Peter Dedecker

Terug van nooit weggeweest: l'état PS

Peter Dedecker — Fri, 03 Feb 2012 14:45:02 +0000

Als er deze week iets overduidelijk was, dan is het wel dat l'état PS, de PS-staat, terug is van nooit weggeweest. Maar liefst tot vier keer toe drukte de PS haar wil door en liet ze de andere coalitiepartners zien wie hier de baas is. Van Dexia Bank België, over Didier Bellens tot het asieldossier en natuurlijk het belangrijkste van al: een begroting gebaseerd op vooral nieuwe lasten met als top of the bill een mogelijke btw-verhoging: elk dossier werd gedomineerd door de PS. De rest van de regering zat erbij en keek ernaar. PS - de rest: 4 - 0.

Dexia Bank België

Na de tweede redding van Dexia zou er een nieuwe wind waaien door de Belgische financiële wereld. De Raad van Bestuur van België's nieuwste aanwinst, Dexia Bank België, zou niet meer gevuld worden met politici die uit dank voor bewezen diensten regelmatig van een heerlijke portie kreeft mogen genieten. Neen, er zou een onafhankelijke selectie gebeuren door een onafhankelijk headhuntingbureau. Mooie woorden van Yves Leterme van op het spreekgestoelte in het parlement.

Echter, vandaag zit Leterme in Parijs en zwaait de PS nog steeds de plak: de regering legt het 100.000 euro kostende advies van headhunter Egon Zehnder vrolijk naast zich neer omdat het de PS niet aanstaat. De Raad van Bestuur zal nu bevolkt worden door 5 Vlamingen en 5 franstaligen in plaats van de normale 6-4 verhouding. Bovendien krijgen de franstaligen nog eens de voorzitter en krijgt de PS twee mannetjes, waaronder de door Egon Zehnder niet weerhouden Guy Quaden. De haute finance blijft veilig in franstalige handen zoals we ook gewoon waren bij Dexia.

Didier Bellens

Na de schandelijke vertoning dinsdagavond in de commissie Infrastructuur waar Didier Bellens (PS, CEO Belgacom) tekst en uitleg kwam geven (of dat vooral niet deed, zie De Tijd en De Standaard) krijgen we volgende reactie van de PS bij monde van minister Paul Magnette, nota bene aan Belga en niet in het parlement tijdens een debat: "Voor mij is er geen reden voor een interventie in deze zaak omdat het gaat om problemen van dagelijks bestuur die binnen het bedrijf moeten beheerd worden, de regering moet zich niet moeien met het dagelijkse beheer van het bedrijf." Schandaal na schandaal, een Raad van Bestuur die zich tegen zijn heraanstelling kantte, coalitiepartners die zich zorgen maken, maar de PS vindt dat best OK en haar wil is wet.

Ik heb alvast een verzoek tot interpellatie ingediend voor volgende week om Paul Magnette aan de tand te voelen over deze gang van zaken, over de gegevens waarop hij zijn uitspraak baseert terwijl hij afwezig was in de commissie en er nog geen debat geweest is met hem. Dit brengt Belgacom, vooralsnog een kroonjuweel van ons land, en bij uitbreiding dus ook ons land, ernstige schade toe. Ik ben benieuwd naar de reactie van de andere regeringspartijen die in de commissie en de pers bijzonder scherp waren, maar verder...

De opvangcrisis

Staatssecretaris Maggie De Block kreeg het hard te verduren in de plenaire voor het gebrek aan opvangplaatsen voor daklozen en asielzoekers. Nochtans kan je deze dame, die nog maar twee maanden op post zit, onmogelijk de schuld geven van het falende beleid op dat vlak. Het is immers het gevolg van het beleid dat de voorbije tien jaar gevoerd werd, onder druk van de PS. Massale regularisaties, gekoppeld aan tergend lange procedures en een gebrek aan uitwijzingsbeleid voor uitgeprocedeerden, lokken meer gelukzoekers dan ooit naar ons land die we natuurlijk onmogelijk kunnen opvangen. Het zou fout zijn Maggie De Block hier de schuld van te geven, al zat haar partij (VLD) natuurlijk mee aan het roer om de voorbije tien jaar dit PS-beleid uit te voeren. Het is dan ook bijzonder hypocriet dat Yvan Mayeur (PS) claimt dat de VLD de oorzaak is van deze opvangcrisis en het gebrek aan opvangplaatsen. Het aantal opvangplaatsen steeg echter van 16.062 in 2008 tot meer dan 24.000 vandaag terwijl er van structurele maatregelen (zoals bvb opgelijst in onze brochure migratie) nog steeds geen sprake is. Waarom niet? Omdat de PS dat niet wil. En de regeringspartners? Die staan erbij en kijken ernaar, sommigen al 10j of langer.

De begroting en mogelijke btw-verhoging

Dat de begroting die gisteren in de plenaire goedgekeurd werd, bol staat van de belastingverhogingen die vooral de Vlamingen treffen en uitblinkt in een gebrek aan besparingen, wisten we al. Dat we er voor opteren om spookrijder te spelen op de Europese snelweg, wisten we ook al. Dat de begroting reeds achterhaald is door een te optimistisch groeicijfer, wisten we ook al. Mogelijke oplossingen: verder besparen, of nog meer belasten. Niet verwonderingwekkend ziet de PS geen mogelijkheden voor verdere besparingen, maar lanceert ze bij monde van Philippe Moureaux meteen een alternatief: een btw-verhoging. Dat we nu al boven het EU-gemiddelde zitten en dergelijke belastingverhoging volgens specialisten een slordige 25.000 jobs kost, vergeten we even. Wat zegt de VLD? Bespreekbaar. De PS dicteert, Open VLD noteert...

De frustrerende waanzin van deze Dexiacommissie

Peter Dedecker — Fri, 27 Jan 2012 14:13:45 +0000

Europees Commissaris Neelie Kroes was in de vorige legislatuur bevoegd voor Mededinging en dus verantwoordelijk voor het dossier van de staatssteun aan Dexia en voor de goedkeuring ervan door de Europese Commissie. Dat ze nu weigert in de bijzondere Kamercommissie Dexia te getuigen, is een zoveelste blamage voor deze commissie en voor de parlementaire controlefunctie. En toch, toch kan ik haar beslissing begrijpen.

Immers, waarom zou zij deze commissie wel ernstig nemen als Belgische verantwoordelijken dat ook niet doen? Waarom zou zij een commissie aux sérieux nemen die vanuit alle kanten tegengewerkt wordt? Een overzicht.

Toegang krijgen tot documenten van de Belgische toezichthouders en Dexia Holding is een lijdensweg. Tot nu hebben enkel de experts van de commissie ze.
Belgische regeringsleden komen node getuigen: Didier Reynders heeft steevast agendaproblemen en wil enkel komen wanneer terzelfdertijd in de commissie Financiën de begroting besproken wordt en het merendeel van de leden daar verwacht wordt: afleiding! Voor een CEO als Mariani is het blijkbaar makkelijker om naar de commissie te komen dan voor minister Reynders, die toch ter beschikking moet staan van het parlement. De verantwoordelijke premier, Yves Leterme? Die stuurt al helemaal zijn kat.
Blijkbaar worden wij als commissieleden een paardengeheugen toegedicht: de documenten van de commissie zelf, inclusief de verslagen van de vergaderingen achter gesloten deuren en de presentaties van de experts: alles wordt afgeschermd. Wij, en wij alleen (niet onze medewerkers of technici) kunnen ze consulteren in een afgesloten ruimte, zonder kopieermogelijkheden, dictafoon of medewerker, zonder gsm of laptop. Voor een dergelijk technisch dossier allesbehalve een evidentie. Hoe kunnen wij tijdens de zitting de verklaringen van de spreker vergelijken met eerdere verslagen of documenten van de toezichthouders? Niet, dus...
Zo organiseert men willens nillens een zwartepietenspel: iedereen steekt de schuld op een ander of trekt in het beste geval gewoon de paraplu open. Er zijn dus dringend confrontaties nodig.
De vergaderingen zijn een ware uitputtingsslag. Toppunt was Jean-Paul Servais, hoofd van toenmalig toezichthouder CBFA (en van MR-signatuur) vorige week vrijdag. Uitstel van zijn hoorzitting, die pas kon aanvatten om 19u, werd door de commissievoorzitster (Marghem, MR) afgeblokt. Wat volgde was een ellenlange presentatie van 50 slides met een samenraapsel van basisinformatie (de structuur van Dexia: na 2,5 maand kent iedereen die ondertussen al), onleesbare ingescande brieven, informatie op een dermate misleidende manier gebracht zoals die ook aan de RvB van Dexia gebracht geweest kon zijn om te blijven volhouden dat men "goed bezig" was, en vooral heel warrige en ongestructureerde informatie. Om 23u dacht Servais te kunnen beginnen aan het volgende deel van zijn presentatie: nog 100 stuks. Efficiënt werk kan je dit niet noemen.
Soms neemt men ons ook voor kleine kinderen: nadat een commissielid citaten uit de bijzonder interessante en relevante getuigenis van Imfried Schwimann van het Directoraat-Generaal Mededinging in de pers lekte, werd het verslag weggenomen uit de parlementaire dataroom. Wij mogen het niet meer zien.

Waar wachten we op?

Kortom, we verdoen onze tijd, we raken gefrustreerd en we komen geen stap dichter bij de waarheid. De commissie is dus dringend aan herwaardering toe. Laten we haar nu eindelijk omvormen tot een echte parlementaire onderzoekscommissie. Daar zouden we Neelie Kroes, die immuniteit geniet, ook niet kunnen verplichten om te komen, maar het politieke gewicht zou wel dermate vergroten dat ze niet zou kunnen weigeren. Haar getuigenis zou ertoe doen, ook: wat Imfried Schwimann vertelde was dermate interessant en confronterend dat het verder onderzocht dient te worden.

De uiteindelijke politieke verantwoordelijkheid voor het dossier lag immers bij de Europese Commissie die niet noodzakelijk het advies van haar administratie volgde en hierover intern onderhandelde, met ook de Belgische, Franse en Luxemburgse Eurocommissarissen. Wat is daar gezegd? Neelie Kroes moet dat kunnen verhelderen.

En ten slotte: een onderzoekscommissie kan de getuigen onder ede verhoren. Tegengestelde getuigenissen bij een confrontatie uitklaren ook. Waarop wachten we dus nog? We zijn de burgers en de belastingbetalers die opdraaien voor deze tweede peperdure redding van Dexia, een onderzoekscommissie verschuldigd.

Column gepubliceerd in De Morgen.

Eerste eigen wetsvoorstel goedgekeurd: hypothecaire leningen op woonboten

Peter Dedecker — Fri, 27 Jan 2012 13:47:50 +0000

Met enige trots kon ik dinsdag melden dat een eerste wetsvoorstel van mijn hand goedgekeurd werd in de Kamercommissie Handels- & Economisch Recht. Met dit wetsvoorstel wordt het mogelijk om woonboten, horecaboten, varend erfgoed en plezierboten in te schrijven in het scheepsregister, en dus ook om er een hypotheek op te nemen. Aangezien een hypothecaire lening de bank meer zekerheid geeft, is deze goedkoper voor de eigenaars dan een persoonlijke lening, waardoor aankoop en renovatie van deze schepen goedkoper wordt.

Stap vooruit voor Gent

Dit lijkt me vooral een interessante kans voor steden als Antwerpen, maar nog meer voor Gent: wonen op het water wordt trouwens steeds meer trendy. Gent kent al de grootste woonbootgemeenschap van Vlaanderen, en zal hierin nog verder gaan door de nieuwe projectontwikkelingen in de Oude Dokken.

Maar daarnaast wordt het ook makkelijker (en goedkoper) om een historisch schip aan te kopen en te renoveren. Het is nu aan de stad Gent om eigenaars te stimuleren om bijvoorbeeld in de Voorhaven aan te meren. Het gebied kan een echte publiekstrekker worden om ons watererfgoed in de kijker te plaatsen, zoals ik eerder schreef.

Kansen voor economie

Maar ook de Belgische kredietsector kan hier alleen maar baat bij hebben. Nu vluchten kandidaat-eigenaars vaak naar Nederland of Frankrijk om hun schip te registeren en sluiten ze daar een hypothecaire lening af. Die scheepsvlucht een halt toeroepen kan ook een positief effect hebben op de werkgelegenheid in de Belgische scheepswerven die deze schepen verbouwen en uitrusten én op hun toeleveranciers.

Samenwerking

Na een eerste uitstel door PS en MR, werd het voorstel dinsdag unaniem (ook door PS en MR) goedgekeurd in de commissie. Op dat politieke spelletje na, ben ik de collega's van de andere partijen dan ook bijzonder dankbaar voor de constructieve samenwerking tijdens het totstandkomingsproces met allerlei feedback en opmerkingen. Tevens ook een woordje van dank aan scheepshypotheekbewaarder Guido De Latte voor het aankaarten van dit probleem in zijn boek, alsook prof Eric Van Hooydonk voor zijn feedback, insteken en zijn inzet in de sector van het watererfgoed.

Nu dient het voorstel nog goedgekeurd te worden in plenaire vergadering, wellicht binnen twee weken, waarna het ondertekend dient te worden door de koning om te verschijnen in het Staatsblad.

Meer van dat!

Berichtgeving: GVA, De Gentenaar, in de papieren kranten van 25 jan: GVA p58, HLN p12 en De Tijd p3.

Een grafiek zegt meer dan 1000 woorden

Peter Dedecker — Tue, 17 Jan 2012 19:55:47 +0000

Of: "hoeveel schiet u er als burger bij in?" Met dank aan De Tijd, de (groene) professoren André Decoster en Willem Sas, maar vooral dankzij de Vlaamse minderheidspartijen CD&V, VLD en sp.a in de regering Di Rupo I, en Groen erbuiten. Of hoe men de beste leerling van de klas, de sponsor van België, alweer bestraft. Verbaast het iemand dat de proffen ook tot de vaststelling komen dat er zelfs minder responsabilisering in zit dan voordien? Nochtans een vereiste voor alle Vlaamse partijen... De liefhebbers van een uitgebreide analyse van de nieuwe financieringswet door onze studiedienst, kan ik dit document van harte aanbevelen.

Over wetten en worsten: de heffing op bedrijfswagens

Peter Dedecker — Sun, 15 Jan 2012 16:09:25 +0000

"Met wetten is het als met worsten: je kunt maar beter niet zien hoe ze worden gemaakt." Het is een bekend citaat van Otto von Bismarck, later overgenomen door Mark Eyskens en recent nog Piet Hein Donner. Niets is minder waar, bij momenten, zeker met deze regering. Een uitstekend voorbeeld is de wet die de nieuwe heffing op bedrijfswagens regelt: nog geen maand oud, maar alweer voor herziening vatbaar verklaard.

Het is een klassieker: een wetsontwerp Diverse Bepalingen bevat enkele kleine wetswijzigingen en wordt door de regering, na advies van de Raad van State, ingediend bij het parlement voor behandeling met hoogdringendheid. De Kamerleden van de meerderheidspartijen dienen vervolgens een hele reeks amendementen in die fundamentele hervormingen kunnen bevatten. De wet op het bankgeheim werd zo aangepast, alsook, eind vorig jaar, de hele reeks belastingverhogingen en de beperkte pensioenhervorming. Het is in dit land, waar men elkaar niet meer vertrouwt, de enige manier om een compromis door het parlement te krijgen: zo is er op het einde één stemming nodig, en moeten de partners gelijk oversteken. Dat de amendementen in feite door de regering opgesteld worden, de Kamerleden van de meerderheid (op enkele uitzonderingen zoals bvb Gwendolyn Rutten na) nauwelijks de inhoud en gevolgen kennen, het advies van de Raad van State niet moet gevraagd worden, en vooral dat de oppositie geen tijd krijgt om dit degelijk te controleren en advies in te winnen bij experts, neemt de regering er graag bij. Het land bijeen houden met draken van institutionele en socio-economische compromissen lijkt belangrijker dan degelijke wetgeving afleveren met duidelijke keuzes...

Bedrijfswagens: minder groen en rechtsonzekerheid troef

Een mooi voorbeeld van de gevolgen zien we vandaag in de wet die de heffing op bedrijfswagens regelt. Doordat het ecologische verhaal (de CO₂-uitstoot) minder zwaar doorweegt en men zich voor de berekening van het voordeel van alle aard (en dus de belasting) baseert op de catalogusprijs, zonder de (vrijwel altijd) toegekende kortingen (de belasting is dus berekend op een bedrag dat je niet eens betaald hebt), inclusief de gekozen opties, worden nieuwe bedrijfswagens nog een extra stuk duurder dan minder propere tweedehandswagens. Terwijl ons land nu tweedehandswagens exporteert, dreigen we zo een importland voor tweedehandswagens te worden, die ouder zijn, en minder milieuvriendelijk: de gemiddelde leeftijd van ons wagenpark is nu 4,6j, terwijl dat in Nederland bijna het dubbele is. Bovendien is dit regelrechte contractbreuk voor wie eerder een duurdere maar properder wagen kocht: de eerste populaire hybride wagen (de Toyota Prius) was bij introductie een stuk duurder dan een gewone wagen. Wie dergelijke propere wagen kocht, gaat Di Rupo I – naar eigen zeggen de meest groene regering – nu afstraffen. De nieuwe, hyperpropere maar duurdere wagens, elektrische wagens en plug-in hybrides zoals de op dit autosalon voorgestelde Volvo V60 Plug-in Hybrid, krijgen door deze manier van werken in ons land geen kans. Een groene bedrijfswagenheffing zou zich meer baseren op CO₂ en fijn stof, zoals de BIV op Vlaams niveau, door onze minister Muyters hervormd en vergroend.

Om nog maar te zwijgen van het feit dat deze belastingverhoging nog maar eens een verhoging van de lasten op arbeid betekent. Want of we het nu graag willen of niet: bedrijfswagens zijn een deel van verloning geworden door de slechte compromissen uit het verleden. Onze positie als wereldkampioen belastingen heffen (op arbeid) komt, met SP.a, CD&V en Open VLD aan het roer, zeker niet in het gedrang.

Maar vooral: een belasting zorgt steeds voor een gedragswijziging. Ik had het over de verschuiving naar vuilere, goedkopere en tweedehandswagens. Niet alleen de consument/werknemer, maar ook de autosector past zich uiteraard aan. Zo worden bijvoorbeeld de kortingen in een nieuwe catalogusprijs geïntegreerd. Niet naar de zin van de regering natuurlijk, die onvoldoende rekening hield met de gedragsveranderingen bij een sterke belastingverhoging en hierdoor haar prognose van 200 miljoen extra inkomsten mag bijstellen. Ik ondervroeg donderdag minister Vanackere hierover (zie Villa Politica vanaf de 72e minuut), die aangaf de maatregel snel te zullen bijstellen. Mensen die nu op het autosalon een keuze aan het maken zijn, weten dus niet wat ze zullen moeten betalen. Aankondigen dat je een maatregel die nog geen maand in voege is, zal bijstellen: dat is je reinste rechtsonzekerheid creëren voor bedrijven en werknemers! Niemand weet nog hoeveel hij/zij zal verdienen of zal moeten betalen.

Blunderende Franstalige Belastingregering

Een zoveelste flater op rij voor deze Franstalige blunderende belastingregering, na de opslag voor de koning en voor de ministers, de felicitaties aan Kabila, de afgenomen middelen voor terugkeer van illegalen, PS en MR die dicteren dat het regeerakkoord boven de (door haar zelf gestemde) wet staat en tweetaligheid voor topambtenaren dus geen vereiste is en het begrotingsgat dat alsmaar groter wordt. Goed bezig, Di Rupo I.

2012

Peter Dedecker — Sun, 08 Jan 2012 16:37:29 +0000

Ik sluit me hier graag bij aan, en wens iedereen (zij die het geluk hebben Gentenaar te zijn, en zij die dat niet zijn) een voorspoedig 2012, met succes op professioneel en persoonlijk vlak, in een opperbeste gezondheid, overgoten met een sausje van passie.

2011

2011 was een bewogen jaar. Op federaal niveau is eindelijk een regering gevormd: een regering met als enige bindmiddel het feit dat de N-VA er niet bij is. En dat is er ook aan te zien: een regering die het merendeel van de financiële inspanningen wil leveren met nieuwe belastingen, die dan uiteraard vooral in Vlaanderen zullen worden geïnd. En dat is des te meer schrijnend omdat – hoeft het nog gezegd? - die regering in Vlaanderen geen meerderheid heeft. Van de door vele Vlaamse partijen gevraagde systemische staatshervorming, die de ingewikkelde structuur van ons land grondig moet bijsturen en de essentiële hefbomen voor sociaal-economisch beleid naar de deelstaten (Vlaanderen) overhevelt, komt weinig in huis. Integendeel: het wordt allemaal nog een pak ingewikkelder. Het meest gebruikte woord in het regeerakkoord over de overgedragen bevoegdheden naar de deelstaten is “behalve”... We zullen dan ook ons uiterste best doen om deze anti-Vlaamse coalitie te bestrijden, in de woorden van CD&V “van Opgrimbie tot De Panne”.

2012

2012 wordt daarom een interessant jaar. Niet alleen staan we voor de uitdaging om, ondanks het Di Rupo-moeras, ons land vanuit de Vlaamse regering goed te blijven besturen. Vlaanderen is een topregio, bij de beste van Europa, maar we moeten dat zo houden.

Maar ook in Gent staat er heel wat op stapel. Als de paarse coalitie na 24 jaar de afgelopen maanden eindelijk aan beperkte bijsturingen denkt inzake migratie, activering en aanpak van overlast, mag u er zeker van zijn dat daar na de verkiezingen met een rood-groen kartel aan het beleid, niets nog van in huis komt. Aan ons om deze gang van zaken te keren!

Volgende week

Na het parlementair jaar af te sluiten met de marathonzitting waarin de eerste trein belastingverhogingen doorgevoerd werd, na twee weekjes ontspanning maar ook voorbereiding van het lokale werk en ondersteuning van enkele andere afdelingen, ben ik er weer helemaal klaar voor om er vanaf morgen terug in te vliegen in Brussel. Niet alleen staan de beleidsnota's op het programma, ook de bespreking van de begroting 2012 komt eraan. Een eerste kemel van een fout kwam vandaag al ruimschoots aan bod: niet alleen krijgt de koning in deze moeilijke tijden er een pak centen bij, ook de regeringsleden zelf kregen ei zo na een loonsverhoging.

Dexia

Daarnaast zal ook het werk in de Dexia-commissie opnieuw van start gaan. Daarin belooft vooral de vergadering van komende vrijdag bijzonder interessant te worden. Dan komen immers de Belgische (ex-)toezichthouders langs: Luc Coene, Guy Quaden en Jean-Paul Servais. De voorbije hoorzittingen brachten al een gebrek aan toezicht aan het licht, vooral achter gesloten deuren. Als ze nu opnieuw, zoals eerder in de commissie Financiën, zich komen verstoppen achter hun beroepsgeheim, staat de meerderheid opnieuw voor de keuze: ofwel alsnog overgaan naar een echte onderzoekscommissie, ofwel eindelijk toegeven dat men heel de boel liever in de doofpot houdt. Dat heeft dan tenminste het voordeel van de duidelijkheid. Dan kennen we ook de geloofwaardigheid van de sp.a, die deze week nog publieke verklaringen aflegde hierover en achter een parlementaire onderzoekscommissie staat, maar dat blijkbaar geen regeringscrisis waard vindt... Over de geloofwaardigheid van CD&V, dat haar ACW-vleugel via ARCO ongegeneerd in de pot belastinggeld laat graaien terwijl datzelfde ACW via haar vakbond nog eens bonussen goedkeurt voor personeel en kaderleden van deze quasi-failliete instelling, eerder de mega-pensioen-bonus voor CEO Richard goedkeurde, zal ik maar zwijgen.

Maar eerst...

Maar dat zijn dus zorgen voor morgen. Zaken die ik ten zeerste ten harte zal nemen. Maar eerst nog heel even ontspannen vandaag. Misschien met een liedje, met dank aan de schitterende acteurs uit Tegen de Sterren op, die ook goede muzikanten en zangers blijken te zijn. Geniet ervan!

Hoe Elio en de vakbonden Open VLD een handje toesteken

Peter Dedecker — Tue, 27 Dec 2011 09:02:58 +0000

Dat De Standaard gisteren berichtte dat Di Rupo de Franstalige regeringspartijen opgeroepen heeft 'alles te doen' om hun Vlaamse partners 'de volgende verkiezingen te laten winnen', hoeft niet te verbazen. Zoals Di Rupo verder stelt: 'als de N-VA in 2014 de verkiezingen wint, [...] komen we in een confederaal land terecht.' Ik dacht dat dit laatste in het programma van CD&V en VLD stond, maar soit, blijkbaar hecht Di Rupo even veel geloof aan de uitvoering van die programma's als die partijen zelf. Alleszins: het eerste voorbeeld van de bereidwilligheid van de franstalige partijen, en dan vooral de PS met haar vakbondsaanhang, om deze regering samen te houden en alvast te doen alsof deze regering met Open VLD op kop de noodzakelijke hervormingen doorvoert (quod non) hebben we de voorbije dagen reeds gezien. Men hielp Open VLD tevens een handje om te verbergen dat tegelijk met deze non-hervormingen een hele resem lastenverhogingen voor de werkende klasse doorgevoerd werd, met steun van diezelfde Open VLD.

Wat betreft de pensioenhervorming hoef je maar even deze grafiekjes te bekijken, en je ziet meteen dat deze regering niet verder komt dan wat gerommel in de marge. Als we de wettelijke pensioenleeftijd niet willen verhogen van 65 naar 67 jaar, zoals in de landen rondom ons, moeten we dringend werk maken van het respecteren van die pensioenleeftijd en stoppen met vervroegd uit te treden of mensen vervroegd aan de deur te zetten. Waar zeker iets moet gebeuren, is in de ambtenarenpensioenen, uiteraard zonder opgebouwde rechten af te pakken. Het is immers niet te verklaren dat een zelfstandige gemiddeld slechts 569 euro bruto pensioen krijgt, een werknemer in de privé sector 1.030 euro en een ambtenaar gemiddeld zomaar eventjes 2.227 euro terwijl diens loon ondertussen zeker competitief is met dat in de privé sector. Dat dan de ambtenarenvakbonden als eersten op de barricaden staan om hun 'verworven rechten' of 'overdreven voordelen' te gaan verdedigen, is onbegrijpelijk.

Nog hallucinanter is het feit dat aan de pensioenregeling van het rijdend personeel van de NMBS in de maatregelen van Van Quickenborne niets verandert: zij kunnen vrolijk op 55j op brugpensioen blijven gaan, aan een pensioen dat berekend wordt op de laatste maand (!) van hun dienst, zoals deze ACOD-brochure uitlegt. Wie goede vriendjes is met de vakbond, krijgt uiteraard nog promotie vlak voor deze laatste maand, wat een uitermate goed pensioen oplevert. En toch is men er bij de NMBS steevast als de kippen bij om te staken, in Wallonië zelfs nog dagen voor de aangekondigde acties. Il faut le faire... Of zou dit onderdeel zijn van de operatie "help de VLD een handje, ze hebben het nodig"?

Alexander De Croo op 7 juni 2010 in De Standaard

Immers, samen met deze non-hervormingen op vlak van pensioenen, werd door diezelfde door Franstaligen gedomineerde regering, met steun van Open VLD, tevens een hele resem lastenverhogingen doorgevoerd die uitsluitend door de werkende, sparende en ondernemende klasse en vooral in Vlaanderen gevoeld zullen worden. Zo verhoogt men de belasting op bedrijfswagens significant. Op zich valt daar nog wel iets voor te zeggen vanuit ecologisch en mobiliteitstechnisch standpunt, ware het niet dat die bedrijfswagens ondertussen (of we dat nu graag hebben of niet) een onderdeel zijn van het loonzakje van de middenklasse. Een verhoging van de lasten daarop betekent dus een verhoging van de lasten op arbeid waar we reeds wereldkampioen zijn. Daar komen nog een boel lasten bij op banken en energie die niet gebruikt worden om de kostprijs van groene energie te verlagen en die uiteraard doorgerekend zullen worden aan de consument/burger. Met de extra heffing op inkomsten uit dividenden (uit vennootschappen dus) wil men onze koppositie inzake belastingheffen nu ook uitbreiden naar de ondernemingen...

De stakingen en alle berichtgeving erover waren dus meer dan een welkom steuntje in de rug van de Open VLD die ondertussen in het parlement deze eerste trein lastenverhogingen goedkeurde. De tweede trein vertrekt wellicht binnenkort met de programmawet. Wedden dat men dat men dat laat samenvallen met de grote staking van 30 januari om alzo de aandacht nog eens af te leiden? Er zit alleszins nog veel meer aan te komen, gezien de Open VLD erin geslaagd is uit de nota-Di Rupo, die ons land recht naar de afgrond zou leiden dixit Alexander De Croo, slechts een paar allerslechte maatregelen te halen. De slechte blijven uiteraard behouden, en ons land blijft als enige in de regio saneren voor meer dan driekwart via nieuwe inkomsten (en dus lastenverhogingen) in plaats van via besparingen, zoals hieronder door onze uitstekende studiedienst samengevat.

Peperdure Provinciale Profileringsdrang

Peter Dedecker — Sat, 24 Dec 2011 14:36:42 +0000

Dat N-VA en het provinciale niveau koele minnaars zijn, wist u wellicht al langer dan vandaag. Niet alleen is de provincie veelal een overbodig beleidsniveau en toonbeeld van verspilling, dikwijls werken de verschillende bestuursniveau's elkaar gewoonweg tegen, zeker als ze een verschillende politieke samenstelling hebben. Een recent schrijnend voorbeeld van regelrechte verspilling en pure "kloterij" van de mensen ter meerder eigen eer en glorie, is het voorbeeld van de restauratie van het Lam Gods.

Dit meesterwerk van de gebroeders Van Eyck heeft een opknapbeurt nodig waarvoor de verschillende overheden in de buidel tasten. Onderwerp van discussie is echter de locatie waar deze restauratie in alle openheid moet plaatsvinden, en waar mogelijks vele kijklustigen langskomen. Het stadsbestuur schuift het Museum voor Schone Kunsten naar voor, dat over de nodige infrastructuur beschikt: gaande van geklimatiseerde ruimtes tot mogelijkheden voor de ontvangst van bezoekers. De provincie beschouwt de Sint-Baafskathedraal met alle bijhorende inboedel echter als haar territorium en wil absoluut de restauratie laten doorgaan op haar eigen erf: in het Caermersklooster. Daar zijn de nodige faciliteiten echter niet aanwezig, maar geen nood: het provinciebestuur wil hiervoor gerust de nodige centen bovenhalen. Voor het geval iemand zich mocht afvragen waar die provinciebelastingen voor dienen waar u nooit iets van hoort en waarvoor de verantwoordelijken nauwelijks verantwoording moeten afleggen: hier heeft u een mooi voorbeeld.

Omdat men er niet uit geraakte, liet men de restaurateur de locatie kiezen. Uiteraard koos die voor het MSK, met bijhorende faciliteiten. De provincie liet zich echter niet zomaar doen, waarna volgend compromis uit de bus kwam: de restauratie gaat door in een glazen kooi in een afgesloten ruimte in het MSK, maar de bezoekers zullen zich moeten wenden tot het Caermersklooster - weet iemand dat eigenlijk zijn? - alwaar ontvangstfaciliteiten ingericht zullen worden en ze de restauratie zullen kunnen volgen via live-stream. De provincie wist immers geen blijf met haar centen, nu ze niet meer moest investeren in een geklimatiseerde ruimte. De receptie in het provinciehuis zal des te chiquer zijn! Dat de bezoekers het moeten stellen met een videoscherm met beelden die ze evengoed thuis vanuit hun zetel kunnen bekijken in plaats van the real thing, live achter glas, kan hen natuurlijk geen ene moer schelen: ze bevinden zich tenminste op provinciaal domein.

Voor ons is het duidelijk: zulke zotternijen horen niet thuis in de 21e eeuw, laat staan in deze crisistijden waar we uw belastinggeld op een zuinige manier dienen te besteden. Geert Bourgeois (N-VA) ondernam reeds een moedige poging om het provinciale bestuursniveau in te perken en af te slanken. Dit is helaas slechts in beperkte mate gelukt, wegens verzet van de traditionele partijen (inclusief de Vlaamse coalitiepartners) die natuurlijk in de verschillende provincies zelf aan de macht zijn. Ook in Oost-Vlaanderen is het trio CD&V-VLD-SP.a aan de macht in de "bestendige deputatie": vijf mannen en één dame. U heeft er ongetwijfeld nog nooit van gehoord, laat staan dat u hun namen uit het hoofd kunt noemen. Toch is het meer dan waarschijnlijk dat deze tripartite na oktober 2012 gewoon verder doet, uw centen uit te geven in alle beslotenheid. Wie hebben ze immers te vrezen? De kiezer? Buiten het overschrijvingsformuliertje dat u jaarlijks in de bus krijgt voor de provinciebelastingen, weet u wellicht niet eens waarop men hen kan afrekenen.

Komen Eten tvv Music For Life 2011

Peter Dedecker — Mon, 19 Dec 2011 16:06:24 +0000

Ook dit jaar draag ik mijn steentje bij aan de benefietactie Music For Life. De stille ramp diarree kost immers wereldwijd jaarlijks het leven aan 1,5 miljoen kinderen. Onvoorstelbaar gewoon, tijd voor actie! Net als een aantal collega's N-VA parlementsleden, bied ik mijn diensten aan onder de noemer "Komen Eten" en probeer ik voor de hoogste bieder een heerlijke maaltijd (meerdere gangen) aan huis te bereiden voor pakweg vijf personen. Bieden kan via e-Bay. Leg gerust samen met enkele vrienden voor een gezellige en (hopelijk) lekkere avond! U heeft nog een kleine 3 dagen de tijd!

Dexia: De pyromaan beloond

Peter Dedecker — Fri, 16 Dec 2011 15:48:55 +0000

Het bonusdebat is verre van evident. Uiteraard hebben wij er geen problemen mee om mensen (deels) te belonen afhankelijk van de prestaties, en zijn wettelijke beperkingen uiterst moeilijk: dan krijg je gewoon een braindrain richting landen of bedrijven waar men wel dergelijke verloning mag en kan betalen. Natuurlijk zijn er ook buitensporige excessen, zoals we onlangs vernamen in de fameuze Dexia-commissie.

Aan het woord was Pierre Richard, van 1987 tot 2000 CEO van Dexia Crédit Local en nadien CEO van Dexia tot eind 2005. Na zijn pensionering in 2006 werd hij voorzitter van de Raad van Bestuur, onder het CEO-schap van Axel Miller, tot aan de eerste redding van de bank in september 2008.

Als na de redding in 2008 Pierre Mariani en Jean-Luc Dehaene het roer overnemen bij Dexia en zichzelf de brandweerlui noemen, dan moet Pierre Richard zowat de pyromaan geweest zijn die de boel in de fik stak: hij was de architect van de megalomane ambities van Dexia, met de aquisities van dochters over de hele wereld, met het Turkse Denizbank en het problematische Amerikaanse FSA als bekendste. Onder zijn beleid nemen de risico's toe en financiert de bank zich meer en meer via leningen bij andere banken in plaats van via de spaartegoeden van eigen klanten. Op het toppunt was men voor zo'n 260 miljard afhankelijk van de interbankenmarkt: dat is zomaar eventjes driekwart van het huidige Belgisch BBP.

Het is dan ook zonder meer wraakroepend wanneer Pierre Richard bevestigend antwoordt, wanneer ik hem in de Dexia-commissie vraag of het klopt dat hij, voor een periode van 20j, jaarlijks 600.000 euro extra pensioen krijgt als bonus. U leest het goed: in 2004 besliste men bij Dexia om voor dhr Richard een serieus bedrag in een pensioenfonds te storten, dat hem, bovenop zijn gewoon pensioen, een extra jaarlijkse bonus van 600.000 euro toekent, gedurende 20j, vanaf zijn pensioen op 65-jarige leeftijd op 1 januari 2006.

Toen Bruno Deletré, voormalig Executive Vice-President Public Finance, in juli 2008 vertrok bij Dexia, kreeg hij een gouden handdruk van 2 miljoen euro. Een immens bedrag, dat de man drie maanden later terugstortte toen de bank quasi overkop ging. Als ik de heer Richard vervolgens vraag of zijn jaarlijkse 600.000 euro nooit in vraag gesteld zijn na het ineenstorten van de bank, nadat men zag dat het beleid van Pierre Richard zowat de periode was waarin de miserie in de groep gecreëerd werd die leidde tot maar liefst twee falingen, en of hij het niet logischer vond het voorbeeld van Bruno Deletré te volgen, wast deze de handen in onschuld:

Pendant 20 ans, j'ai été aux affaires bancaires du Crédit Local, d'abord, puis Dexia. 20 ans où les résultats de l'entreprise dont j'étais le responsable exécutif ont été excellents. Je suis parti à un moment où l'ensemble du groupe fonctionnait très bien.

Het is achteraf gemakkelijk om te zeggen: ‘in mijn periode was het goed’. Maar nu we zien dat daar heel wat is fout gelopen, is zoiets volgens mij maatschappelijk, tegenover de gewone mensen die keihard werken voor een bescheiden pensioen, onmogelijk verantwoorden. Met de gevolgen van de bewezen diensten, waarvoor die bonus uitgekeerd werd, zitten wij nu vandaag opgezadeld, met een ratingverlaging voor ons land wegens de dreiging van ettelijke miljarden die ons land waarborgt voor de achtergelaten problemen. Dan de handen in onschuld wassen en dergelijke vergoeding aanvaardbaar vinden, is het beste bewijs van de wereldvreemdheid van sommigen binnen die sector.

Dexia: tweestrijd voor België, maar altijd gejost

Peter Dedecker — Thu, 15 Dec 2011 15:16:19 +0000

Vandaag verlaagde Moody's de rating van de Franse Dexia-dochter Dexia Crédit Local en haar Luxemburgse zusje Dexia BIL van A3 naar Baa1 met een negatieve outlook. De rommelstatus komt angstaanjagend dichtbij. De verlaging is een reactie van Moody's op de voorlopige waarborgregeling voor de overkoepelende restbank die het agentschap duidelijk onvoldoende zeker vindt. Een verlaging met verregaande gevolgen in België.

Immers, deze ratingverlaging komt bovenop de behoefte van DCL aan extra kapitaal. Voor die kapitaalverhoging wordt gekeken in de richting van diezelfde restbank, de Dexia Holding, die net een slordige 4 miljard euro kreeg van de Belgische staat voor de verkoop van Dexia Bank België.

België zit hier in een tweestrijd: een investering van de restbank in het kapitaal van DCL bezorgt ons land risico's door de staatswaarborgen, waarvan België met 60,5% het merendeel voor haar rekening neemt. De kapitaalverhoging ontzeggen versterkt de restbank, maar brengt DCL in de problemen en dan ook onze eigen Dexia Bank België die op 30 september een lening van 46 miljard uitstaan had bij DCL. De risico's voor onze bank DBB, met haar retailactiviteiten met kantoren en personeel, zijn op die manier een pak groter dan die voor Frankrijk, waar met DCL alle miserie begon.

Het is nog maar de vraag hoe men nu zal omgaan met deze kwestie, de risico's voor ons land onder controle houdt en Frankrijk dwingt eindelijk ook eens verantwoordelijkheid op te nemen. De schade voor ons land is immers reeds immens na de eerdere ratingverlaging van ons land, door de slecht onderhandelde Dexia-deal. Ik zal kersvers minister van Financiën Steven Van Ackere (CD&V - ACW) hierover binnenkort ondervragen.

Glazen Huis Gentbrugge: ook dit jaar weer vol sfeer

Peter Dedecker — Sun, 11 Dec 2011 00:41:13 +0000

Net als vorig jaar staat er ook dit jaar een Glazen Huis in Gentbrugge. Toen was ik ook gedurende een hele tijd van de partij om wat te helpen met sociale media en vaneigenst ook een actie te houden. Dit jaar is dat helaas niet gelukt wegens enkele verplichtingen, maar uiteraard kom ik minstens even de sfeer opsnuiven. En die sfeer is hier wel degelijk ruimschoots aanwezig! Ik kwam toe tijdens een heel sfeervol optreden van Renée aan de overkant van het water, onder feërieke verlichting, en vooral met een prachtige stem! Beluisteren, die handel! De strandstoelen, voorzien van terrasverwarmers, zorgen voor een gezellige boel en een comfortabele manier om de koude te trotseren en te genieten van de muziek.

Binnen is het verschil met vorig jaar echter het grootst: een full house, ook het medewerkerskotje telt een veelvoud van het aantal aanwezigen vorig jaar. Allen vollop aan het bloggen, twitteren, foto’s en interviews online gooien, en soms ook gewoon eens goed tegen elkaar discussiëren, waarvoor ondergetekende ook schuldig pleit. Maar ja, wat wil je, als N-VA’er, met al die socialisten in de tent?

Maar laat dat nu echter het mooiste van al zijn! Mensen uit 9050 (en een paar exoten) van diverse pluimage, verschillende voorgeschiedenis, oud- en nieuwkomers, een gigantische smeltkroes van opinies en mensen uit een waaier aan verenigingen uit de buurt, die zich samen inzetten voor hetzelfde goede doel. Wat wil een mens nog meer? Laat dat vooral de charme zijn van dit lokale initiatief. Mannen en vrouwen met ballen en goesting om hun nek uit te steken en voluit te gaan voor een mooie opbrengst. Maar ook voor een goede sfeer vaneigenst!

Meer van dat! Ik heb alvast zin in een feestje vanavond/vannacht! U komt toch ook? De drank staat alvast koud, er staat een enthousiaste vereniging achter de toog, en de muziek is aanstekelijk! Tot sebiet?! Online volgen kan via de blog.

De NMBS-chipkaart: twee gemiste kansen op rij

Peter Dedecker — Fri, 25 Nov 2011 08:34:13 +0000

Eergisteren kondigde de NMBS aan vanaf volgend jaar de huidige papieren abonnementen te vervangen door een chipkaart. Men kiest hier voor de MoBIB-kaart die al enkele jaren door de MIVB gebruikt wordt. Je zal beiden overigens kunnen combineren op één kaart, samen met de deelfietsendienst Villo en autodeelservice Cambio, terwijl De Lijn en TEC daar later ook nog bij komen. Een project dat 2 jaar geleden aangekondigd werd, krijgt nu eindelijk een startdatum. Een stap vooruit, als je 't mij vraagt, al laat men helaas twee mooie kansen liggen.

Integratie op de digitale identiteitskaart

De MoBIB-kaart is eigenlijk een kaart met (naast een chip) een RFID-tag op die gebruik maakt van de Calypso-standaard. De kaart ontwaarden of controleren, doe je door die in de buurt (minder dan een cm) van de lezer te houden. In Duitsland beschikken de elektronische identiteitskaarten reeds over dergelijke RFID-tag. In principe zou het ook mogelijk zijn onze elektronische identiteitskaarten met dergelijke chip uit te rusten, daar zijn experimenten mee aan de gang. Op dat moment zou je de trein/tram/bus-kaart kunnen laten vallen en je ticket gewoon "op je e-ID zetten". Je hoeft dan maar je e-ID tegen de kaartlezer aan de metropoortjes te houden of bij de conducteur op de trein. Geen afzonderlijke kaart meer nodig dus. Helaas keurden we vorige week de wet-De Padt goed, die de geldigheidsduur van de e-ID optrekt van 5 naar 10 jaar. Als we dus een nieuwe e-ID met RFID-tag uitrollen, duurt het 10j eer iedereen hierover beschikt, wat in de technologiesector onnoemelijk lang is. Daarnaast zijn er nog een heleboel andere problemen, zoals uitstekend toegelicht door de experts in dit verslag. Eigenlijk was de goedkeuring van dit wetsvoorstel door SP.a en VLD een regelrechte afkeuring of motie van wantrouwen jegens het beleid van ex-staatssecretaris Peter Vanvelthoven en huidig minister-eGov Vincent Van Quickenborne. Ik hield er onderstaande tussenkomst over in plenaire.

Installatie van toegangspoortjes naar de perrons

Tevens kondigde minister Vervotte gisteren in de plenaire vergadering, in haar antwoord op vraag van Anthony Dufrane (PS), aan dat de NMBS geenszins van plan is om, naar het voorbeeld van de MIVB en op veel plaatsen in het buitenland, toegangspoortjes te installeren naar de perrons waardoor enkel mensen met een MoBIB-kaart kunnen passeren. Dat dit de kans op zwartrijden sterk verminderd, blijkt uit de sterke cijfers die de MIVB kon voorleggen. Uiteraard is zwartrijden op de korte metrotrajecten makkelijker dan op treinritten met conducteur, maar hoeveel mensen vullen hun Go Pass niet in pas zodra ze de conducteur zien verschijnen? Deze laatste zou er een pak minder werk door hebben en zich meer kunnen concentreren op het helpen en informeren van mensen, terwijl er ook tout court minder mensen moeten worden ingezet. Bovendien zou het pickpockets tussen pakweg Brussel-Centraal en Brussel-Zuid sterk ontmoedigen.

Kortom, een uitstekende zet van de NMBS en een stap vooruit. Alleen jammer dat men de potentiële winsten niet helemaal aanboort, en jammer dat de NMBS voor één daarvan nu ook bemoeilijkt wordt door de meerderheid op initiatief van VLD en PS.

Zuhal Demir in De Morgen: lessen voor Gent

Peter Dedecker — Sun, 20 Nov 2011 19:09:10 +0000

Vorig weekend verscheen in De Morgen een schitterend interview met mijn sympathieke collega Zuhal Demir. Je kan het hier nalezen, of op haar website. Ze heeft het, als Turks-Koerdische Vlaming, over de problemen in de Seefhoek, ondermeer tussen Turken en Koerden die elkaar met baseballknuppels en messen te lijf gingen. Maar vooral de manier waarop we, en dan vooral bepaalde leiders, naar allochtonen kijken, krijgt er serieus van langs, maar natuurlijk ook de houding van vele allochtonen zelf. Een aantal stukken zijn op Antwerpen van toepassing, maar de vergelijking met Gent is niet altijd ver te zoeken.

Zuhal heeft kritiek op burgemeester Patrick Janssens, die in 2006 een heleboel mensen met exotische namen op zijn lijst plaatste, maar nadien nog niet één ervan bekwaam genoeg vond om schepen te worden. Da's al een verschil met Gent: nadat bijna 1/4 van de SP.a verkozenen in 2006 van allochtone afkomst bleek te zijn, hebben we sinds 2007 een allochtone schepen. De eerste was Fatma Pehlivan, wat geen groot succes bleek te zijn: noch in het schepencollege, noch voordien in de Senaat. In Masterchef echter des te meer. Na haar promotie tot Vlaams parlementslid in 2009 werd zij vervangen door Resul Tapmaz die drie jaar eerder zijn intrede maakte in de gemeenteraad. Deze sympathieke horecabons uit de Sleepstraat doet het al een stuk beter dan zijn voorgangster en is duidelijk gegroeid in zijn rol, al ben ik wel benieuwd naar wat hij gaat doen met zijn Turkse legerdienst en bijhorend trouw zweren aan de Turkse natie.

Niettemin zijn er natuurlijk harde kritieken op zijn beleid (of dat van het paarse stadsbestuur in het algemeen) inzake zijn bevoegdheden personeel en organisatie. Hoe valt het immers te verklaren dat Gent per 1000 inwoners iets minder dan 16 voltijdse personeelsleden tewerkstelt, terwijl Antwerpen en Leuven voldoende hebben aan respectievelijk 13 en iets meer dan 9 personeelsleden voor een vergelijkbare dienstverlening? De kansen die de informatisering en aankomende pensioneringsgolf bieden, zal Resul echter laten liggen: hij is er zelfs trots op bekomen te hebben dat 80% van de gepensioneerden vervangen zal worden in plaats van de eerder afgesproken 40%! Iets wat natuurlijk veel meer te maken heeft met zijn (partij)ideologie dan het feit dat deze schepen-ondernemer van allochtone origine is, en waarmee hij de Gentse liberalen duidelijk maakte welke partij hier de plak zwaait. Dat belooft, met het kartel SP.a-Groen!...

Ook de kritiek van Zuhal wat betreft arbeidsparticipatie snijdt hier hout: het Gentse stadsbestuur roept werkgevers op verantwoordelijkheid te nemen op vlak van diversiteit, maar heeft zelfs slechts 5,23% allochtone personeelsleden tegenover 14% Gentenaren van allochtone origine. Uiteraard zal 14% allochtone personeelsleden onmogelijk zijn doordat pakweg de scholing in die groep gemiddeld lager ligt dan bij de niet-allochtonen en er problemen kunnen zijn qua kennis van het Nederlands. Maar ook hier is een en ander natuurlijk ook een gevolg van het gevoerde beleid: het royaal uitdelen van leeflonen aan nieuwkomers en dus het aantrekken van vooral armoede en ongeschoolden, het pamperbeleid enkel gefocust op rechten zonder - in tegenstelling tot Antwerps OCMW-voorzitter Monica De Coninck (eveneens SP.a) - hier plichten aan te koppelen alsook de ondermaatse inzet inzake integratie van allochtonen en activering van allochtone leefloners, vergroten niet meteen de kansen voor die mensen op de arbeidsmarkt bij zowel privé als overheidswerkgevers.

Kortom, ook in Gent is er nog heel wat werk aan de winkel om alle Gentenaars met verschillende achtergronden niet naast, maar met elkaar leven, waarbij we niet langer dat hatelijke woord "allochtonen" moeten gebruiken, laat staan kinderen van (nieuwe) Vlamingen automatisch in dat hokje steken. Inspanningen van beiden kanten zijn echter nodig.

De Bellens-saga: het debat smoren voor beginners

Peter Dedecker — Sat, 12 Nov 2011 10:18:02 +0000

Naar aanleiding van de voorbije hete zomer bij Belgacom werd CEO Didier Bellens afgelopen woensdag uitgenodigd in de commissie Infrastructuur van de Kamer om tekst en uitleg te geven. Van een noemenswaardig debat was echter geen sprake. Daarvoor is de veelbesproken CEO van een te uitgekookt type, hierbij handig geholpen door commissievoorzitster Maggie De Block (Open VLD) en helaas ook door de commissieleden zelf. Hierbij enkele technieken "debatten smoren voor beginners":

Begin laat op de dag. Bij de aanvraag voor een hoorzitting met CEO Didier Bellens en RvB-voorzitter Theo Dilissen wees commissievoorzitster Maggie De Block op het feit dat Belgacom een beursgenoteerd bedrijf is en dat de hoorzitting dus best buiten beurstijd doorgaat. Niet dat de CEO en voorzitter zaken zouden zeggen die invloed kunnen hebben op de beurskoers, maar soit, als we daarmee aan de bezwaren (niet in het minst van de PS-fractie die ineens belang hechtte aan de belangen van een beursgenoteerd bedrijf) konden tegemoet komen: geen probleem natuurlijk. Vandaar de start woensdag om 18u, als iedereen er al een zware werkdag opzitten heeft.
Stel een tijdje uit in de hoop dat een en ander al bekoeld is. Vlak voor het reces (op 1 juli) bracht de commissie een bezoek aan Belgacom, waarbij de CEO verontschuldigd was maar enkele leden van het directiecomité ons een uitstekende inzage en toelichting gaven in de transformatie van de oude RTT tot het moderne Belgacom met dito producten en diensten, alsook andere aspecten zoals het HR- en klantentevredenheidsbeleid. Een argument tegen een nieuwe hoorzitting, al waren er intussen wel een heel pak nieuwe feiten. Niettemin bekwam voorzitster De Block het akkoord om de hoorzitting uit te stellen tot afgelopen woensdag, nadat de RvB het nieuwe Strategisch Plan zou goedgekeurd hebben, met als argument dat ze dat dan ook meteen konden toelichten. Niet dat men dergelijk top-secret verhaal uitvoerig zou brengen in het parlement, met vertegenwoordigers van de concurrentie in de publiekstribunes natuurlijk.
Geef een ellenlange pokkesaaie presentatie. De zitting begon met dezelfde presentatie als voor de zomer, aangedikt met enkele extra slides over HR-beleid (waar terecht de waarde van gemotiveerd en kwalitatief personeel onderstreept werd) en de goede financiële resultaten en bijhorende return voor de meerderheidsaandeelhouder België. Op zich geen probleem, ware het niet dat de presentatie door Bellens gekenmerkt werd door een absoluut gebrek aan ook maar het minste vleugje bevlogenheid die je van een CEO van een topbedrijf mag verwachten, aan een tergend traag tempo, elke mogelijke wisseling van intonatie onderdrukkend. De gevolgen kan je raden.
Laat iedereen een monoloog doen. Na de presentatie was het uiteraard tijd voor vragen. Dat de eerste spreekster (volgens mij onbewust) de volle 25 (!) minuten nodig had om een vraag te formuleren, doet natuurlijk ook geen goed aan de waarde van een debat. Dat de voorzitster het niet nodig vond in te grijpen maar eerder in de week wel meende volop te moeten onderbreken wanneer commissieleden haar eigengereide handelen en niet-naleven van het reglement aankaartten, is onbegrijpelijk.
Draai vooral rond de pot en geef zo weinig mogelijk antwoorden. Op een paar uitzonderinge na was er van echte antwoorden op de vragen nauwelijks sprake. Enkele flauwe excuses (compleet naast de kwestie) passeerden de revue. Tempo, toon en bevlogenheid waren dezelfde als tijdens de presentatie en getuigden van een groot je-m'en-fou-gehalte.
Beëindig het debat voortijdig. Na de "antwoorden" werd het "debat" onmiddellijk afgesloten door de voorzitster, zonder enige mogelijkheid tot repliek of bijkomende vragen. Nota bene met de woorden "verdere privatisering is duidelijk niet interessant" uit de mond van een liberaal. Op mijn vraag "hoezo, geen repliek?" kwam van de collega's weinig reactie, wat gezien het gevorderde uur en het hele verloop ook begrijpelijk is: wat voor zin heeft doorvragen als je dergelijke "antwoorden" krijgt?

Ik kroop alvast met een gevoel van plaatsvervangende schaamte en dégoût in mijn bed voor een slapeloze nacht. Heel dit duidelijk goed voorbereide gebeuren kwam voor mij over als een welgemeende "fuck you" aan het parlement, van een royaal betaalde CEO die toch niets te vrezen heeft en blijkbaar meer levens heeft dan Berlusconi. Een normale CEO, die uitsluitend aangeduid wordt door de Raad van Bestuur, gaat niet alleen voor de goede financiële resultaten (wat hier wel degelijk het geval is), maar wil ook gewoon niet dat diens naam nog maar genoemd wordt in corruptiedossiers of beschuldigingen van beurshandel met voorkennis, of die nu terecht zijn of niet. Die doet er alles aan om (met goede procedures en toezicht) te vermijden dat zulke situaties zich kunnen voordoen, en zorgt door zijn bevlogenheid en manier van leidinggeven voor een goede, constructieve sfeer in het directiecomité en op de werkvloer, begeestert zijn personeel, gaat alleszins niet in de clinch met zijn Raad van Bestuur om de herbenoeming van één personeelslid (dat toevallig professioneel heel dicht bij zich staat) en beschouwt de leegloop van het directiecomité en bij uitstek het niet-geruisloze vertrek van de HR-directeur als een overduidelijk signaal mbt die "goede sfeer". Een beetje CEO had in zulke omstandigheden al lang de eer aan zichzelf gehouden. Iets wat blijkbaar niet hoeft als je de nodige steun geniet van de grote baas in dit land, af en toe een handje geholpen door anderen.

Of hoe het parlement zich in dergelijke situaties compleet laat doen en op den duur zichzelf in vraag stelt. Iets waarvan ik niet verwacht had dat een voor de rest heel bekwame politica als Maggie De Block er aan zou meehelpen.

Broken windows theory in Ledeberg

Peter Dedecker — Mon, 31 Oct 2011 19:03:49 +0000

Eén van de gangbare theorieën om verloedering van een buurt te voorkomen, is de broken windows theory. Deze werd geïntroduceerd door Wilson en Kelling in 1982 en was één van de onderdelen van de zero tolerance aanpak waarmee Rudy Giuliani de criminaliteit en no-go zones in New York City te lijf ging. Naast het effectief oppakken en bestraffen van diegenen die zich niet gedragen, is de aanblik van de buurt immers ook belangrijk om zowel het onveiligheidsgevoel te bestrijden en de veiligheid effectief te verhogen. Klein associaal gedrag stimuleert immers mensen om basale regels te gaan overtreden. Ernstige misdrijven kan je beperken door te beginnen met kleine overtredingen terug te dringen. Je doet dat door gebroken ruiten meteen te vervangen om geen bijkomend vandalisme (laat staan krakers) aan te trekken, graffiti meteen te verwijderen om niet meer graffiti aan te trekken, volle vuilnisbakken onmiddellijk leeg te maken om afval ernaast te vermijden en sluikstorten onmiddellijk op te ruimen om te vermijden dat meer mensen hun afval er bij gooien. Dit laatste is helaas één van de zaken waar het overduidelijk misloopt in Gent.

In Gent is het zelfs een expliciete beleidskeuze om sluikstorten niet onmiddellijk op te ruimen. Dat verklaart ook schepen van milieu Tom Balthazar in punt 23 (p9) van het "actieplan tegen zwerfvuil en sluikstorten":

We willen de verwijdering versnellen, zonder sluikstorten hiermee aan te moedigen. Want een te snelle verwijdering van sluikstort kan ervoor zorgen dat de sluikstorter deze vlugge verwijdering ervaart als een makkelijke bijkomende gratis ophaling. Daarom geen opruiming binnen de 24 uur maar wel binnen de 2 werkdagen.

Alsof een sluikstorter er enige boodschap aan heeft dat zijn weggegooide rommel daar langer dan één dag blijft liggen, of zelfs langer dan een week. Als men er al in slaagt het afval binnen de week op te ruimen... Afval laten liggen, nodigt alleen maar mensen uit om er nog snel ook hun rommel bij te gooien. De enigen die je daarmee ergert, zijn de buurtbewoners. Of is het misschien de bedoeling te wachten en te hopen dat een brave buurtbewoner het niet meer kan aanzien en zelf alle rotzooi opruimt? Kwestie van de eigen verantwoordelijkheid te ontlopen...

Erger wordt het nog wanneer de stad zelf het slechte voorbeeld geeft. Zo bijvoorbeeld in het goedbedoelde project van de "groene sproeten" in het kader van Ledeberg Leeft: daar worden woningen gesloopt om een groene opening te creëren in de veel te dichte bebouwing van deze 19e eeuwse wijk, ooit de dichtst bewoonde gemeente van het land en nu nog steeds de dichtst bevolkte deelgemeente van Gent. Op zich heel goed, maar als men die zelf gebruikt als tijdelijke opslagplaats van allerlei op een hoop gegooide materialen, creëer je zelf een rommelige en verloederde aanblik die alleen maar sluikstorters en andere miserie aantrekt.

(Klik op de foto voor meer foto's van deze locatie)

Hetzelfde geldt voor vele plaatsen in de Brugse Poort en in de buurt van het Rabot. Daar werden ook vele gebouwen gesloopt, waarna - in afwachting van een nieuwe ontwikkeling - een rommeltje ontstond met hoog groeiend onkruid achter een scheve afsluiting: een ware magneet voor sluikstorters! Het lijkt me toch niet zo moeilijk om op dergelijke plaatsen gewoon (als tijdelijke oplossing) gras in te zaaien, dat een beetje te onderhouden om op die manier alvast een verloederde aanblik te vermijden en sluikstorters niet uit te nodigen. Het kan zelfs aantrekkelijk zijn voor spelende kinderen of passanten die even willen verpozen.

Meer zelfs: de stad verplicht (conform punt 35 van datzelfde actieplan zwerfvuil & sluikstort) eigenaars van braakliggende gronden tot dergelijk onderhoud, maar doet dit blijkbaar zelf niet. Van een voorbeeldfunctie gesproken... Of hoe men zelf het stort creëert waar de meeuwen op afkomen, dixit een bekend socialistisch voorman in een licht andere context.

De bijzondere doofpotcommissie

Peter Dedecker — Fri, 28 Oct 2011 09:22:15 +0000

Het debat in de plenaire vergadering van gisteren moet zowat het meest beschamende, degoutante debat geweest zijn in mijn korte periode in de Kamer, tot zelfs lang daarvoor. De manier waarop de meerderheid (in lopende zaken) zich in alle mogelijke bochten wrong om het niet-installeren van een Parlementaire OnderzoeksCommissie (POC) te verdedigen, was hallucinant. Een POC die moet nagaan waarom we de bank Dexia nu al voor de tweede keer moeten redden, wat er is misgegaan en wat er aan de basis voor de splitsing ligt, wordt nochtans gevraagd door 58 van de 88 Vlaamse Kamerleden, een bijna 2/3-meerderheid der Vlamingen.

Om te vermijden dat de onderste steen bovengehaald zou kunnen worden, installeerde de meerderheid een “bijzondere commissie”, die niet over dezelfde mogelijkheden beschikt als een POC. Zo kunnen getuigen in de bijzondere commissie strafrechterlijk vervolgd worden als ze zaken vertellen die onder het beroepsgeheim vallen. In een POC is men daartegen beschermd. Iets wat ook kroongetuige Luc Coene van de Nationale Bank zei toen hij gehoord werd in de (gewone) commissie financiën: “ik kan hier niets over zeggen, dit is beroepsgeheim en enkel in een POC kan ik niet vervolgd worden voor wat ik wil zeggen”. Bovendien moeten getuigen in een POC de eed afleggen en zijn ze verplicht langs te komen. Wanneer deze weigeren, kan een POC een huiszoeking laten uitvoeren.

Kortom, dit schaamlapje van de meerderheid is niets meer dan een doofpot met een strik rond. In de echt belangrijke informatie zal die commissie geen inzage krijgen. En dat is nochtans nodig, als je ziet dat de Franse toezichthouder reeds in 2010 waarschuwde voor de gangbare praktijken in de Dexia groep. Er zijn dus wel degelijk fouten gemaakt. Trouwens, een POC kan ook mensen vrijpleiten: zo werden Leterme en Vandeurzen in 2008 vrijgesproken in het Fortis-verhaal. Blijkbaar vreest de meerderheid dat dat deze keer niet zal gebeuren en moeten bepaalde potjes gedekt blijven...

Het is dan ook onbegrijpelijk dat CD&V en VLD hierin de eigen belangen menen te moeten beschermen, en blijkbaar vooral de Franstalige belangen moeten zien te beschermen, tegen een bijna 2/3 meerderheid der Vlamingen in. De PS gaf bij monde van Yvan Maheur zelfs gewoon toe geen commissie te willen die haar pijlen richt op haar leden in de Raad van Bestuur en administratie. Qua gebrek aan respect voor de belastingbetaler kan dat tellen. Misschien een voorproefje van wat ons te wachten staat nu men ook met volle goesting een regering tegen de Vlaamse meerderheid gaat vormen...

Slimme of onbezonnen verkoop Belgacom

Peter Dedecker — Wed, 19 Oct 2011 23:45:07 +0000

Nu de nationalisering van Dexia onze schuld met alweer een procent vergroot - wat misschien weinig lijkt maar vooral duidt op de immense hoogte van onze schuld - wordt de druk om extra te besparen (of nieuwe inkomsten te zoeken) alleen maar groter, willen we onze rating niet in gevaar brengen en een drastische verhoging van de rentelasten vermijden. Daarbij suggereert onze premier voor de eerste keer ook de verdere privatisering (of verkoop) van overheidsbedrijven. Onder meer Brussels Airport, Bpost en Belgacom worden genoemd, waarin de overheid respectievelijk 50, 25 en 53% van de aandelen in bezit heeft. Vooral voor Belgacom zijn er heel wat voor- en nadelen verbonden aan een verkoop vandaag en moet er heel bedachtzaam omgesprongen worden met de mogelijkheden.

Een verkoop van Belgacom kan interessant zijn als quick win en de impact van de aankoop van Dexia op de staatsschuld in één klap tenietdoen. Het is eveneens een bedrijf dat opereert in een reeds geliberaliseerde markt, met stevige concurrentie (behalve op de businessmarkt) waardoor participatie van de overheid, voor het vervullen van een maatschappelijke opdracht, niet meer noodzakelijk is.

Een slimme verkoop zou overigens meer kunnen opbrengen dan enkel een verlichting van de schuld. Wanneer bijvoorbeeld enkel de dienstenpoten (vaste telefonie, internet, Proximus, BelgacomTV, Telindus) al dan niet afzonderlijk, verkocht worden, maar het netwerk, de infrastructuur, in publieke handen blijft, kunnen er heel wat mogelijkheden ontstaan. Zo kan er een einde gemaakt worden aan de "operationele problemen" die alternatieve operatoren (de OLO's) ondervinden wanneer zij gebruik willen maken van het Belgacomnetwerk om hun diensten aan te bieden: de voormalige Belgacom-dienstenpoten staan dan op gelijke hoogte met andere operatoren. Vooral op de businessmarkt zou dat de concurrentie een heel stuk aanzwengelen en tot lagere prijzen leiden. In geen geval mogen we het netwerk zelf verkopen: als de infrastructuur voor meer dan de helft in overheidshanden blijft maar derden, waaronder ook alle dienstenoperatoren, op gelijke voet kunnen participeren in het kapitaal, worden investeringen in het netwerk gestimuleerd terwijl een maatschappelijke opdracht behouden blijft.

Een (gedeeltelijke) verkoop zou tevens een einde maken aan een aantal politieke benoemingen en mogelijke belangenvermenging vanwege de overheid wanneer bepaalde beslissingen een impact kunnen hebben op de dividenden die Belgacom jaarlijks uitkeert aan de schatkist.

Dit laatste is echter eveneens een probleem bij verkoop: Belgacom is voor de schatkist een ware cash-koe. Het is twijfelachtig of de eenmalige opbrengst van pakweg 4 miljard euro opweegt tegen de jaarlijkse inkomsten uit dividenden van enkele honderden miljoenen euro, 386 miljoen in 2010 om precies te zijn.

Vraag is ook aan wie je verkoopt: een binnenlandse investeerder, of een buitenlandse sectorgenoot waarbij we weer een Belgisch kroonjuweel uit een sleutelsector in buitenlandse handen zien vallen.

Maar bovenal: een dergelijk rendabel en gezond bedrijf (op de perikelen in het directiecomité na) verkoop je niet met het mes op de keel, met de hete adem van de ratingagentschappen in de nek. Verkopen onder druk resulteert gegarandeerd in een veel te lage verkoopprijs. Beter geen onbezonnen beslissingen tijdens een nachtje onderhandelen dus.

Speculatie waar vakbonden niet graag over praten: ARCO Groep

Peter Dedecker — Mon, 17 Oct 2011 23:28:44 +0000

In de marge van het Dexia-verhaal en de problemen bij de Gemeentelijke Holding is er ook nog het, volgens mij onderbelichte, verhaal van de ARCO groep, de coöperatieve vennootschappen van de Christelijke Arbeidersbeweging ACW. Hoewel deze groep investeert in aandelen van bedrijven als Elia en Belgacom, maar ook in Dexia, had Steven Vanackere het gisteren in de Zevende Dag steeds over "spaarders" die beschermd moesten worden. Iets wat niet helemaal klopt, als je 't mij vraagt. Wat wel klopt, is dat deze "spaarders", hierin tot twee maal toe belogen en bedrogen zijn door de ARCO Groep alias ACW, en de overheid nu mag opdraaien.

Het begint al bij de verkoop van de ARCO aandelen: leden van ACW en Dexia-klanten (voordien BACOB-klanten) worden deze aandelen verkocht als "veilig spaarmiddel". Velen, meer 800.000 mensen, hebben zo'n aandelen in bezit, dikwijls zonder het goed en wel te beseffen. Niemand die er stil bij staat dat dit nog altijd aandelen in een vennootschap zijn, en geen centen op een gereglementeerd en beschermd spaarboekje. Bij aandelen hoort een mogelijks grotere opbrengst, inspraak in het bestuur van de vennootschap, maar natuurlijk ook het financiële risico. Dat geldt ook voor coöperatieve vennootschappen.

De tweede leugen deed zich voor eind september. De ARCOPAR en ARCOPLUS aandeelhouders mogen jaarlijks van 1 april tot 30 september aandelen terug inleveren bij de vennootschap en de waarde uitbetaald krijgen. Daarbuiten is dit onmogelijk. In de laatste week van september komt Jean-Luc Dehaene, voorzitter van het Dexia waarvan de Arco Groep vrij veel aandelen (tot 17,66 % van het totaal) in bezit heeft en notoir ACW'er, nog zeggen dat er van geen splitsingsscenario's voor Dexia sprake is. Een week later, de eerste week van oktober, wordt de ontmanteling beslist en gecommuniceerd, en komt Didier Reynders in de commissie Financiën doodleuk vertellen dat men al twee weken bezig is met de deal uit te werken. Nieuws dat voor de ARCOPAR en ARCOPLUS aandeelhouders natuurlijk te laat komt om nog te kunnen uitstappen. Mensen die hiermee geen klein beetje bedrogen uitkomen. Men koos hier duidelijk voor de structuren van ACW, ten nadele van de mensen erachter, van de aandeelhouders die men "spaarders" placht te noemen.

En nu komt Vanackere, in navolging van Didier Reynders in de commissie vorige week, in de Zevende Dag vertellen dat de regering beslist heeft om de staatswaarborg te verlenen aan de ARCO coöperatieven.

Of hoe de overheid, en dus de belastingbetaler, ook hier weer mag opdraaien voor de verliezen van een bedrijf dat belegde in aandelen, dat speculeerde, dat haar mensen moedwillig een belegging in aandelen als spaarproduct verkocht en door één van haar voornaamste leden voorgelogen werd over haar belangrijkste participatie. Nochtans beschikt ACW zelf over nog genoeg financiële middelen om de aandeelhouders te compenseren, mocht het haar echt menens zijn met haar leden. Maar als men dat kan afschuiven op alle belastingbetalers, is dat natuurlijk iets handiger.

Panelgesprek Netneutraliteit BELTUG

Peter Dedecker — Sat, 08 Oct 2011 17:30:47 +0000

Gisteren was ik te gast op het memberforum van BELTUG, de vereniging van professionele telecomklanten, voor een debat over netneutraliteit. Dit naar aanleiding van de voorstellen met betrekking tot dit dossier die hangende zijn in het parlement. Het gehele event werd uitgezonden via livestream en is hier te herbekijken. Ik plaats het gedeelte van het panelgesprek nog even hieronder. Van links naar rechts ziet u Reinhard Laroy (Vice Director Telecom/Postal bij BIPT en adviseur Post & Telecom op kabinet Van Quickenborne), ondergetekende, Jean-François Willame (VP Carrier Wholesale solutions, Belgacom), BELTUG-directeur Danielle Jacobs, Bruno Schröder (Technology Officer, Microsoft Belux), Dirk Segers (namens Platform Telecom Operators & Service Providers, zelf werkzaam bij Mobistar) en Luc Hindryckx (voorzitter van de Raad van telecomregulator BIPT).