweg uw verantwoordelijkheid nemen en met uw Beweging doen wat u moet doen: opnieuw opkomen voor de kleine man, en die 800.000 coöperanten zoveel mogelijk schadeloos stellen. Ik weet dat dat niet eenvoudig is: niemand tast graag in de buidel. Maar mij is altijd geleerd: potje breken is potje betalen. Dat zou ook moeten gelden voor uw organisatie. Uw zusterorganisatie, de Boerenbond, deed het u al voor in de jaren ‘30 toen haar Middenkredietkas op de fles ging: elke deposant werd (weliswaar over een lange periode) vergoed. Bovendien zou u zichzelf daarmee als voorzitter meteen op dezelfde hoogte kunnen plaatsen als die voorgangers die ook in moeilijke omstandigheden hun verantwoordelijkheid namen en moeilijke beslissingen namen in het belang van iedereen, in het bijzonder de eenvoudige werkmens. Denk maar aan de tijd van Poupehan, waarin het ACW deed wat nodig was en staatsmanschap vertoonde.

Of u kunt ervoor kiezen om alle verantwoordelijkheid af te schuiven en de factuur rechtstreeks of onrechtstreeks bij de belastingbetaler te proberen leggen. Iets wat voorgangers Develtere en Renders jarenlang probeerden met een door het ACW zelf geschreven “waarborgregeling” waarvan op voorhand geweten was dat die geen stand zou houden.

Centen op tafel

Dat u bij uw aanstelling meteen de premier aanmaant (en dus de politiek en de belastingbetaler) tot enige spoed in het Arco-dossier doet vrezen dat u voor het tweede kiest. Om de task-force van de premier in dit dossier te kunnen laten slagen, is de bijdrage van de hoofdverantwoordelijke van het debacle, uw beweging, essentieel. Centen op tafel. Bent u er echt niet toe in staat om de coöperanten te vergoeden, wat ik betwijfel, dan is maximale transparantie om uw stelling te onderbouwen het minimum minimorum. De burgers van dit land verwachten van mensen met verantwoordelijkheid maximale transparantie, dat geldt ook voor uw organisatie met grote verantwoordelijkheden in de samenleving.

Enkel met transparantie in dit dossier, en met een maximale bijdrage vanuit de hoofdverantwoordelijke, kunt u dit onfris dossier afsluiten. Zo kan u de geloofwaardigheid van uw organisatie herstellen, haar opnieuw recht van spreken geven, en de historische erfenis van de christelijke arbeidersbeweging met haar roemrijke voorgangers als Daens veilig stellen

Met vriendelijke groeten,

Peter Dedecker

Overheidsfinanciën regering-Michel op koers

Peter Dedecker — Wed, 24 May 2017 12:00:00 +0000

Dankzij de maatregelen van de federale regering kent de begroting voor het eerst sinds lang enkele meevallers. Dat benadrukte het Rekenhof tijdens hoorzittingen in de Kamer. Ik ben dan ook uiterst tevreden. Onlangs verwees Karin Temmerman (sp.a) de helft van de beleidsmaatregelen nog naar de prullenmand. Met de opmerkingen van het Rekenhof wordt nu het tegendeel en haar ongelijk bewezen.

Het Rekenhof verwijst in zijn opmerkingen in de eerste plaats naar de buffer van 559 miljoen euro, die de federale regering in haar begroting voorzag. Daarnaast paste ook de Europese Commissie haar voorspelling in positieve zin aan - net als het IMF, dat een forse verbetering verwacht tegenover eerdere schattingen. De aanpassingen van het IMF en de Europese Commissie zorgen voor een bijkomende verbetering van 530 miljoen euro. Bovendien benadrukt het Rekenhof dat een aantal fiscale en niet-fiscale ontvangsten te conservatief werden ingeschat. De cijfers zijn dan ook ronduit positief te noemen.

Beleidsmaatregelen werpen hun vruchten af

De positieve geluiden komen er niet zomaar. De regering-Michel zorgt ervoor dat het land er economisch opnieuw op vooruitgaat. Door een beleid te voeren dat onze ondernemingen opnieuw competitief maakt en door meer jobs te creëren in de private sector, kan deze bewindsploeg, met minister van Financiën Van Overtveldt, een mooi rapport voorleggen. Ze slaagt erin om zowel de belastingdruk, de overheidsuitgaven als het structureel saldo te verlagen. Ook nu realiseert de federale regering een van haar doelstellingen: het opnieuw gezond maken van onze overheidsfinanciën. Die ingeslagen weg moeten we volgen.

Besparing? Het blijft stil bij sp.a en Groen

Peter Dedecker — Thu, 20 Apr 2017 19:54:04 +0000

Vandaag vroeg ik Groen en sp.a naar voorstellen voor besparingen. Karin Temmerman was heel snel met haar antwoord: nieuwe belastingen!

Bekijk hier het fragment:

In de plenaire vergadering ging het vandaag over de begroting. Deze Zweedse coalitie erfde van de regering-Di Rupo een begrotingstekort groter dan 3%. We gaven elk jaar 12 miljard euro meer uit dan we binnen kregen en zaten op het Europees strafbankje. Het is meer dan 10 jaar geleden dat we nog een begroting hadden met zulke puike cijfers. Maar we moeten durven de begrotingen van 2018 en 2019 gezamenlijk op te maken, gekoppeld aan een stevig pakket structurele hervormingen. Hervormingen die onze groei versterken, die opnieuw jobs creëren, die onze toekomst en die van de jonge generaties veilig stellen.

Bekijk hier het de volledige tussenkomsten: